อาชญากรรม,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,สืบสวนสอบสวน,เรื่องสั้น,สืบสวนสอบสวน,ผี,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แอร์รินมองตัวเองในกระจก แต่ไม่มีภาพสะท้อนของเธออีกต่อไป ไม่ว่าจะเพ่งมองมุมไหน ๆ ก็ไม่มีเลย
เธอยกมือขึ้นแตะแก้มตนเอง แต่ภาพสะท้อนในกระจก กลับมีเพียงความว่างเปล่า มืดมน เหมือนไม่มีสิ่งใด ยืนอยู่หน้ากระจก
เธอรู้ทันทีว่า มีบางอย่างไม่ปกติอีกต่อไป
เธอหันไปมองรอบห้อง อากาศเย็นวาบเหมือนถูกเปิดแอร์ทิ้งไว้ทั้งวันทั้งที่ยังไม่ได้กดรีโมตเปิดเครื่องเสียด้วยซ้ำ
กลิ่นบางอย่างลอยฟุ้ง...กลิ่นผ้าชื้นกับคราบเลือดเก่า เธออาเจียนทันทีโดยไม่รู้ตัว มือทั้งสองข้างสั่นเกร็ง
แอร์รินรีบขับรถออกจากคอนโดไปยังสำนักงานในมหาวิทยาลัย เธอพยายามไม่มองกระจกมองข้าง ไม่มองกระจกส่องหลัง และไม่หันไปมองเงาตัวเองในกระจกรถแม้แต่นิดเดียว เพราะเธอรู้...เธอจะไม่เห็นตัวเอง
เธอเลี่ยงเข้าทางหลังของคณะเพื่อไม่ให้เพื่อนร่วมงานเห็นสภาพกระเซอะกระเซิงของเธอ
ที่หน้าห้องทำงานของเธอ มีโพสต์อิทแผ่นหนึ่งแปะไว้ด้วยลายมือหวัด ๆ เช่นเคย
"ทำไมเธอไม่ยอมมองเรา? เราอยากอยู่ด้วย..."
แอร์รินฉีกมันออก ขยำทิ้งทันที หัวใจเต้นแรง เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงาน และหยุดนิ่ง
ในห้อง มีเด็กนักศึกษาหญิงคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้อง เธอเป็นนักศึกษาปีหนึ่งจากภาคจิตวิทยา ชื่อ "น้ำฝน"
“อาจารย์แอร์รินใช่ไหมคะ?” เด็กสาวเอ่ย “หนู...หนูมาขอปรึกษาเรื่องฝันค่ะ”
แอร์รินกลืนน้ำลาย ฝืนยิ้มให้ แม้ภายในใจจะตะโกนว่า “ออกไปเดี๋ยวนี้” แต่เธอก็พยักหน้าเชิญให้นั่ง
“ฝันแบบไหนเหรอ?”
น้ำฝนก้มหน้า มือจับชายกระโปรงแน่น “หนูฝันว่า...มีเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง อยู่ในกระจก หนูเห็นหน้าเธอไม่ชัดเลย แต่เธอ...เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง”
“ว่าอะไร?”
เด็กสาวเงยหน้าขึ้น ดวงตาเบิกโพลง และเสียงเธอก็เปลี่ยนไปกลายเป็นเสียงของเด็กหญิงคนเดิมในฝันของแอร์ริน
“เราอยากออกไปเล่นข้างนอก...ได้ไหม?”
แอร์รินถอยเก้าอี้ออกด้วยความตกใจ น้ำฝนทรุดตัวลงพื้นทันที ชักกระตุก มือสองข้างกรีดอากาศเป็นวงกลมคล้ายกำลังวาดรูปบางอย่าง แล้วหมดสติ
แอร์รินโทรเรียกรถพยาบาลทันที แต่ก่อนรถจะมาถึง เธอมองไปยังจอคอมพิวเตอร์ของตนเอง และเห็นภาพสดจากกล้องวงจรปิดในห้องทำงานของเธอเอง
ในภาพ...แอร์รินกำลังยืนอยู่หน้ากระจกในห้อง แต่กลับไม่มีนักศึกษาชื่อ “น้ำฝน” อยู่เลยสักคน
ค่ำวันนั้น แอร์รินอยู่ที่โรงพยาบาล เธอไปเยี่ยมน้ำฝนซึ่งยังไม่ฟื้นจากอาการชัก หมอบอกว่าไม่มีสาเหตุทางกายภาพใด ๆ สมองปกติดีทุกอย่าง
เธอยืนอยู่หน้าห้องไอซียู กระจกใสระหว่างเธอกับน้ำฝน...สะท้อนภาพของแอร์ริน
แต่เบื้องหลังของเธอ มีอีกคนยืนอยู่ในเงา มือผอมซีดแนบกระจกจากอีกฝั่ง ดวงตาว่างเปล่า ปากขยับอย่างช้า ๆ
"...เปลี่ยนที่กับฉัน...ได้ไหม..."
แอร์รินกรีดร้องจนพยาบาลวิ่งเข้ามาดู แต่แน่นอน พวกเขาไม่เห็นอะไรเลย
เมื่อแอร์รินกลับถึงคอนโด เธอพบว่ากระจกทุกบานในคอนโดของเธอหายไปหมด ทั้งที่เธอไม่เคยเอาออกไป
บนผนังห้องน้ำ มีข้อความใหม่เขียนด้วยเลือด:
“เธอสะท้อนเราไม่ได้อีกแล้ว...ก็แปลว่า...เธอใกล้แล้ว”
