"ระยะห่างระหว่างเราไม่ใช่แค่รุ่นพี่รุ่นน้อง แต่มันคือเส้นกั้นระหว่างคนกับวิญญาณ... ในวันที่เขาขอความช่วยเหลือ เธอจะเลือกช่วยให้เขาสมหวัง หรือรั้งเขาไว้ให้อยู่ข้างกายตลอดไป?"
รัก,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,โรแมนติก,วัยรุ่น,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"ระยะห่างระหว่างเราไม่ใช่แค่รุ่นพี่รุ่นน้อง แต่มันคือเส้นกั้นระหว่างคนกับวิญญาณ... ในวันที่เขาขอความช่วยเหลือ เธอจะเลือกช่วยให้เขาสมหวัง หรือรั้งเขาไว้ให้อยู่ข้างกายตลอดไป?"
ผู้แต่ง
แก้วกุหลาบ
เรื่องย่อ
[แนะนำตัวละคร ]
ใบโพธิ์ (Baipho)
"กฎหมายเรียนไว้สู้คน... ส่วนอาคมมีไว้สู้ผี"
ใบโพธิ์ นักศึกษาคณะนิติศาสตร์ ชั้นปีที่ 1 กับกลิ่นอายความลี้ลับจากสายเลือด "หมอธรรม" แห่งล้านนา เธอหอบกระเป๋าหนีความวุ่นวายจากหมู่บ้านกลางหุบเขาในภาคเหนือ ลงมาผจญภัยในกรุงเทพฯ เพียงเพราะเบื่อเสียงกำราบของญาติผู้ใหญ่ที่คอยตีกรอบว่าเธอ "ต้องทำตัวอย่างนั้น" หรือ "ห้ามไปที่นี่" เพราะดวงชะตาที่พิเศษเกินไป
ไรเฟิล (Rifle)
"สำหรับผม... ความเร็วสำคัญกว่ามิตรภาพ"
ไรเฟิล รุ่นพี่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 2 ผู้ครอบครองใบหน้าพระเจ้าประทานที่สาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัยอยากเข้าหา แต่กลับมีกำแพงน้ำแข็งหนาเตอะกั้นไว้ เขาคือ "Top of the University" ที่ใครๆ ก็รู้จักในฐานะนักแข่งรถมืออาชีพดาวรุ่ง แต่ในชีวิตจริงเขาคือมนุษย์อินโทรเวิร์ตขั้นสุดที่มองว่าการสานสัมพันธ์กับมนุษย์เป็นเรื่องเสียเวลา
แสงไฟสลัวจากหลอดฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบถี่ๆ ราวกับจะขาดใจตาย ส่งให้บรรยากาศทางเดินของตึกศิลปกรรมเก่าดูวังเวงกว่าปกติ กลิ่นธูปจางๆ ที่รุ่นพี่จงใจจุดเพื่อบิ้วอารมณ์รับน้องทดสอบความกล้าลอยมาแตะจมูก แต่มันกลับผสมโรงกับกลิ่นสาบสางบางอย่างที่ ‘ใบโพธิ์’ คุ้นเคยเป็นอย่างดี
“อีโพธิ์ มึงไหวไหมเนี่ย หน้ามึงตอนนี้คือพร้อมไปรำหน้าไฟมาก”
แก้วตา เพื่อนสาวคนสนิททักขึ้นพลางกลั้นขำ
สภาพของใบโพธิ์ในวัย 19 ปีตอนนี้เรียกได้ว่า ‘อนาถ’ กว่าผีตัวไหนๆ บนหัวมัดจุกน้ำพุสามอันประดับด้วยหนังยางสีรุ้ง หน้าผากถูกเขียนด้วยปากกาเคมีเป็นรูปแมว (ที่ดูเหมือนหมี) แก้มสองข้างปัดบลัชออนสีชมพูแป๋นจนเหมือนตูดลิง ผลพวงจากการเล่นเกมแพ้รุ่นพี่เมื่อตอนเย็น
“ไหวสิ... กูต่างหากที่ต้องถามว่าพวกมึงน่ะ ไหวไหม”
ใบโพธิ์ตอบเสียงเรียบพลางหยิบกระจกแว่นกลมลายมินเนี่ยนขึ้นมาเช็กความเรียบร้อย
“ห้องดนตรีไทยชั้น 4 ตึกเก่า... รุ่นพี่รหัสกูเขากะเอาให้ตายหรือไง”
“เออ ตึกนั้นเขาว่าเฮี้ยนจัดเลยนะมึง ลุงยามบอกว่าตอนดึกๆ ชอบมีเสียงระนาดดังขึ้นมาเอง”
สิเรียม เพื่อนร่างอวบเสริมด้วยสีหน้าสยดสยองพลางกอดแขน น้ำชา เพื่อนอีกคนในกลุ่มไว้แน่น
“พวกกูไปก่อนนะมึง ของกูห้องสมุด ของสิเรียมห้องน้ำ ส่วนยัยน้ำชาดวงซวยพอกันได้ห้องแล็บเคมี... แยกย้ายกันไปตายของจริง!”
“เออๆ โชคดีพวกมึง ถ้าเจออะไรแปลกๆ ก็วิ่งนะ อย่าไปทัก”
ใบโพธิ์โบกมือไล่เพื่อนๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก
เธอยืนมองแผ่นหลังเพื่อนทั้งสามที่รีบวิ่งแยกย้ายไปคนละทิศละทาง ความจริงพวกมันพยายามบิ้วให้เธอกลัว แต่พวกมันไม่รู้หรอกว่ากำลังคุยอยู่กับใคร... ใบโพธิ์ หลานสาวแท้ๆ ของหมอธรรมชื่อดังแห่งล้านนา ผู้ที่โตมากับเสียงสวดส่งวิญญาณมากกว่าเสียงเพลงกล่อมเด็ก
ทันทีที่พระอาทิตย์ลับขอบฟ้า ‘ตาที่สาม’ ของเธอก็ทำงานอย่างซื่อสัตย์
สำหรับใบโพธิ์ ผีไม่ใช่เรื่องเหนือธรรมชาติ แต่มันคือ ‘ความรำคาญ’ อย่างหนึ่ง ในรั้วมหาลัยแห่งนี้ เธอเห็นมาหมดแล้ว ตั้งแต่สัมภเวสีหน้าจืดที่ยืนขอส่วนบุญข้างถังขยะ ยันผีตายโหงหน้าเละที่ชอบโผล่มาหลอกเด็กใหม่อยู่มุมตึก แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับเธอไม่ใช่ผี... แต่คือการที่ครอบครัวจะลากเธอกลับไปนั่งเฝ้าสำนักที่เชียงใหม่ต่างหาก
‘โพธิ์เอ๊ย... อยู่บ้านเฮาเถอะลูก ตระกูลเฮามันมีพลังพิเศษ ไปอยู่ที่อื่นมันจะอันตราย’ เสียงของยายยังก้องอยู่ในหัว
ถ้าไม่ได้ท่านผู้อำนวยการโรงเรียนที่เป็นเพื่อนเก่าของตาช่วยพูดให้ ว่าเด็กเรียนดีกรีทุนนิติศาสตร์อย่างเธอควรมีอนาคตที่ไกลกว่าการเป็นหมอธรรม แม่ของเธอก็คงไม่ยอมปล่อยตัวมาแน่ๆ
“เอาวะ เรียนนิติฯ ดีกว่า... ส่วนเรื่องผีค่อยว่ากัน”
มือเรียวล้วงลงไปในกระเป๋าเป้ สัมผัสกับพวงกุญแจตุ๊กตามินเนี่ยนสีเหลืองอ๋อยที่ยายสั่งทำพิเศษ ข้างในยัดด้วยสายสิญจน์มงคลและตะกรุดจิ๋ว แถมรอบกระเป๋ายังมีสติกเกอร์ที่ลงอาคมพิธีต่างๆ มากมายเป็นยันต์มหาอุดที่ถูกออกแบบให้ดู ‘ทันสมัย’ ตามยุค 5G
“สติกเกอร์กันผี ทำงานหน่อยนะลูก”
เธอพึมพำกับตัวเองพลางลูบมันเบาๆ ก่อนจะก้าวเท้าขึ้นบันไดตึกเก่าที่มืดสลัว
ชั้น 4 ตึกศิลปกรรม... บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านช่องหน้าต่างไม้ที่ปิดไม่สนิท ร่างบางก้มมองลายแทงในมือที่ระบุว่า ‘ถ้าอยากเจอพี่รหัส ให้ไปเคาะตะโพนในห้องดนตรีไทยสามครั้ง’
“ปัญญาอ่อนสัสๆ” เธอสบถเบาๆ พลางมองซ้ายมองขวา
พอผลักประตูเข้าไป กลิ่นสาบของไม้เก่าและแป้งร่ำก็พุ่งเข้าชนจมูก ภายในห้องถูกบิ้วด้วยแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่หุ้มด้วยกระดาษแก้วสีแดงสลัวๆ มีลำโพงบลูทูธแอบซ่อนอยู่ตามมุมห้อง เปิดเพลงสาธุการคลอเบาๆ ชวนให้ขนลุกซู่ นี่มันการจัดฉากรับน้องฉบับคลาสสิกชัดๆ รุ่นพี่คงกะจะแกงเด็กปี 1 ให้ขวัญกระเจิงสินะ
“เหอะ... กะจะให้ฉันช็อกตายเลยหรือไงรุ่นพี่”
ใบโพธิ์พึมพำ สายตาสอดส่ายมองไปรอบห้องที่เต็มไปด้วยระนาด ปี่พาทย์ และหัวโขนที่วางเรียงราย แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาตกกระทบตะโพนใบใหญ่กลางห้องพอดี ดูขลังจนใจสั่น
เธอก้มอ่านกระดาษอีกครั้ง ภารกิจบอกว่าให้ตีตะโพน 3 ที แล้วตะโกนว่า ‘ไอ้รุ่นพี่ปากดี แน่จริงออกมาสิวะ!’ อีก 3 ครั้ง
“โธ่เอ๊ย... บีฟมาแบบนี้ คงไม่ได้แค่รุ่นพี่จะโผล่มา แต่เป็นอย่างอื่นโผล่มามากกว่า”
เธอถอนหายใจทิ้ง เธอรู้ดีว่าประโยคนี้มันไม่ได้แค่เรียกคน แต่มันเหมือนการท้าทายเจ้าที่เจ้าทางและสิ่งลี้ลับที่สิงอยู่ในเครื่องดนตรีโบราณพวกนี้ด้วย
แต่จะถอยก็ไม่ได้ เพราะก่อนออกมา พวกพี่รหัสสายสืบบอกไว้ชัดเจนว่า ‘ถ้าใครไม่ทำตามบีฟ จะโดนขังให้นอนที่นี่จนเช้า!’ แถมยังสำทับว่ามีกล้องจิ๋วติดอยู่ทุกมุมห้อง เธอเดินตรงไปที่ตะโพนใบใหญ่ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มือเรียวเอื้อมไปลูบสติกเกอร์มินเนี่ยนที่ติดอยู่บนเคสโทรศัพท์ในกระเป๋าเพื่อเรียกขวัญ
“เอาวะ... เป็นไงเป็นกัน”
ตึง! ตึง! ตึง!
เสียงตะโพนดังก้องไปทั่วตึกเก่าจนนกที่เกาะอยู่ข้างหน้าต่างบินพรึ่บพรั่บ ใบโพธิ์หลับตาปี๋แล้วตะโกนสุดเสียง
“ไอ้รุ่นพี่ปากดี แน่จริงออกมาสิวะ!”
“ไอ้รุ่นพี่ปากดี แน่จริงออกมาสิวะ!”
“ไอ้รุ่นพี่ปากดี แน่จริงออกมาสิวะ!”