อาชญากรรม,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,สืบสวนสอบสวน,เรื่องสั้น,สืบสวนสอบสวน,ผี,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
พายุฝนกระหน่ำใส่หน้าต่างเก่าของห้องเก็บของคณะจิตวิทยา มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ไฟหลอดเดียวบนเพดานกระพริบวูบวาบ ทุกอย่างเงียบงันจนน่าขนลุก
ดร.แอร์ริน หญิงสาววัยสามสิบปลาย ๆ ผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาอาชญากรรม เพิ่งย้ายมาสอน ณ มหาวิทยาลัยแห่งนี้ ยืนอยู่กลางห้องที่เต็มไปด้วยของเก่าถูกลืม เธอได้รับกล่องพัสดุปริศนาใบเขื่อง โดยไม่ระบุชื่อผู้ส่ง มันวางอยู่หน้าห้องทำงานของเธอ พร้อมโน้ตแผ่นหนึ่งเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า
“ของฝากจากอดีต อย่าเพ่งมองนานเกินไป...”
แอร์รินเปิดกล่องพัสดุด้วยความฉงนอยากรู้ว่าในกล่องสีน้ำตาลใบนี้มีอะไรซ่อนอยู่
ภายในกล่องคือกระจกบานเก่าขนาดพอ ๆ กับหน้าต่าง กรอบไม้ฉลุลายแบบยุโรปโบราณ รอยถลอกตามขอบกรอบเผยให้เห็นเนื้อไม้แห้งกรอบ ผิวกระจกใสอย่างประหลาด เหมือนถูกเช็ดถูทำความสะอาดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน
แต่ที่ทำให้แอร์ริน ถึงกับต้องขมวดคิ้วก็คือ...กระจกบานนี้สะท้อนภาพทุกอย่างที่อยู่ภายในห้อง ยกเว้นตัวของเธอเอง
เธอกะพริบตา เดินไปทางซ้าย เดินไปทางขวา เงาของเธอก็ยังไม่ปรากฏในกระจกบานนั้น
ทันใดนั้นเอง เสียงกระจกแตกร้าวเบา ๆ ดังขึ้น "กริ๊ก" รอยร้าวรูปสายฟ้าแผ่ออกจากมุมขวาบนลากยาวลงมาถึงกลางกระจก แต่เมื่อเอามือแตะดูกลับเรียบสนิท เหมือนรอยนั้นร้าวมาจากด้านในของกระจก
ด้วยความเป็นนักจิตวิทยา เธอรีบจดบันทึกทันที
“กระจกเก่า — ไม่สะท้อนภาพเจ้าของเงา
รอยร้าวภายในกระจก— ต้องหาสาเหตุแหล่งที่มาเพิ่มเติม”
คืนนั้น เธอเก็บกระจกไว้ในห้องเก็บของชั่วคราว ปิดไฟ แล้วเดินออกมา โดยไม่รู้ว่า...
กระจกกำลังสะท้อนเงาของ “บางสิ่ง” ที่กำลังจ้องมองเธออยู่
เช้าวันถัดมา แอร์รินนั่งอ่านแฟ้มคดีเก่าบนฐานข้อมูลของกรมตำรวจ เธอเปิดแฟ้มชื่อ “ไฟไหม้อพาร์ตเมนต์ลาดกระบัง ปี 2015” คดีที่มีผู้เสียชีวิต 3 ราย โดยหนึ่งในนั้นคือเด็กหญิงนิรนามรายหนึ่ง เสียชีวิตในห้อง 207
ข้างศพของเด็กคนนั้น...คือกระจกบานหนึ่งที่รอดจากไฟไหม้โดยไม่มีแม้แต่รอยเขม่าควันดำ
เธอซูมดูรูปถ่ายในแฟ้มคดี และแน่ใจในทันทีว่า มันคือกระจกบานเดียวกับที่อยู่กับเธอตอนนี้
ด้วยความตกใจ เธอรีบกดลิฟท์ลงจากคอนโดของเธอ แล้วรีบเดินอย่างไวที่สุด กลับไปยังห้องเก็บของตึกคณะจิตวิทยาในมหาวิทยาลัย ที่อยู่ห่างจากคอนโดของเธอไม่ถึง 500 เมตร
แล้วยกมือถือขึ้นถ่ายภาพ
ในโหมดภาพนิ่ง ไม่มีอะไรปรากฏ ขึ้นมา แต่เมื่อเธอเปลี่ยนเป็น โหมดวิดีโอ เท่านั้นแหละ กล้องเผยให้เห็น หญิงสาวในชุดเดรสขาวซีด ยืนอยู่ด้านหลังเธอ...
" กรี๊ด " แอร์รินกรีดร้องด้วยความตกใจสุดขีด โทรศัพท์ร่วงลงพื้น เธอรีบหันหลังกลับไป กลับพบว่า...ไม่มีใครอยู่
ตกดึกคืนนั้นเอง เธอฝันถึงเด็กหญิงคนหนึ่ง กำลังนั่งชันเข่าร้องไห้ในห้องน้ำแคบ ๆ ที่มีไฟกะพริบ ๆ
“หนูไม่อยากอยู่คนเดียว... ช่วยหนูด้วย... หนูหนาว...”
แอร์รินสะดุ้งตื่นตอนกลางดึก เหงื่อออกเต็มแผ่นหลัง ทั้งที่อากาศคืนนี้ก็ไม่ได้ร้อนอบอ้าวอะไรเลย ออกจะเย็นสบายเสียด้วยซ้ำ
แล้วจู่ ๆ ก็มีเสียง เคาะประตูห้องน้ำ ดังขึ้นช้า ๆ
ก๊อก… ก๊อก… ก๊อก…
ด้วยความสงสัย แอร์ริน ลุกขึ้น แล้วเดินตามเสียงนั้นไป เมื่อเธอเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป...มีเงาเด็กหญิงคนนั้นยืนอยู่ และพูดว่า
“ถ้าเธอไม่ช่วยฉัน...ฉันจะไปหา คนอื่น แทน”
