ลิขิตรักหัวใจ - ตอนที 3 ไอ้ขี้เมา โดย แสงฉาย จอมเกล้า @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,รัก,ดราม่า,ไทย

ดราม่า,18+,นิยายโรมานซ์,ความรัก

ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน “ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ “ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล “อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน “ด่าดาจบแล้วใช่…” “ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…”  นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย 

ผู้แต่ง

แสงฉาย จอมเกล้า

เรื่องย่อ

ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน

“ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ

“ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล

“อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน

“ด่าดาจบแล้วใช่…”

“ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…” 

นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย 

ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 1 จุดเริ่มต้น,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 2 ไอ้ขี้เมา,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 3 ไอ้ขี้เมา,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 4 รู้สึกผิด,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 5 พี่ดินน้องดา,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 6 น้องดาของพี่ดิน,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 7 น้องป่วยเพราะพี่ดิน ,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 8 พี่ดินของน้องดา ,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 9 พี่ดินของน้องดา,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 10 น้องตั้งท้อง

“พอเถอะ... ดาฟังไม่ออกหรอกนะว่าพี่พูดบ้าอะไร...” ณาดาลากพี่ชายให้ลุกตามมาในสภาพทุลักทุเล คนตัวใหญ่ไม่ยอมเดินท่าเดียว กว่าจะมาถึงห้องน้ำ เธอก็มีสภาพไม่ต่างจากหมาหอบแดด 

 

เธอจัดการราดน้ำเย็นรดหัวชายหนุ่มให้สร่างเมา เขาร้องโวยวายโกรธเกรี้ยวปัดป้องไม่ให้ทำ ณาดาใช้แรงเท่าที่มีกดลำตัวคนขี้เมาลงไปนั่ง ใช้เข่ายันไม่ให้เขาลุกขึ้นมาอาละวาดเธอได้อีก 

 

ฤทธิ์มากจริง ๆ ขนาดเมาอยู่แท้ ๆ เธอรำพึงรำพันกับตัวเอง ก่อนจะปิดประตูขังเขาให้แช่น้ำเย็นสักพัก เดี๋ยวค่อยไปดูอีกทีว่าเป็นหรือตาย เขาผลักประตูเดินโงนเงนออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะสั่งแม่บ้านให้เอากาแฟขม ๆ มาให้หน่อย พลางตบท้ายทอยสะบัดหัวไล่ความมึนงง

 

“ใครลากฉันไปทิ้งห้องน้ำ บอกมา… แม่งเอ๊ยอย่าให้รู้ว่าเป็นใคร พ่อจะไม่เลี้ยงไว้...” ณาดาทำไม่รู้ไม่ชี้ ชงกาแฟนำมาให้ด้วยท่าทางไร้พิรุธ เขาดื่มเพียงอึกเดียวก็พ่นออกมาหมด มองหน้าคนชงแล้วปาแก้วกาแฟทิ้งแตกกระจาย

 

“ชงภาษาบ้าอะไรขมชะมัด…” เขาตะคอกเสียงเขียวต่อว่าให้รู้สึก ณาดาก้มเก็บเศษแก้ว เธอหาผ้ามาเช็ดน้ำเพราะกลัวเขาลื่นหัวฟาด เดี๋ยวก็มาโทษว่าเป็นเพราะเธออีก

 

“เธอไม่ได้ยินที่ฉันพูดเลยใช่ไหม...” 

 

เธอได้ยินแต่ไม่อยากเอามาเป็นอารมณ์ คนอะไรปากเสีย แถมนิสัยยังเสียไม่เลิก กะอีแค่คนรักถอนหมั้นกลับกินเหล้าฟูมฟายจะเป็นจะตาย งานก็ไม่ไปทำให้คนแก่ ๆ ต้องรับหน้าแทน ชายหนุ่มฉุดแขนให้ณาดาหันมาเผชิญหน้าเขา ก่อนจะกวาดตามองตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างสมเพช

 

“เป็นแค่เด็กที่แม่ฉันเก็บมาเลี้ยงอย่าสะเออะ...ริอ่านมาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของฉัน จำใส่กะลาหัวโง่ ๆ ของเธอเอาไว้…” ณาดารู้สึกเจ็บจี๊ดกลางอกซ้าย นี่เขาเกลียดเธอมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือ 

 

แผ่นดินเดินเข้าห้องล้มตัวลงนอนอย่างหมดสภาพ ณาดาตามมาดูให้แน่ใจว่าเขาไม่เป็นอะไร ไม่ได้ล้มหัวกระแทกกับอะไรเข้า และสิ่งที่พบก็คือเขานอนกรนสบายอุราเธอห่มผ้าให้ความอบอุ่นร่างสูง

 

 มือแผ่นดินสะเปะสะปะไขว่คว้าแขนหญิงสาวเข้ามากอดอย่างไม่รู้ตัว ณาดายื้อให้เขาปล่อยแขนของเธอแต่ดันลื่นเสียหลักไปปะทะอกแกร่ง ครานี้เขาตวัดตัวพลิกทาบทับไม่ให้เธอตั้งตัว

 

“คุณดินปล่อยดานะ…” เธอทุบตีให้เขารู้สึกตัว เขาส่งเสียงร้องขัดใจในลำคอ ณาดาอ่อนอกอ่อนใจมองใบหน้ายามอีกคนหลับตา มือเรียวสวยเผลอลูบไล้แก้มสาก

 

 เธอบอกไม่ถูกว่ารู้สึกดีมากแค่ไหนที่ได้อยู่ในอ้อมกอดคนที่ตัวเองรัก เวลาล่วงเลยพักใหญ่ แผ่นดินสะลึมสะลือปรือตาก้มมองร่างแน่งน้อยในวงแขน เขาผละออกอย่างตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะทำเรื่องเลวร้ายลงไป จนณาดางงงวยว่าเขาเป็นอะไรกันแน่

 

“พี่...ฉัน...เอ่อ... คงไม่ได้ล่วงเกินอะไรเราไปนะ…” เขาลังเลใจที่จะพูดออกมาตามตรงณาดาส่ายหัวบอกว่าเขาไม่ได้ทำอะไร แต่เขาไม่เชื่อเขาต้องให้แน่ใจ ร่างสูงใหญ่พลิกตัวหมุนเดินไปรอบ ๆ สำรวจเนื้อแม่น้องสาวนอกไส้ ร่างเล็กเอี้ยวตัวมองคนตัวโต เขาลากเธอลงมาจากเตียงแล้วไล่เธอให้รีบ ๆ ไปก่อนเขาจะมีน้ำโห

 

“เดี๋ยวก่อน...” เขาคิดอีกที เดินไปปิดประตูลงล็อกยืนขวางประตูไม่ยอมให้ออกไป ณาดาก้าวถอยไปหลบหลังโซฟา เธอเหลือบมองลอดหน้าต่างห้องเห็นมารดาเลี้ยงเดินขึ้นมา สุดาเคาะห้องเรียกชายหนุ่มให้ออกไปหาเธอ แผ่นดินจึงหันมาสั่งห้ามไม่ให้ณาดาออกไป ไม่อย่างนั้นเจอดีแน่

 

“ครับแม่... เรียกผมมีอะไรคร้าบ…” เขาสวมกอดมารดาทั้งกลิ่นเหล้าคละคลุ้งยังโชยเหม็นออกมาทั่วตัวสุดาผลักไสลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ไล่ไปไกล ๆ 

 

อย่าเข้ามาใกล้เพราะเธอทนกลิ่นเหม็นไม่ไหว ณาดาก้าวเท้าค่อย ๆ ย่องเปิดแง้มประตูเบา ๆ เหลียวซ้ายมองขวาเห็นเขาคุยกับมารดาอยู่ เธอจึงใช้ช่วงจังหวะนี้รีบวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว

 

 แผ่นดินที่เหลือบดูเห็นหลังหญิงสาวไว ๆ เขากระตุกยิ้ม... กล้าลองดีกับฉันหรือแม่ตัวดี เมื่อสุดากลับเข้าห้อง แผ่นดินก็ลงมาตามหาตัวณาดาที่เผ่นหนีออกมาจากห้องของเขา ณาดาอยู่รวมตัวกับคนงานในครัวเพื่อเป็นเกราะกำบัง ดังนั้นชายหนุ่มจึงกระแอมกระไอให้คนงานถอยห่างออกไป

 

“ฉันขอคุยกับน้องสาวหน่อย...” ทุกคนหลบฉากเดินหนีกันหมด ณาดาก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่ได้ยิน เขารั้งแขนลากเธอไปคุยกันด้านนอก ณาดามองหาคนช่วยแต่กลับไม่มีใครกล้ายุ่งเรื่องในครอบครัวเจ้านาย พอตั้งท่าจะวิ่งหนีก็ถูกมือที่เหมือนคีมเหล็กคว้าเอาไว้ไม่ยอมปล่อย 

 

“ดาว่าคุณคงยังไม่สร่างเมา เอาไว้คุยกันวันหลังเนอะ... ปล่อยแขนดาเถอะค่ะ...” เขายิ้มกรุ้มกริ่มยามที่เห็นน้องสาวนอกไส้ยิ้มหวานอ้อนวอน เห็นแล้วอยากจูบปากชมพูนั่นจริง ๆ นี่เขาคิดบ้าอะไรอยู่ นั่นมันน้องสาวนะเว้ย