อาชญากรรม,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,สืบสวนสอบสวน,เรื่องสั้น,สืบสวนสอบสวน,ผี,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สายฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่องตั้งแต่เมื่อคืน แอร์รินนั่งอยู่ในห้องทำงานที่มหาวิทยาลัย เปิดวิดีโอที่บันทึกไว้ในโทรศัพท์มือถือจากคืนก่อน วนเล่นซ้ำ ครั้งแล้วครั้งเล่า
เพราะว่าวิดีโอนี้ ยังมีบางสิ่งที่ชวนฉงนยิ่งนัก นอกจากภาพหญิงสาวชุดเดรสสีขาวสุดแสนน่ากลัวในกระจกแล้วนั้น...ยังมีเสียง
เสียงกระซิบเบา ๆ ที่แทบไม่ได้ยิน
เธอต้องเอาโทรศัพท์มือถือเข้ามาแนบชิดกับใบหู เสียงนั้นถึงค่อย ๆ ชัดขึ้น
“อยู่กับฉัน...ได้ไหม”
เสียงลมหายใจติดขัดเย็นเฉียบแผ่วเบา ลอดออกจากลำโพงของโทรศัพท์มือถือ ก่อนที่แสงไฟภายในห้องจะกะพริบ ๆ
ด้วยความสงสัย เธอเลยลองพิมพ์ค้นหาคำว่า “กระจกห้อง 207” ในฐานข้อมูลข่าวท้องถิ่น พบบทความจากนักข่าวอิสระรายหนึ่งที่เคยสัมภาษณ์อดีตผู้เช่าห้องนี้
อดีตผู้เช่ารคนนั้นให้สัมภาษณ์ไว้ว่า
"มักจะได้ยินเสียงเด็กหัวเราะจากห้องนั้นตอนตีสาม ตีสี่ เธอมักจะฝันถึงเด็กผู้หญิงคนเดิมซ้ำ ๆ และเด็กผู้หญิงคนนั้นก็จะค่อย ๆ หายตัวไปโดยไร้ร่องรอย…”
เมื่อแอร์รินคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ของนักข่าวท้องถิ่นคนนั้น เธอพบว่า...เขาได้เสียชีวิตไปแล้วเมื่อปีที่แล้ว จากการ “ ตกตึกในอาคารร้างที่ไม่มีคนอาศัย ”
คืนนั้น แอร์รินกลับคอนโดเร็วขึ้น เธอเดินด้วยความรีบเร่ง พยายามไม่มองข้างหลัง ก้มหน้าก้มตาเดินให้ถึงคอนโดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยิ่งเดินเร็วเท่าไร ยิ่งกลับรู้สึกเหมือนว่ามีคนกำลังเดินตามหลังเธอมา
เธอหยุดเดิน เสียงฝีเท้านั้นก็หยุด เมื่อเธอเดิน เสียงฝีเท้านั้นก็ก้าวย่างตามมา
เธอจึงหยุดเดินอีกครั้ง คราวนี้หวังไว้แน่วแน่ที่จะหาต้นตอเสียงฝีเท้านั้นให้ได้ เธอจึงตัดสินใจหันกลับมามองข้างหลังให้รู้แจ้งกันไปเลย
กลับพบเพียงความว่างเปล่า...
เมื่อถึงคอนโด เธอพบว่า ไฟล์วิดีโอทั้งหมดที่เกี่ยวกับกระจกนั้นได้ อันตรธานหายไปสิ้น แม้แต่ในถังขยะ ก็ไม่มี เธอพยายามกู้อยู่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เป็นผล
แล้วไฟในห้องก็ดับพรึ่บ…
เสียงน้ำหยดจากห้องน้ำเริ่มดังขึ้นช้า ๆ
ติ๋ง...ติ๋ง...ติ๋ง...
แอร์รินเดินไปเปิดประตูห้องน้ำด้วยความลังเล
เธอใช้ไฟแช็ก ที่เอาไว้ใช้สำรองเวลาไฟดับในการมองหาสิ่งต่าง ๆ เมื่อแสงไฟแช็กสะท้อนกับพื้นกระเบื้องสีขาว เธอเห็น เด็กหญิงในชุดเดรสสีขาว ยืนอยู่ใกล้เธอมาก ๆ จนได้ยินเสียงลมหายใจ
ใบหน้าขาวซีด ปราศจากดวงตา ผอมแห้ง แก้มตอบดำลึก
“ฉันตามเธอออกมาแล้ว...”
แอร์รินตกใจเป็นลมล้มทับหมดสติไปในทันที
เช้าวันถัดมา แอร์รินตื่นอยู่บนพื้นห้องน้ำ เสื้อผ้าเปียกชื้น ไม่มีสิ่งใดอยู่ในห้องน้ำ เหลือเพียงผนังโล่ง ๆ และบนกระเบื้องมีลายมือเปื้อนเลือดเขียนไว้ว่า
“ฉันจะอยู่ที่นี่...ตลอดไป”
