ลิขิตรักหัวใจ - ตอนที 2 ไอ้ขี้เมา โดย แสงฉาย จอมเกล้า @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,รัก,ดราม่า,ไทย

ดราม่า,18+,นิยายโรมานซ์,ความรัก

ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน “ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ “ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล “อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน “ด่าดาจบแล้วใช่…” “ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…”  นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย 

ผู้แต่ง

แสงฉาย จอมเกล้า

เรื่องย่อ

ณาดาแหงนหน้ามอง นอนคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย เธอสะดุ้งสุดตัว เขาผลักประตูเข้ามากระชากตัวลุกจากที่นอน

“ไงอ่อยเขาไปถึงไหนล่ะถึงมีสภาพโทรมยังกับซากศพ...” เธอหลับตานิ่งปล่อยให้เขาพูดตามใจ

“ไม่พูดแสดงว่าใช่...ร่าน!!!” เธอจ้องหน้าพานน้ำตาจะไหล

“อย่ามาบีบน้ำตา… ที่นี่ไม่ใช่โรงละครอย่ามาแสดง...” เขากระชากเธอดึงให้ลุกขึ้นไม่สนว่าเธอป่วยหนักแค่ไหน

“ด่าดาจบแล้วใช่…”

“ยัง...มารยานักใช่ไหมฉันจะช่วยสงเคราะห์มานี่…” 

นางสุดาร้องห้ามปรามลูกชาย 

ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 1 จุดเริ่มต้น,ลิขิตรักหัวใจ-ตอนที 2 ไอ้ขี้เมา

ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...!!! 

 

 

 

ชายหนุ่มกระชากลูกบิด อ้าปากเตรียมต่อว่าเต็มที แต่พอเจอกับสาวสวยตรงหน้า เขาก็แทบพูดอะไรไม่ออก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อ้าแขนสวมกอดร่างบางอย่างเต็มอกเต็มใจ

 

“มาได้ไงครับ...” เขาถามคู่หมั้นสาวขณะโอบประคองพาเข้าห้อง ไม่วายเหลียวหลังมองว่ามีใครคอยสอดส่องไปรายงานแม่หรือเปล่า ณาดาแอบเมียงมองอยู่ไม่ไกล 

 

นัยน์ดวงตาเปี่ยมด้วยความหวังสลดลงเมื่อเขาพาคู่หมั้นคู่หมายหายเข้าห้อง เธอแอบรักพี่ชายต่างสายเลือดตั้งแต่รู้ว่าเขาไม่ใช่พี่ชายแท้ ๆ เกือบสิบปีเต็ม ขอได้แค่เฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ

 

 เธอเคยหวังว่าสักวันเขาจะหันมาสนใจเธอบ้างสักนิดเพียงเศษเสี้ยวของหัวใจ แต่หายเข้าห้องกันไปได้เพียงไม่นาน เขาก็ตวาดเสียงเขียวให้ได้ยินกันทั่วบ้านหลังใหญ่ 

 

ณาดายืนอึ้งตัวชาหน้าชาทำอะไรไม่ถูก ขาก้าวแทบไม่ไป มองคู่หมั้นสาวของแผ่นดินวิ่งออกมาจากห้อง กะทิน้ำหูน้ำตาพรั่งพรูออกมา ใบหน้าของพี่ชายที่เดินตามออกมามีรอยฝ่ามือ แผ่นดินกอดเอวบางไว้ไม่ปล่อย เขาอ้อนวอนเธอว่าอย่าไปจากเขาเลย เขาอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเธอ

 

“อย่าไปจากผม…” น้ำตาลูกผู้ชายไหลหลากอ้อนวอนขอให้อยู่ เขายอมทุกอย่างไม่ว่าเรื่องอะไร ขอเพียงแค่อย่าไป ทว่าหญิงสาวกลับไม่ฟังเสียงทัดทานจากเขาสักคำ ร่ำร้องให้ปล่อยแขนกำยำจากเอวเธอได้แล้ว คนทั้งบ้านยืนมองไม่กล้าเข้าไปห้ามเพราะกลัวใจชายหนุ่ม มีเพียงณาดาที่เสี่ยงเข้าไปช่วยพูดแทนพี่ชาย

 

 

“คุณกะทิคะ...ดาว่าค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จา… เถอะนะ” ชายหนุ่มปาดน้ำตาลวก ๆ หันมองหน้าน้องสาวที่หวังดีคิดจะช่วยเขา

 

“ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้วค่ะ… ทิจะถอนหมั้นให้เร็วที่สุด” ชายหนุ่มแทบล้มทั้งยืน สิ่งที่เธอพูดย้ำเตือนให้เขาตายทั้งเป็น แผ่นดินยื้อยุดแขนเรียวไม่ให้เธอถอดแหวนที่เขาสวมให้ ยื้อแย่งกันไปมา ณาดาที่ร้องห้ามกลับไม่มีใครฟังใคร ทุกฝ่ายต่างเอาอารมณ์ตัวเองเป็นใหญ่

 

“แม่บอกให้หยุดทั้งสามคนนั่นแหละ…” สุดาห้ามปรามให้ต่างฝ่ายต่างแยก ณาดาเดินไปหยิบแหวนมาส่งคืนให้มารดา สุดาเรียกคนทั้งสองไปนั่งคุยห้องรับแขก

 

 เธอสั่งไม่ให้ใครมารบกวนจนกว่าเรื่องนี้จะได้ข้อสรุปณาดานั่งรอด้านนอกอย่างใจจดจ่อ รอฟังคำตอบเธอภาวนาขอทั้งสองยังคงรักกันเหมือนเดิม ทั้งสามออกมาพร้อมกัน บัดนี้นิ้วนางข้างซ้ายของกะทิไม่มีแหวนหมั้นสวมอยู่อีกต่อไป ณาดามองหน้ามารดาเลี้ยงอย่างใคร่รู้ 

 

ทว่าหญิงวัยกลางคนส่ายหน้าบอกไร้เสียง นั่นทำให้เธอไม่กล้าสู้หน้าพี่ชายต่างสายเลือดจึงได้แต่เดินหลบเลี่ยงออกมา ทำได้เพียงเหลือบหางตามองอย่างห่วงใย 

 

หลังจากวันนั้นแผ่นดินเอาแต่กินเหล้าไม่เป็นอันทำงาน คนงานมาเบิกเงิน เขาก็โยนภาระหน้าที่ให้กับหัวหน้าคนงานเป็นคนทำแทน สุดาเป็นคนไปดูงาน 

 

แทนที่จะได้พักช่วงบั้นปลายชีวิตกลับต้องตรากตรำทำงานกลางแดดจ้า ณาดาทนดูไม่ได้อีกต่อไป เธอเดินมากระชากขวดเหล้าในมือเขา แล้วปามันทิ้งลงถังขยะ ชายหนุ่มทำท่าจะเอาเรื่อง ทว่าเสียงในลำคอฟังดูอ้อแอ้ไม่ได้ศัพท์ ณาดาจึงใช้มืออุดปากไม่ให้เขาส่งเสียงน่ารำคาญออกมา