เขาคิดว่ามีเวลาอีกมาก เลยละเลยคำว่า “เดี๋ยวค่อยดูแล” แต่พอวันที่อยากดูแลจริงๆ คนที่เขารัก …กลับไม่มีลมหายใจรอแล้ว
ชาย-ชาย,ดราม่า,ไทย,เรื่องสั้น,รัก,เรื่องสั้น,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เขาคิดว่ามีเวลาอีกมาก เลยละเลยคำว่า “เดี๋ยวค่อยดูแล” แต่พอวันที่อยากดูแลจริงๆ คนที่เขารัก …กลับไม่มีลมหายใจรอแล้ว
ผู้แต่ง
Jring.
เรื่องย่อ
#มันสายไปแล้ว
“พี่ผมทำมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว เป็นขอโปรดพี่เลยนะครับ”
“กูมีนัดทานข้าวด้านนอก อาจกลับดึกไม่ต้องรอ”
เขาคิดว่ามีเวลาอีกมาก เลยละเลยคำว่า “ดูแล”
แต่พอวันที่อยากดูแลจริงๆ
คนที่เขารัก …กลับไม่มีลมหายใจรอแล้ว
“เหนือ!! ทำใจดีๆ พี่จะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!! อย่าทิ้งพี่นะเหนือ! พี่ขอร้อง!!”
…
สวัสดีค่ะ ไรท์ซีนาลิส นะคะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อ่านง่ายๆ แต่ดราม่านิดหน่อย เพราะเป็นเรื่องสั้นพล็อตอาจไม่หนัก รายระเอียดบรรยายไม่เข้ม พอดีเราเขียนสั้นๆ ข้ามเวลาเท่านั้นค่ะ
แต่ยังไงก็หวังว่าจะชอบและอ่านเพลินกันนะคะ
เรื่องนี้ไม่มีอีบุ๊ค ลงวันละตอนเวลา 08:00 เรื่องนี้อ่านฟรีจนจบยกเว้นตอนพิเศษที่ติดเหรียญแบบถาวร
ปกติเราถนัดฟิลกู๊ด แต่หมอดูบอกเขียนดราม่าจะปัง เราเลยอยากฝึกเขียนดูค่ะ หวังว่าจะถูกใจนะคะ
ฝากติดตามนามปากกาด้วยนะคะ
“ห เหนือ! เหนือ นายอยู่ไหน!!?”
เขาปล่อยของในมือทิ้งทันที แล้วรีบวิ่งตามหาคนรักไปทั่วห้อง ในใจภาวนาขอให้อีกฝ่ายไม่เป็นอะไร ขอให้หนีออกไปได้ หรือแอบอยู่ในที่ปลอดภัย
ทว่าเหมือนคำภาวนาของเขาจะถูกมองข้าม เมื่อวิ่งมาถึงห้องนอน เขาก็เห็นร่างคนรักนอนจมกองเลือด ข้อมือมีรอยช้ำจากการถูกฉุดกระชาก ใบหน้าและร่างกายเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกทำร้าย เสื้อผ้ายับเยินจากการต่อสู้ขัดขืน ที่สำคัญคือท้องที่เต็มไปด้วยเลือดและบาดแผลจากการถูกมีดแทงซ้ำๆ
“ด ดาวเหนือ!!!” คิงตัวชาในทันทีที่เห็นร่างคนรักในสภาพนั้น ร่างหนารีบเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้ ไม่รู้ว่าตอนไหนที่น้ำตามันไหลออกมาอาบแก้ม
ตอนนี้เขากลัวสุดหัวใจ กลัวการสูญเสียคนสำคัญ “เหนือ!! ทำใจดีๆ พี่จะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!! อย่าทิ้งพี่นะเหนือ พี่ขอร้อง”
คิงพยายามพูดกับร่างในอ้อมแขน ทว่ากลับไร้สัญญาณตอบรับ มือก็รีบกดโทรหาตำรวจและรถพยาบาล “ช่วยแฟนผมที! เขาโดนทำร้าย…”
พอติดต่อเจ้าหน้าที่เสร็จ เขาก็ก้มมองหน้าคนรักในอ้อมแขน ยิ่งเห็นอีกฝ่ายอยู่ในสภาพนี้ น้ำตาของเขาก็หยดลงบนแก้มของอีกฝ่าย “เจ็บหรือเปล่า…”
ขอโทษที่กลับช้านะ
ขอโทษที่ทิ้งไว้ห้องคนเดียว
ขอโทษที่ทำให้เจอเรื่องแบบนี้
และขอโทษที่ทำให้เสียใจอยู่ตลอด
“เหนือ อย่าทิ้งพี่เลย พี่ผิดไปแล้ว พี่ผิดไปแล้ว”
ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็มาถึง เมื่อตำรวจเข้ามาก็ปิดพื้นที่เพื่อหาหลักฐานทันที
“ช่วย ช่วยแฟนผมได้ไหมครับ ช่วยแฟนผมที” คิงเอ่ยกับกู้ภัยด้วยน้ำเสียงขอร้อง แววตาเต็มไปด้วยความหวัง เขาไม่กล้าเช็กเองว่าอีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่ไหม เขากลัวเกินไป
“ใจเย็นๆ นะครับ” กู้ภัยคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนจะรีบเข้าไปดูคนเจ็บ พอเช็กแล้ว ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความหนักใจ “เสียแล้วครับ.. ขอโทษนะครับ น่าจะเสียมาได้ประมาณหนึ่งชั่วโมงแล้ว”
“ม ไม่จริง!! คุณโกหก!! จะเป็นแบบนั้นได้ยังไง!? เหนือ!! ตื่นสิ ตื่นเถอะนะ พี่ซื้อเค้กของโปรดนายมาให้ด้วยนะ!!” คิงกอดร่างไร้วิญญาณของคนรักแน่น ร่างกายสั่นเทา ร้องไห้ออกมาราวกับจะขาดใจ
“พี่ยังไม่ได้ขอนายแต่งงานเลยนะ ดาวเหนือ”
ทั้งที่เขาซื้อแหวนมาแล้ว
งานศพผ่านไปอย่างเศร้าสร้อย คิงไม่อาจยอมรับเรื่องนี้ได้ จึงร้องไห้ตลอดงาน
ส่วนเรื่องฆาตกร ตอนนี้มันถูกจับได้แล้ว ของที่อีกฝ่ายขโมยมีหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นนาฬิการาคาแพงของคิง เงินสดจำนวนหนึ่ง และไอแพดของดาวเหนือ
อีกฝ่ายถูกจำคุกตลอดชีวิต
ทว่าไม่รู้ทำไมเขาถึงไม่พอใจสักนิด เขาอยากให้มันตาย มันฆ่าคนรักของเขา ในตอนที่เจอหน้ามัน เขาถึงกับควบคุมตัวเองไม่ได้ กระทืบมันอยู่หลายครั้ง แต่ก็โดนเจ้าหน้าที่จับแยกออกมาก่อน
“เหนือ…” คิงมองรูปของคนรักด้วยสายตาไร้ชีวิต ใต้ตาดำคล้ำ เขาไม่เคยคิดเลยว่าต้องมามองอีกฝ่ายผ่านเพียงรูปภาพ “พี่ยังอยากดูแลนายอยู่นะ”
เมื่อทุกอย่างเริ่มลงตัว คิงก็กลับมาที่ห้องด้วยท่าทางไร้ความสุข ก่อนหน้านี้นิติฯ ให้คนมาทำความสะอาดแล้ว แม้ห้องจะกลับมาเหมือนเดิม แต่เมื่อขาดคนตัวเล็กไป มันก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
ดวงตาคมมองมุมโปรดที่คนรักเคยนั่ง แก้วใบโปรดที่อีกฝ่ายชอบชงเครื่องดื่มเอง และของใช้ต่างๆ ที่เคยมีร่องรอยของอีกคน ทุกอย่างทำให้เขาคิดถึง จนทรุดตัวนั่งลงกลางห้อง
ที่ผ่านมาเขาตั้งใจทำงาน เพราะอยากซื้อบ้านขนาดกลางให้พวกเขาได้อยู่ด้วยกัน มีพื้นที่ส่วนตัว มีสวนให้ปลูกผัก และเขาอยากจัดงานแต่งให้สมกับที่รักอีกฝ่ายมาก อยากทุ่มเททุกอย่าง เพื่อให้พ่อแม่ของอีกฝ่ายมั่นใจว่าเขาดูแลได้ และให้รู้ว่าอีกฝ่ายมีค่ามากแค่ไหน
แต่ตอนนี้ เป้าหมายของเขาไม่มีแล้ว ทั้งเขายังไม่สามารถดูแลอีกฝ่ายได้อีก
“ขอโทษ…”
ทว่าคนที่เขาอยากเอ่ยคำนี้ด้วย กลับไม่อยู่ฟังมันแล้ว
ไม่อยู่แล้ว
“ถ้าพี่กลับบ้านเร็วกว่านี้ หรือพานายไปด้วย ฮึก..”
แม้จะเสียใจแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้แล้ว มันสายไปแล้ว อดีตไม่สามารถย้อนกลับได้
เขาได้สูญเสียคนสำคัญไปตลอดชีวิตแล้ว
จบบริบูรณ์
ขอบคุณที่อ่านมาถึงตอนจบนะคะ
นิยายเรื่องนี้อาจไม่ใช่นิยายที่ดีอะไร บางประโยคอาจบรรยายได้ยาวกว่านี้ และรูปประโยคอาจไม่ดีเท่าไหร่
แต่ก็อย่างที่บอก เรื่องนี้เราเขียนข้ามเวลา (เพราะซุ่มเขียนเรื่องๆ หนึ่งอยู่) เราอยากมีนิยายลงเดือนละเรื่อง ถึงจะไม่ยาวและไม่ได้ดีอะไรมาก แต่ก็อยากมีงานลงตลอด
เรื่องนี้เขียนไปและน้ำตาแตกไป มันเศร้าแล้วสำหรับเรา ไม่รู้ทุกคนจะเศร้ากันไหม
ใครที่คิดว่ามันจบดิ่งไป ก็มีตอนพิเศษที่เยียวยาจิตใจอยู่นะคะ แต่ไม่ฟรีน่า ช่วยอุดหนุนหน่อยนะคะ
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นและกำลังใจ
ฝากกดติดตามนามปากกาด้วยนะคะ
…
สปอยล์
ตอนพิเศษ 1 ย้อนกลับไปแก้ไข
“คิดถึงชิบหายเลยรู้ไหม” ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ดวงตาคมยังคงเต็มไปด้วยความไร้ชีวิต ก่อนเขาจะลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องทำงาน
ในตอนนั้นเอง ภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาสั่นสะท้าน ไม่รู้ว่าตอนไหนที่น้ำตาของเขามันไหลออกมา “ห เหนือ”
“พี่ ผมทำมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว เป็นของโปรดพี่เลยนะครับ”
พึบ
“เหนือ พี่ขอโทษ! ขอโทษที่ไม่ได้สนใจนาย ขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ดูแลให้ดี ขอโทษนะ ขอโทษ”
คิงเอ่ยขอโทษร่างในอ้อมแขนซ้ำๆ ราวกับคนเสียสติ