ดราม่า,ชาย-หญิง,รัก,ไทย,nc18++,โรมานซ์,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
วันถัดมา...
แอ๊ด~
ประตูห้องถูกเปิดขึ้นพร้อมฝีเท้าหนาค่อยๆ ก้าวเข้าไปในห้องก่อนจะปิดประตูลงเบาๆ แล้วมุ่งหน้าไปหาร่างใครบางคน สายตาของแดเนียลจับจ้องไปยังร่างไร้สติที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย เขากับรู้สึกสงสัยในตัวมาร์ทตินเหลือเกิน ทั้งที่เมื่อคืน อาการของเขาสาหัสเจียนจะตายจนหน้าซีด แต่เช้านี้กลับกลายเป็นเหมือนคนปกติที่กำลังหลับใหลอยู่ หากเป็นบุคคลผู้อื่นอาจไม่สามารถรอดพ้นมาถึงตอนนี้ได้
แอ๊ด~
"พี่"
ชู่~ แดเนียลยกมือขึ้นส่งสัญญาณให้กับผู้เป็นน้องสาวก่อนจะจ้องไปยังบุคคลที่นอนอยู่บนเตียง แต่แล้วแพรววากับเหลือบไปเห็นนิ้วมือของมาร์ทตินขยับไปมา
"พี่ค่ะดูเหมือนเขา..."
"เดี๋ยวแพรว!"ดูเหมือนแดเนียลจะห้ามแพรววาไม่ทันเสียแล้ว เธอรีบวิ่งเข้าไปหาเขาทันที ทำให้แดเนียลรู้สึกหนักใจกับน้องสาวที่ใสซื่อไม่ระวังคน
หมับ!
กรี๊ด!!!
ตุ้บ!
แพรววากรี๊ดสุดเสียงเมื่อเธอถูกมาร์ทตินกระชากลงมานอนอยู่บนเตียงแล้วใช้มือจับลำคอไว้ไม่ให้หนีไปไหน
"ที่นี่ที่ไหน!"มาร์ทตินถามขึ้นเมื่อภาพสุดท้ายที่เขาจำได้คือคิดส์ที่กำลังจ่อปืนไปทางเขาอยู่ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะถูกตัดไป
"ใจเย็นๆ ก่อนแล้วค่อยมาคุยกันดีไหม"เสียงของแดเนียลดังขึ้นมาก่อนที่จะไปพิงผนังห้องสีขาวแทน
"พี่เนียล!"
"แกเป็นใคร"
"ก่อนอื่นช่วยปล่อยตัวน้องสาวฉันก่อนได้ไหม เธอเป็นผู้ช่วยชีวิตนายเอาไว้นะ"มาร์ทตินหันไปจ้องเธอก่อนเห็นว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในชุดเดิม
"..."
"ที่นี่เป็นโรงพยาบาล"แดเนียลบอก
"โรงพยาบาล?"มาร์ทตินหันไปสำรวจรอบๆ ห้องสีขาวก่อนเห็นป้ายชื่อโรงพยาบาลที่ระบุเอาไว้
"ใช่ หากแกจำไม่ได้คงไม่แปลก เพราะตอนที่แกถูกหามมาส่งที่นี่แกอยู่ในสภาพที่ยับเยินจนไม่น่าจะรอดมาได้เลย"มาร์ทตินหันไปจ้องแดเนียลที่ยืนกอดอกอธิบายอยู่ มือหนาค่อยๆ ปล่อยแพรววาแล้วลุกขึ้นมายืนราวกับว่าไม่เคยบาดเจ็บ
"เธอ?"มาร์ทตินหันไปจ้องแพรววา แววตานั้นต้องการถามว่าคนที่โทรเรียกรถพยาบาลใช่เธอหรือเปล่า
"คนที่โทรเรียกรถพยาบาลคือเจ้าหน้าที่FBIต่างหาก"
"..."
"มีคำถามอีกไหม?"
"..."
"ฉันว่านายควรนอนพักฟื้นอีก2-3วันนะ"แดเนียลหันไปบอกมาร์ทตินที่กำลังเดินก้าวเท้าออกไปจากห้อง
"..."
"รอให้ร่างกายหายก่อน แล้วค่อยเข่นฆ่ากันใหม่"
"..."มาร์ทตินหยุดชะงักไปเมื่อได้ยินประโยคหลัง สายตาเหลือบกลับมามองแดเนียลที่กำลังแสยะยิ้มอยู่
แอ๊ด~
ในจังหวะนั้นเองประตูห้องนอนผู้ป่วยถูกมือใครบางคนเปิดขึ้นมาก่อนที่จะเผยร่างของบุคคลมาใหม่จนสายตาคนในห้องทุกคู่หันไปจับจ้องเป็นตาเดียว
"ขอโทษครับ"
"งั้นผมขอตัวก่อนดีกว่า ไปกันเถอะแพรว"แดเนียลพูดขึ้นก่อนจะพาแพรววาออกจากห้องไป ปล่อยให้ครามที่ถือวิสาสะเข้ามาคุยกันตามลำพัง
ปึง!
ประตูห้องถูกปิดลงพร้อมสายตาของมาร์ทตินที่จับจ้องไปทางครามที่พึ่งโผล่มาเอาป่านนี้
"แกไปไหนมา"มาร์ทตินยิงคำถามใส่เพื่อนทันที
ครามเป็นทั้งเพื่อนและมือขวาที่เขาเชื่อใจมากสุด อีกทั้งครามกับมาร์ทตินยังเคียงบ่าเคียงไหล่ผ่านมรสุมมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งและเป็นบุคคลที่เขานั้นพึ่งพาได้มากที่สุด
"ถามได้ ฉันบอกให้แกรออยู่ห้องนั้น แต่แกหาย?"
"เกินสิบนาทีแล้ว"
"คิดว่าฉันไม่ดูเวลาหรือไง"ครามรีบโต้แย้งทันทีกับคนชอบทำอะไรตามใจตัวเอง อีกทั้งมาร์ทตินยังมีนิสัยเสียประการหนึ่งคือไม่ชอบรอใคร แต่ชอบให้คนอื่นรอตัวเองเสียเอง
"แล้วได้เรื่องอะไรมา"
'ทีแบบนี้เปลี่ยนเรื่องเร็วเชียว'ครามคิด
"ฉันว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคุยเรื่องนี้นะ"
"?"
"ดูเหมือนเจ้าหน้าที่จะระแคะระคายเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อคืนนี้กับแกอยู่ เพราะงั้นแกควรอยู่เฉยไว้ อีกไม่นานเจ้าหน้าที่FBIคงจะมาสอบปากคำจากแก"
ครามพูดดักคอเพื่อนไว้ทันทีเพราะเขารู้ดีว่ามาร์ทตินต้องหาทางออกไปจากโรงพยาบาลแห่งนี้อย่างแน่นอน เพื่อไปจัดการเรื่องบางอย่าง
"ชิ น่ารำคาญจริง"
"เพื่อไม่ให้ถูกสงสัยแกควรต้องพักฟื้นอยู่ที่นี่ ส่วนเรื่องคิดส์ฉันส่งคนไปสืบร่องรอยแล้ว"
"ส่งคนไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนั้นด้วย"
"ผู้หญิง?"
"คนที่ช่วยฉันไว้ไง"
"คนที่ช่วย? ไม่ได้มีเพียงFBIหรือไง"
"..."
"ทางโรงพยาบาลแจ้งเพียงว่าแกหมดสติอยู่ในสถานที่หนึ่งแล้วถูกส่งตัวมาโรงพยาบาลแห่งนี้"
"หึ ให้มันได้แบบนี้สิ ปกปิดแม้กระทั่งเธอเลยหรือไง"
"???"
"แกจำผู้หญิงที่ออกไปกับหมอคนเมื่อกี้ได้ไหม"
"อ่า"
"สืบเรื่องเธอและโรงพยาบาลแห่งนี้ด้วยดูเหมือนคนที่นี่มีอะไรปกปิดอยู่"
"รับทราบครับนายท่าน จริงสิอีก10นาทีจะมีเจ้าหน้าที่มาสอบปากคำ เพราะงั้นใจร่มๆละกัน"ครามพูดขึ้นก่อนที่จะก้าวเท้าออกไปจากห้อง
ปึง!
"แพรว รู้ไหมคนที่แพรวช่วยมาคือใคร"แดเนียลถามขึ้นหลังจากทั้งสองเข้ามาห้องทำงานของแดเนียล
"แพรวแค่ช่วยคนที่ใกล้ตาย แพรวจะรู้ได้ไงคะว่าเขาเป็นใคร"
"..."
"หรือว่าพี่รู้"
"แพรวพี่ขอร้องได้ไหม อย่าเข้าไปเสี่ยงอันตรายแบบนี้อีก"
"พี่หมายความว่าไง"
"รับปากพี่มา"แววตาที่ดุดันและจริงจังนั้นทำให้แพรววารู้สึกได้ ซึ่งมันแตกต่างจากทุกครั้งจนเธอเองก็ตกใจไม่ใช่น้อยๆ เช่นกัน
"แพรวรับปากพี่ก็ได้"แพรววาแอบสงสัยนิดหน่อยที่ครั้งนี้พี่เป็นห่วงผิดปกติกว่าทุกครั้งราวกับว่ามีบางอย่างที่ปกปิดเธอเอาไว้อย่างไงอย่างงั้นเลย
"อาทิตย์หน้าที่จะไปต่างประเทศระยะหนึ่งเพราะงั้นช่วงที่พี่ไม่อยู่ห้ามเถลไถลรู้ไหม"
"ค่ะ รู้แล้ว พี่ชอบทำอย่างกับแพรวเป็นเด็กเลยนะ"
"ตอนนี้เราเหลือกันแค่สองพี่น้อง จะไม่ให้พี่เป็นห่วงได้ไง"
"แพรวขอโทษเพราะงั้นหายโกรธแพรวนะ"
"เด็กขี้อ้อน"แดเนียลลูบหัวของแพรววาไปมา แม้แพรววาจะโตเป็นผู้ใหญ่ที่ตัดสินทุกอย่างได้แล้ว แต่เขาก็ยังกลัวอยู่ดีเพราะความไร้เดียงสาของเธอจะเป็นจุดอ่อนให้คนอื่นมาทำร้ายเธอเข้าสักวัน
