มาเฟียสุดร้ายกาจ - love of grey - [1] คืนแสงอังสดง ดิ้นรน โดย ploysapphir @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

"จับไว้แน่นๆ ซะ ถ้าไม่อยากตกลงไปหลังหักตาย" "ปล่อยฉันลงไปเดี๋ยวนี้นะ"

ผู้แต่ง

เรื่องย่อ

มาร์ทติน วอร์มสัน

ปัง!

"ชิ!"คิดส์หันไปจ้องมองกระสุนปืนที่เฉี่ยวไปโดนผนังกำแพงใหญ่แทนที่จะฝังอยู่ในหัวของมาร์ทติน

"ช่วยด้วย มีคนร้ายไล่ตามฉัน ช่วยฉันที"

แพรววาที่พุ่งเข้ามาในจังหวะที่คิดส์กำลังลั่นไกลปืน ทำให้กระสุนปืนถูกเปลี่ยนทิศทางไป แพรววายื่นมือไปจับแขนคิดส์แล้วเขย่าไปมาเพื่อขอร้องให้เขาช่วยเธอ

คิดส์หันมาจ้องเธออย่างขุ่นเคืองใจ ก่อนมองไปยังร่างจองมาร์ทตินที่เวลานี้นอนหมดสติอยู่บนพื้นทรายเพราะการสูญเสียเลือดที่มากเกินไป

"หลีกไป"

กรี๊ด!!!

แพรววากรีดร้องด้วยความตกใจเมื่อถูกคิดส์สะบัดออกอย่างแรงจนร่างแพรววาล้มลงไปอยู่บนพื้นทรายใกล้กับร่างไร้สติของมาร์ทติน

"เสียงปืนมาจากทางนั้น"เจ้าหน้าที่FBIคนหนึ่งชี้มายังจุดที่แพรววาอยู่

"มีคนอยู่ทางนั้น"เสียงใครบางคนดังขึ้นพร้อมฝีเท้าที่ค่อยๆเร่งเข้ามาทางพวกตน

"แย่แล้วครับนายFBIมา"

"ชิ รีบเผ่นสิวะ จะรอให้มันมาลากคอไปหรือไง"คิดส์พูดขึ้นอย่างหัวเสียก่อนจะรีบเก็บปืนแล้วเร่งฝีเท้าจากไป

"ช่วยด้วยค่ะมีคนเจ็บ"แพรววาหันไปบอกเจ้าหน้าที่FBIก่อนหันไปสนใจร่างมาร์ทตินแทน

"..."เจ้าหน้าที่FBIคนหนึ่งเข้าไปดูอาการของมาร์ทตินทันที"ยังมีชีวิตอยู่ รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว"

"ครับ"

"..."

แพรววารู้สึกโล่งใจก่อนที่เธอจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ในระหว่างทางกลับ เธอบังเอิญเข้าไปเห็นเหตุการณ์การเข่นฆ่ากัน ในเวลานั้นเธอตกใจและสับสนจนทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าควรทำเช่นไรดี ทว่าช่วงวินาทีที่ความเป็นความตายของบุคคลปริศนาร่างกายของเธอกับพุ่งออกไปอัตโนมัติ พอรู้ตัวอีกทีเธอก็ออกไปเผชิญหน้ากับผู้ร้ายแล้ว

"คุณไม่เป็นไรนะครับ"

"ค่ะ"

โรงพยาบาล

แอ๊ด~

ประตูห้องถูกเปิดออกมาพร้อมร่างแดเนียลที่ก้าวเท้าออกมาจากห้องฉุกเฉิน สายตาของผู้เป็นพี่ชายได้จับจ้องไปทางแพรววาโดยไม่ได้กล่าวอะไร ถึงอย่างนั้นเธอก็พอคาดเดาแววตาของผู้เป็นพี่ชายที่กำลังสื่อว่าเกิดอะไรขึ้นได้โดยไม่ต้องกล่าวอะไร

"ในตอนนั้นแพรวสับสนอย่างมากอีกทั้งเวลานั้นมันก็..."

"พี่เคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาชีวิตไปเสี่ยง"แดเนียลถอนหายใจหนักๆออกมา รู้สึกหนักใจกับแพรววาน้องสาวของตัวเอง การที่เธอยื่นมือเข้าช่วยผู้อื่นมันไม่ได้ผิดอะไร แต่เพียงเขาแค่กลัวว่าการช่วยเหลือของเธอจะนำพาความเดือดร้อนมาให้เธอ

"แพรวเข้าใจแล้ว แต่แพรวก็ทิ้งคนเจ็บที่ใกล้ตายไม่ได้หรอก"แพรววาบอกไปตามตรง สายตายังคงจับจ้องมองไปทางห้องฉุกเฉิน ซึ่งมีบุคคลที่เธอช่วยชีวิตกำลังหลับใหลอยู่

"ตอนนี้เขาพ้นขีดอันตรายแล้ว คืนนี้คงให้เข้าเยี่ยมไปไม่ได้!"

"แพรวเข้าใจแล้วค่ะ"แพรววาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนช้อย แม้น้ำเสียงที่ดุดันและเด็ดขาดของพี่ชายจะทำให้แพรววารู้สึกผิดหวังเล็กน้อยที่ไม่ยอมให้เธอเข้าไปดูอาการของเขา แต่อย่างน้อยเขาปลอดภัยก็สามารถทำให้เธอก็เบาใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

สายตาของแพรววาจับจ้องไปทางห้องฉุกเฉิน ก่อนที่ฝีเท้าจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากโรงพยาบาล ในระหว่างทางกลับ แพรววาหวนคิดเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านั้น

'ขยับสิ'

'ขยับเซ่'

ในวินาทีนั้นความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัว ทำไมชีวิตของตัวเราต้องถูกบุคคลอื่นกำหนดชีวิตด้วยล่ะ ทั้งๆที่ตัวเรากับดิ้นรนมีชีวิตอยู่ ทำไมเราถึงกำหนดชีวิตเราเองไม่ได้ ว่าจะ'อยู่'หรือ'ตาย'

ในวินาทีนั้นฝีเท้าของเธอค่อยๆก้าวออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ หากเราเอาแต่ยืนมองผู้อื่นตายโดยไม่ยื่นมือเข้าช่วย มันจะแตกต่างอะไรกับพวกคนชั่วช้ากันล่ะ หากเป็นเช่นนั้น เธอควรยื่นมือออกไปช่วยเขา เพื่อที่จะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจภายหลังแทน

"..."แพรรวาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนยื่นมือไปเปิดประตูห้อง ฝีเท้าบางค่อยๆก้าวเท้าเข้ามาภายในห้องนอนของตัวเองก่อนทิ้งตัวลงไปนอนอ้าแขนสองข้างอยู่บนเตียงหนาใหญ่

แพรววาได้พลิกตัวไปทางอีกด้าน สายตาของเธอจับจ้องออกไปมองนอกหน้าต่างที่มีดาวมากมายเต็มอยู่บนท้องฟ้า ก่อนที่ปรือตาจะค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆจนมืดสนิท