มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey - [1] คืนแสงอังสดง พลาดท่า โดย ploysapphir @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

"จับไว้แน่นๆ ซะ ถ้าไม่อยากตกลงไปหลังหักตาย" "ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้นะ"

ผู้แต่ง

เรื่องย่อ

มาร์ทติน วอร์มสัน

ปัง! ปัง! ปัง!

"ทางนี้"เสียงของใครบางคนที่ดังขึ้น ส่งผลให้มาร์ทตินหันปืนใส่บุคคลมาใหม่แทน"ฉันเอง"

"ป่าฝั่งนั้นเป็นไง"มาร์ตินถามขึ้นหลังจากรู้ว่าเป็นคราม สายตาเหลือบไปจ้องมองศัตรูที่อยู่ไม่ไกลนักแทน

"สุนัขเฝ้ายามเข้ามาคุมสถานการณ์นะสิ รีบไปจากที่นี่ดีกว่า ขืนอยู่ที่นี่ต่อไปถูกเจอตัวพอดี"

"ทางไหน?"

"ทางนี้"มือหนาแกร่งยกมือมาชี้ทางได้อย่างมั่นใจ ขนาดที่เส้นทางที่ครามชี้ไปอยู่นั้น เป็นเส้นทางที่เขาพึ่งผ่านมา ซึ่งมีลูกน้องของศัตรูอยู่มากมาย

"ฉันว่าไปทางนี้ดีกว่า"

"เดี๋ยว!ทางนั้นมัน..."มาร์ทตินหยุดชะงักเมื่อเห็นชายใส่ชุดเกาะสีดำ พร้อมมีตัวหนังสือที่กำกับผู้ตรงเสื้อ"บอกแล้วไง"

"หาที่ซ้อนตัวก่อนดีกว่า"มาร์ทตินพูดขึ้นเมื่อเห็นพวกFBIกำลังมุ่งหน้ามาทางพวกตน

ตึก! ตึก! ตึก!

เสียงฝีเท้าแกร่งดังก้องไปทั่ว ยามที่ทั้งสองก้าวเท้าเข้ามาภายในตึกร้างที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่พวกเขาอยู่ก่อนหน้านี้ สายตาทั้งสองกวาดมองรอบๆด้านเพื่อที่จะสำรวจพื้นที่แห่งนั้น

"หืม"ครามรู้สึกแปลกใจเล็กหน่อยที่เห็นมาร์ทตินเดินเข้าไปภายในห้องหนึ่ง ซึ่งมีป้ายชื่อขนาดใหญ่ที่ติดไว้บนผนัง ครามที่เห็นเช่นนั้นได้ถอนหายใจหนักๆ ออกมา

'ห้องพยาบาล'

มาร์ทตินไม่รอช้ารีบจัดการปฐมพยาบาลกับแผลตัวเองทันที

"เดี๋ยวสิ ต้องล้างแผลก่อน"

"ตัวยาก็ฆ่าเชื้อแล้ว"มาร์ทตินพูดก่อนจะหาผ้ามากัดแล้วเทยาใส่แผลตัวเองทันที

"ไม่ยอมฟังกันเลย แล้วจะมีหมอไว้ทำอะไรกัน"ครามพูดขึ้นก่อนจะเข้าไปแย่งยามาจากมาร์ทตินที่เวลานี้ดิ้นทุรนทุรายไปด้วยความเจ็บปวด"น่าสมเพชจริง"

"แกว่าใคร"มาร์ทตินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เปล่า~"ครามเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสูงก่อนที่จะช่วยปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้"เอานี่ยาแก้ปวด"

"พกมาแค่นี้?"มาร์ทตินถามขึ้นขนาดที่ครามยื่นยาแก้ปวดมาให้ แม้จะไม่ได้ช่วยอะไรได้มากก็ตาม

"อย่างน้อยช่วยบรรเทาอาการปวดได้"มาร์ทตินรีบแกะยาแล้วกินเข้าไปทันทีโดยไม่รอให้อีกฝ่ายต้องย้ำอีกรอบ"ไหวไหม"

ครามถามขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดของผู้ที่เป็นทั้งนายและเพื่อนในขณะเดียวกัน

"คิดว่าไง?"

"แค่กระสุนนัดเดียวเอง คราวก่อนตั้งสามนัดยังไม่เห็นแกจะตายเลย"

"ไม่ลองมาเป็นฉันดูละ"

"ขืนพูดมากทิ้งไว้ที่นี่เลยหรอก หืม!"

"มีอะไร?"

ชู่~ครามส่งสัญญาณให้มาร์ทตินเงียบลงก่อนที่เขาจะชะเง้อจ้องออกไปนอกหน้าต่างก่อนครามจะหันกลับมาหยุดหน้าทาร์ทตินแทน

"หาก10นาทีนี้ฉันไม่กลับมาออกจากที่นี่ได้เลย โดยไม่ต้องรอ"ครามพูดขึ้นก่อนจะเดินจากไป

"ใครจะไปรอแก"มาร์ทตินพูดขึ้นก่อนจะยันกายลุกขึ้นมาหายาที่มีประโยชน์กับเขา แต่กับไม่พบอะไรเลย มาร์ทตินจ้องดูเวลาที่ผ่านไปนานกว่า5นาที แต่ยังไร้วี่แววของบุคคลที่เดินออกไป

มือหนาค่อยๆยันกำแพงไว้ในยามที่ฝีเท้าแกร่งค่อยๆ เคลื่อนที่ออกจากห้องนั้นอย่างระมัดระวังก่อนเลือกเดินไปยังด้านหลังตึก ซึ่งเป็นทางเชื่อมระหว่างทางออกไปนอกเมืองกับทางเข้าซิเรีย

ฝีเท้าหนาหยุดชะงักเมื่อมีเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ เดินตรงเข้ามาในทิศทางที่เขาอยู่

"เฮ้ ทางนี้"เสียงใครบางคนที่ดังขึ้น

"ทางนั้นเป็นไงบ้าง"

"ดูเหมือนมาเฟียที่เหลือจะหนีรอดไปได้"

'สุนัขเฝ้ายาม?'มาร์ทตินคิดในขนาดที่แอบซุ่มดูสถานการณ์ดูอย่างเงียบๆ

"งั้นเหรอ ถ้างั้นฉันจะไปทางนี้สำรวจทางนี้ดูส่วนแกไปทางนั้น"

"เข้าใจแล้วครับ"

มาร์ทติรีบหลบเข้ากำแพงยามที่FBIคนหนึ่งวิ่งผ่านไปโดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาที่กำลังซุ่มดูสถานการณ์อยู่ที่ข้างกำแพงเพราะความมืดมิดจึงทำให้เขาพ้นภัยมาได้อย่างหวุดหวิด

แกร๊ก!

เสียงบางอย่างดังขึ้นส่งผลให้มาร์ทตินเหลือบไปมองก่อนเห็นกระบอกปืนที่กำลังจี้อยู่บนหัวของเขา

"ถูกปืนจี้ง่ายแบบนี้ไม่สมกับเป็นนายเลยนะ มาร์ติน วอร์มสัน"

"คิดส์!!!"

ปัง!

เสียงลั่นไกปืนดังขึ้นพร้อมร่างของมาร์ทตินที่รีบหลบออกมาจากระยะกระสุนปืนอย่างไว

เลือดสีแดงสดๆค่อยๆไหลลงสู่พื้นพร้อมหัวเข่าอีกข้างที่ทรุดลงไปแตะพื้นพร้อมมือหนายันพื้นไว้ไม่ให้กายล้มลง

"ว้า น่าเสียดาจริงๆ"คิดส์พูดขึ้นอย่างผิดหวังเมื่อเห็นกระสุนปืนฝังเข้าที่ต้นขาแทนที่จะเป็นหัว

"..."มาร์ทตินขบกรามแน่นรู้สึกเจ็บใจ หากร่างกายของเขาไม่ได้เสียเลือดมากจนขยับแทบไม่ได้ เขาจะไม่มีทางพลาดถูกกระสุนปืนยิงอย่างแน่นอน

"คราวนี้ไม่พลาดแน่"คิดส์พูดขึ้นก่อนจะยกปืนขึ้นมาจ่อหน้ามาร์ติน

'ชิ ขยับตัวไม่ได้เลย'มาร์ทตินคิด ซึ่งเวลานี้ถึงขีดจำกัดร่างกายของเขาแล้ว แม้ยาจะช่วยบรรเทาอาการปวด แต่ไม่ใช่ว่าจะช่วยฟื้นฟูความเสียหายที่เกิดขึ้นได้อย่างรวดเร็ว

หากในยามนี้ร่างกายเขาถูกกระสุนฝังเข้าไปอีกละก็ อย่าหวังที่ว่าจะได้แก้แค้นเสียเลย แต่มีหวังจะต้องถูกส่งไปยมบาลแทนอย่างแน่นอน

'ขยับสิ'

ท่ามกลางความเป็นความตาย มารฺ์ทตินพยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต ทว่าเวลานี้เขากับไม่สามารถทำอะไรได้

''ขยับเซ่!"

ปัง!