เด็กใหม่ฝึกเขียน ไม่มีย่อหน้า ไม่มีเว้นวรรค เอาแค่อ่านออก มีคำผิดบ้าง แล้วแต่อารมและทรงผม
ผจญภัย,แฟนตาซี,แอคชั่น,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ตอนที่ 3:
แสงอรุณส่องลงมาแตะยอดไม้เบาๆ พิชัยยุทธ์ตื่นขึ้นพร้อมแสงแรกของวัน เขาลุกจากที่นอน กวาดสายตาไปรอบห้องมืดสลัว ก่อนจะเดินออกไปที่ครัว
แม่กำลังตักข้าวร้อนๆ ใส่จานไว้แล้ว "ตื่นแล้วเหรอลูก มานั่งกินก่อนสิ"
เขานั่งลงกินข้าวด้วยกัน มื้อนี้มีน้ำพริกและผักนึ่ง แกงหน่อไม้ กับทอดไข่เจียว กินไปพลางคิดไปพลาง... เรื่องเสือ
"กินให้อิ่มนะลูก จะลงไปตลาดใช่ไหม" แม่ถามพลางเช็ดจาน
"ครับแม่ อยากไปถามข่าวดูสักหน่อย" เขาตอบ กินข้าวจนหมดจาน รีบล้างถ้วยจานแล้วลาแม่ออกเดินทางทันที
ตลาดกลางหมู่บ้านคึกคัก เสียงคนตะโกนเรียกซื้อขายดังก้อง ผู้คนเดินขวักไขว่ ทั้งคนในหมู่บ้านและชาวเขาที่เดินลงมาจากยอดดอย มีขายทุกอย่างตั้งแต่ผักผลไม้สด เนื้อสัตว์ ไปจนถึงเครื่องใช้และผ้าทอ พิชัยยุทธ์เดินทอดมองไปรอบๆ ก่อนจะเข้าไปถามคุณลุงคนขายเนื้อที่ยืนรับคมมีดอยู่
"ลุงครับ... ได้ยินเรื่องเสือที่ออกอาละวาดบ้างไหมครับ"
ลุงแกหยุดมือ มองเขาด้วยสายตาเคร่งขรึม "ได้ยินสิ... ไม่ใช่เรื่องเล็กน้อยเลยนะหนุ่ม"
"มีใครจะไปจับมันไหมครับ"
"มีสิ" หญิงสาวที่ยืนซื้อของแทรกเสียงเข้ามา "ที่บ้านผู้ใหญ่บ้านเขาจัดการอยู่นะ รับสมัครคนไปช่วยปราบเสือด้วย ใครอยากไปสมัครก็ไปที่บ้านท่านตอนบ่ายนี้เลย"
พิชัยยุทธ์ขมวดคิ้ว "จริงเหรอครับ"
"จริงสิ เขาบอกว่าต้องระดมคนให้มากที่สุด กลัวมันจะทำร้ายคนในหมู่บ้านเพิ่มอีก"
เขาขอบคุณแล้วเดินออกจากตลาด... ไม่คิดว่าจะมีการรับสมัครคนไปช่วยเหลือ เขาตัดสินใจทันที "งั้นตอนบ่ายค่อยไปที่บ้านผู้ใหญ่บ้าน"
เขาเดินตามทางลูกรังที่นำไปสู่เนินเขาอีกฝั่ง ใช้เวลาสักพักจนกระทั่งเห็นรั้วไม้ขนาดใหญ่และเรือนหลังใหญ่ที่ยืนโดดเด่น ร่มรื่นด้วยเงาไม้ใหญ่ เมื่อเข้าใกล้ ก็เห็นหญิงสาววัยไล่เลี่ยกับตนเองกำลังยืนต้อนรับคนที่หน้าประตูบ้าน เธอหันมามองเมื่อได้ยินเห็นพิชัยยุทธ์เดินมา
หน้าตาเธอน่ารัก ดวงตากลมโต ผมมัดยาวถึงเอว มัดรวบไว้อย่างเรียบร้อย เมื่อเห็นเขา เธอจ้องมองสักพัก แล้วยิ้มกว้างออกมา
"อ้าว... พิชัยยุทธ์! นายก็มาด้วยเหรอ"
พิชัยยุทธ์ยิ้มแกมเขิน "อืม... ครับ ได้ยินข่าว เลยอยากมาดูสักหน่อย"
"ดีแล้วล่ะ มาได้เลย" ลิลีชี้มือเชิญ "เข้าไปข้างในบ้านได้เลย พ่อกำลังพูดกับทุกคนอยู่พอดี"
พิชัยยุทธ์เดินตามลิลีเข้าไป... ข้างในคึกคักกว่าที่คิด ชายฉกรรจ์หลายสิบคนนั่งยืนกันเต็มระเบียงและสนามหน้าเรือน เสียงคุยกันดังก้องไปทั่ว บรรยากาศตึงเครียดปนความตื่นตัว
พ่อใหญ่บ้านยืนอยู่บนชานเรือน มือหนึ่งถือปืนยาว อีกมือกวาดไปทั่วกลุ่มคน เมื่อเห็นว่าทุกคนมาพร้อมหน้าแล้ว ก็ตบมือเรียกร้องความสนใจ
"เอาล่ะๆ ทุกคนเงียบก่อน! มากันเยอะพอสมควรแล้ว เดี๋ยวข้าจะพูดให้ชัดเจนเลยละกัน" ท่านหยุดสูดลมหายใจ ก่อนกล่าวต่อ "ที่ทราบกันดีแล้ว... ตอนนี้มีเสือออกอาละวาดในเขตหมู่บ้านเรา ไม่เคยมีมาก่อนในที่นี้ ไม่รู้มันมาจากที่ไหน และที่แน่ๆ มันไม่ใช่เสือธรรมดา ตามร่องรอยไม่ได้เลย ดังนั้นก่อนจะไปจับ ต้องไปขอคำแนะนำจากท่านฤาษีเคราเทาที่ สำนัก ไสยเวทพิทักไตร เสียก่อน"
ท่านมองทุกคนทีละคน "ใครสนใจจะไปด้วย ลงชื่อไว้ที่นี่เลยนะ มีค่าจ้าง 1,000 บิตต่อคน แต่ต้องเข้าใจกันด้วยนะว่า มีความเสี่ยงสูงมาก อาจไม่ได้กลับบ้านก็ได้ ถ้าพลาดกันขึ้นมา ตายได้เลย ไม่มีใครรับรองชีวิตใคร เข้าใจไหม!"
ความเงียบปกคลุมทั่ว... หลายคนเริ่มลังเล มือที่ยกไว้ค่อยๆ ลดลง แต่พิชัยยุทธ์ยืนนิ่ง มองกระดาษที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาก้าวออกมาจากแถวมอง ลิลียืนมองเขาด้วยสายตาเป็นห่วง... แต่เขาก้าวตรงไปยังโต๊ะ หยิบปากกาขึ้นเขียนชื่อลงไปอย่างมั่นคง — พิชัยยุทธ์
คนเริ่มทยอยกลับกันไปจนเหลือน้อย ลิลีจึงเดินเข้ามาหา ยักคิ้วมองเขาไปทั่ว
"นายเนี่ย โตขึ้นเยอะเลยนะ... แน่ใจจริงๆ เหรอที่จะลงชื่อไปด้วย"
พิชัยยุทธ์ยิ้มกว้าง "ใช่สิ ได้อยู่แล้ว ไม่ต้องหวง"
ลิลีหัวเราะเบาๆ "ก็ไม่ได้หวงหรอกนะ แต่ดูสิ มีคนตั้งเยอะที่ไปเพราะอยากได้เงินรางวัล นายก็อยากไปด้วยเหรอ"
"อืม... ไปแน่" เขากระตุกยิ้ม "อีกอย่าง ท่านฤาษีเคราเทาออกโรงเองแบบนี้ ข้าก็อยากจะไปเห็นสักหน่อย"
ลิลีพยักหน้าตามความคิด "อืม... ถ้านายคิดแล้วก็ตามใจ แต่ระวังตัวด้วยนะ "
ในใจก็คิดเป็นห่วงอยู่ลึก ด้วยเหตุที่ว่าพวกเขาต่างก็โตๆมาด้วยกันเป็นเด็กรุ่นเดียวกันในหมู่บ้านแห่งนี้
เขากล่าวลา ก่อนจะแวะเดินเที่ยวเล่นชมบรรยากาศที่ตลาดสักเล็กน้อย มองคนเดินไปมาช้อปของ ฟังเสียงทักทายหัวเราะกัน ท่ามกลางแสงแดดยามบ่ายที่อุ่นสบายใจ ก่อนจะค่อยๆ เดินทางกลับบ้านเพื่อเตรียมตัววันพรุ่งนี้
รุ่งเช้า แสงอรุณเพิ่งจะแต้มสีชมพูที่ขอบฟ้า พิชัยยุทธ์ก็ตื่นแล้ว รีบล้างหน้าล้างตาทานข้าวเรียบร้อย ก่อนจะลาแม่ แล้วมุ่งหน้าไปยังบ้านผู้ใหญ่บ้าน ที่นั่นผู้คนเริ่มมารอคอยกันตั้งแต่เช้า เมื่อเข้าไปในที่ประชุม ทุกคนเงียบลง... ที่หัวโต๊ะ มีผู้เฒ่าผู้หนึ่งนั่งนิ่งอยู่ เคราสีขาวพร่างพรายยาวถึงอก ผิวพรรณหมองคล้ำแต่ดวงตาคมกริบราวกับรู้ทุกสิ่ง — นั่นคือ ท่านฤาษีเคราเทา
ท่านกวาดสายตามองทุกคน แล้วจึงกล่าวด้วยเสียงพร่าแต่หนักแน่น
"เอาล่ะ... มาครบกันแล้วนะ เราจะมาเข้าเรื่องวางแผนกำจัดเสือร้ายตัวนี้กันก่อน เราแบ่งเป็นสามกลุ่ม กลุ่มหนึ่งวางกับดัก กลุ่มหนึ่งแอบซุ่ม อีกกลุ่มเป็นตัวล่อ ให้มาติดกับดัก ข้าจะไปอยู่ในกลุ่มเตรียมกับดักอาคมเอาไว้ กักมันแล้วก็ระดมยิงมัน คอยป้องกันทุกคนจากกลุ่มอาคมไว้ ไม่ให้เสือทำร้ายได้แน่นอน กลุ่มของข้ามีลูกศิษย์มาด้วย 7 คน"
ท่านหยุดสักครู่ กล่าวต่อ "กลุ่มสุดท้ายมีความเสี่ยงมากสุด คือกลุ่มตัวล่อ จะต้องล่อเสือให้มายังค่ายอาคมที่วางไว้ให้ได้ เพราะมีความเสี่ยง อาจตายได้ง่ายๆ ข้าจะเพิ่มค่าจ้างให้อีก 1,000 บิต ขอให้ผู้ใหญ่บ้านช่วยหน่อยนะ"
ผู้ใหญ่บ้านตอบทันที "ไม่มีปัญหาครับ"
แต่เมื่อสิ้นเสียงท่าน เสียงคุยกันดังวุ่นวายไปทั่ว... ไม่มีใครอยากเป็นตัวล่อ แม้จะเพิ่มเงินให้ก็ตาม
"นี่มันถึงชีวิตเลยนะ!" มีเสียงคนพูดดังออกมา "ใครจะเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อแลกกับเงินเล็กน้อยกัน"
ท่านฤาษีรออยู่สักพัก แล้วกล่าวต่อ "เอาหละ เริ่มแบ่งกลุ่มได้ กลุ่มฝั่งข้าพร้อมลูกศิษย์ 7 คน มาผูกตรงนี้"
กลุ่มแรกก้าวออกมาพร้อมเพรียง
"กลุ่มป้องกันและระดมยิง มีเยอะมาก 20 กว่าคน" ท่านกวาดตามอง "นี่ก็ครบแล้ว"
ท่านหันมองช่องว่างที่เหลืออยู่...
"อ้าว... แล้วกลุ่มตัวล่อหละ ทำไมไม่มีใครเลยเหรอ"
ความเงียบปกคลุมไปทั่ว... และในความเงียบนั้นเอง เด็กชายคนหนึ่งยกมือขึ้นสูง
"ผมเองครับ"
พิชัยยุทธ์ก้าวเท้าออกมาจากที่ยืน มุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่ว่างเปล่าของกลุ่มตัวล่อ
"แต่ผมขอเพิ่มเงินเป็น 10,000 บิตนะครับ"
ทุกคนต่างหันมาจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจ... ท่านฤาษีเคราเทาก็มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ดวงตาคมกริบฉายแววประเมิน
"หนุ่มน้อยนี้... ใครกันนะ กล้าหาญไม่น้อยเลยทีเดียว" ท่านเอ่ยเสียงหนักแน่น "เจ้าเด็กน้อย เอาความกล้ามาจากไหนกัน คิดจะเป็นตัวล่อเสือร้ายยังงั้นรึ? ไม่รักชีวิตรึไง คิดดีแล้วหรือยัง ข้าให้เวลาเจ้าคิดทบทวนนะ"
พิชัยยุทธ์สบตาท่านโดยไม่หวั่นไหว กล่าวด้วยน้ำเสียงมั่นคง
"ไม่ครับ... ผมมั่นใจครับ ผมวิ่งเร็วที่สุดในหมู่บ้าน พร้อมทั้งคุ้นเคยกับป่าแถวนี้เป็นอย่างดี ผมออกหาของป่ากับแม่ตั้งแต่ยังเล็ก รู้ทางลัด รู้ที่ซ่อนตัวทุกแห่ง ถ้าตกลงเรื่องเงิน ผมจะเป็นตัวล่อเอง"
สิ้นเสียงเขา เสียงหัวเราะดังกึกก้องจากกลุ่มคนข้างหลัง
"ไอ้เด็กน้อย แค่วิ่งเร็วคิดอยากมาเล่นกับเสือร้าย!" เสียงหนุ่มชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนดังลั่น "คิดว่านี่สนามเด็กเล่นรึไง! ไปดูดนมที่บ้านดีกว่าไหม!"
ทันใดนั้น เสียงของท่านฤาษีเคราเทาดังขึ้น หยุดเสียงหัวเราะทั้งหมดให้เงียบลงทันที
"หยุดก่อน!" ท่านตวัดสายตามองทุกคน "ขนาดเด็กมันยังกล้าหาญกว่าพวกผู้ใหญ่เลย! เจ้ามีน่าหัวเราะอีกหรือ!"
บรรยากาศเงียบกริบ... ท่านฤาษีจึงหันมาทางผู้ใหญ่บ้าน ปัดมือเบาๆ แล้วถาม
"ว่าไง... เด็กเขาขอเพิ่มเงินเป็น 10,000 บิต ไม่มีปัญหาใช่ไหม"
ผู้ใหญ่บ้านพยักหน้าทันที "ไม่มีปัญหาครับท่าน"
ท่านจึงกวาดสายตามองไปทั่วอีกครั้ง
"เอาล่ะ... ใครจะไปเป็นเพื่อนกับเด็กคนนี้ ก้าวออกมาเลย"
