"ระยะห่างระหว่างเราไม่ใช่แค่รุ่นพี่รุ่นน้อง แต่มันคือเส้นกั้นระหว่างคนกับวิญญาณ... ในวันที่เขาขอความช่วยเหลือ เธอจะเลือกช่วยให้เขาสมหวัง หรือรั้งเขาไว้ให้อยู่ข้างกายตลอดไป?"
รัก,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,โรแมนติก,วัยรุ่น,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ระยะห่างระหว่างเราไม่ใช่แค่รุ่นพี่รุ่นน้อง แต่มันคือเส้นกั้นระหว่างคนกับวิญญาณ... ในวันที่เขาขอความช่วยเหลือ เธอจะเลือกช่วยให้เขาสมหวัง หรือรั้งเขาไว้ให้อยู่ข้างกายตลอดไป?"
ผู้แต่ง
แก้วกุหลาบ
เรื่องย่อ
[แนะนำตัวละคร ]
ใบโพธิ์ (Baipho)
"กฎหมายเรียนไว้สู้คน... ส่วนอาคมมีไว้สู้ผี"
ใบโพธิ์ นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ชั้นปีที่ 1 กับกลิ่นอายความลี้ลับจากสายเลือด "หมอธรรม" แห่งล้านนา เธอหอบกระเป๋าหนีความวุ่นวายจากหมู่บ้านกลางหุบเขาในภาคเหนือ ลงมาผจญภัยในกรุงเทพฯ เพียงเพราะเบื่อเสียงกำราบของญาติผู้ใหญ่ที่คอยตีกรอบว่าเธอ "ต้องทำตัวอย่างนั้น" หรือ "ห้ามไปที่นี่" เพราะดวงชะตาที่พิเศษเกินไป
ไรเฟิล (Rifle)
"สำหรับผม... ความเร็วสำคัญกว่ามิตรภาพ"
ไรเฟิล รุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 2 ผู้ครอบครองใบหน้าพระเจ้าประทานที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยอยากเข้าหา แต่กลับมีกำแพงน้ำแข็งหนาเตอะกั้นไว้ เขาคือ "Top of the University" ที่ใครๆ ก็รู้จักในฐานะนักแข่งรถมืออาชีพดาวรุ่ง แต่ในชีวิตจริงเขาคือมนุษย์อินโทรเวิร์ตขั้นสุดที่มองว่าการสานสัมพันธ์กับมนุษย์เป็นเรื่องเสียเวลา
เสียงลูกบิดประตูห้องพักในหอในมหาลัยดังขึ้นพร้อมกับร่างของ ใบโพธิ์ ที่แทรกตัวเข้ามาด้วยสภาพอิดโรยราวกับไปออกรบมา มินเนี่ยนบนกระเป๋าสั่นกริ๊งกร๊างตามแรงเหวี่ยง พลังงานที่ใช้ไปกับการกำกิจกรรมรับน้องทั้งวันทำเอาเธอแทบจะอยากนอนกองไปกับพื้นแบบนั้น
“อ้าว... นึกว่ามึงจะได้นอนเฝ้าห้องดนตรีไทยยันเช้าซะแล้ว เห็นเขาลือกันว่าห้องนั้นเจ้าที่ดุฉิบหาย”
เสียงทักทายดังมาจาก แก้วตา ที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมเช็ดผมที่เปียกปอน ใบโพธิ์วางกระเป๋าลงบนเตียงก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแหมะอย่างไม่แคร์สายตาใคร
“อย่างกูเนี่ยนะจะยอมนอนเฝ้าห้องนั้น ฝันไปเถอะยะ”
ใบโพธิ์สวนกลับพลางขยับจุกน้ำพุบนหัวที่เริ่มหลุดลุ่ย
“พวกพี่รหัสตัวแสบกะจะแกงกูให้ตาย แต่เสียใจจ้ะ กูเจรจาพาทีจนรอดมาได้”
แก้วตา รูเมทสาวสายหวานที่นั่งทาครีมอยู่บนเตียงฝั่งตรงข้าม รีบวางกระปุกครีมแล้วกระเถิบเข้ามาหาใบโพธิ์ด้วยสายตาเป็นประกาย
“อีโพธิ์! สรุปมึงได้ใครเป็นพี่รหัสวะ? ของกูนี่แต้มบุญสูงปรี๊ด ได้พี่กาฟิวส์ นักบาสมหาลัยมึงเอ๊ย... สูง ยาว เข่าดี ผิวเข้มแบบสปอร์ตแมนสุดๆ ตอนพี่เขาถอดแจ็กเก็ตยื่นเหรียญรหัสให้กูนะ มึง... ใจกูเต้นเป็นจังหวะสามช่าเลยอีดอก!”
หญิงสาวพลิกตัวตะแคงข้างมองเพื่อนพลางทำหน้าเซ็ง
“เหรอ... ของกูเหรอ? ไม่รู้ชื่อว่ะ เขาไม่ยอมบอก แถมโครตหยิ่ง พูดจาไม่น่านับถือเอาซะเลย หน้าตาก็ดีนะแต่มองกูเหมือนกูเป็นก้อนกรวดข้างถนนอะมึง”
“เอ้า? แล้วพี่เขาแต่งตัวยังไง มีรหัสใบ้อะไรไหม” แก้วตาถามต่ออย่างไม่ลดละ
“ใส่ชุดหนังสีดำแดง รัดรูปเป๊ะอย่างกะจะไปเข้าฉากหนัง Fast & Furious อะ”
ใบโพธิ์บ่นอุบ
“หน้านี่นิ่งเป็นน้ำแข็งขั้วโลก? พูดจาหมาไม่รับประทาน”
พอจบประโยค แก้วตาก็เบิกตาโพล่งจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เธอรีบคว้าไหล่ใบโพธิ์แล้วเขย่าจนหัวคลอน
“อีโพธิ์! นี่มึงอย่าบอกนะว่ามึงไม่รู้จัก ‘พี่ไรเฟิล’ คนดังอันดับหนึ่งของมหาลัยเราน่ะ! นี่มึงไปมุดหัวอยู่รูไหนมาเนี่ย!”
ใบโพธิ์สะบัดตัวออกพลางทำหน้าเหลอหลา
“ก็เชียงใหม่ไงมึง! บ้านกูอยู่ดอย ใครจะไปเป็นเด็กเทพรู้ทุกเรื่องเหมือนมึงล่ะ แล้วเขาเป็นใคร? ไรเฟิล ไรเฟล ไอเฟล อะไรนั่นน่ะ”
“โอ๊ยยย ยัยเด็กดอยหลงกรุง!” แก้วตาเอามือทาบอก
“ฟังนะจ๊ะแม่คุณ พี่ไรเฟิลน่ะ เขาเป็นหลานชายแท้ๆ "อธิการบดี"มหาลัยนี้! ไม่ใช่แค่หล่อเกรดพรีเมียมนะมึง แต่ รวยระดับมหาเศรษฐี ฉลาดเป็นกรด เรียนนิติศาสตร์ แถมยังเป็นนักแข่งรถมืออาชีพดีกรีแชมป์ระดับประเทศอีกต่างหาก”
พร้อมกับรัวนิ้วกดเข้าไปส่องไอจีไรเฟิล
“คนนี้คือที่สุดละ หน้าตาราวกับเทพบุตรจุติลงมาเกิด โครงหน้าคมเป๊ะอย่างกะรูปสลัก แต่ก็นั่นแหละ... เข้าถึงยากฉิบหาย เขาเป็นอินโทรเวิร์ตตัวพ่อ ไม่สนโลก สนแต่รถ ขนาดรับน้องปีที่แล้วเขายังไม่โผล่หัวมาเลย ปีนี้ยอมมาเป็นพี่รหัสนี่ถือเป็นปาฏิหาริย์ของมหาลัยชัดๆ!”
ใบโพธิ์ฟังแล้วก็นึกถึงใบหน้าเย็นชาและคำพูดที่ว่า ‘ไร้สาระ’ ของเขาขึ้นมาทันที “หลานอธิบดี แล้วไง? รวยแล้วหยิ่งใส่รุ่นน้องได้เหรอวะ? เมื่อกี้เขาเดินสะบัดบ๊อบใส่กูเฉยเลยนะมึง แถมทำหน้าเหมือนกูไปขอเงินเขาใช้ ทั้งที่กูแค่ไปรับเหรียญรหัสตามหน้าที่!”
“ก็เขาเป็นแบบนั้นแหละมึง พี่ไรเฟิลน่ะเขาไม่เน้นกิจกรรม เขาเน้นแข่งรถกับเรียน แต่ความเท่นี่กูยอมใจจริงๆ นะมึง ดูในรูปดิ”
แก้วตารีบเปิดรูปในเพจคิ้วท์บอยมหาลัยโชว์ใบโพธิ์
“ดูสายตาคู่นั้นดิ สีดำขลับดูเย็นชาแต่โครตมีเสน่ห์ ผมดำๆ เซตยุ่งๆ นั่นอีก มึงได้พี่รหัสเป็นระดับท็อปขนาดนี้ มึงต้องทำบุญด้วยอะไรวะเนี่ย!”
ใบโพธิ์มองรูปในมือถือเพื่อนแล้วก็ถอนหายใจ
“มึงก็เว่อร์เกิน กูว่าก็งั้นๆ ... พอก่อนๆ กูไม่อยากฟังความเพอร์เฟกต์ของพ่อเทพบุตรน้ำแข็งคนนี้แล้ว กูอยากนอน! ตัวกูเหม็นกลิ่นเหงื่อจะแย่”
เธอรีบลุกขึ้นคว้าผ้าเช็ดตัวเตรียมจะหนีเข้าห้องน้ำ แต่แก้วตาก็ยังไม่วายเดินตามมาบรรยายสรรพคุณต่อ
“มึงรู้ปะว่าพี่เขาขับรถยี่ห้ออะไร? ล่าสุดกูเห็นเขาขับ Supercar เข้ามาเรียนนะเว่ย คนอะไรจะครบเครื่องขนาดนี้ ทั้งเก่ง ทั้งสมาร์ท...”
ปัง!
ใบโพธิ์ปิดประตูห้องน้ำใส่หน้าเพื่อนทันทีเพื่อตัดบทสนทนาที่ดูจะยาวไปถึงเช้า เธอพิงหลังกับประตูห้องน้ำพลางมองตัวเองในกระจก... สภาพหน้าแมวที่เลอะเทอะเริ่มจางลง แต่ภาพนิมิตเรื่องรถคว่ำที่เธอเห็นตอนสัมผัสมือกับไรเฟิลกลับชัดเจนขึ้นมาแทน
“รวย ฉลาด เท่... แต่ดวงจู๋ขนาดนั้น จะรอดไปถึงพรุ่งนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้”
เธอบ่นพึมพำคนเดียวในห้องน้ำ กลิ่นไหม้ของยางรถยนต์ยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกไม่หายไปไหน แม้เธอจะพยายามใช้น้ำล้างออกเท่าไหร่ก็ตาม