เขาคิดว่ามีเวลาอีกมาก เลยละเลยคำว่า “เดี๋ยวค่อยดูแล” แต่พอวันที่อยากดูแลจริงๆ คนที่เขารัก …กลับไม่มีลมหายใจรอแล้ว
ชาย-ชาย,ดราม่า,ไทย,เรื่องสั้น,รัก,เรื่องสั้น,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เขาคิดว่ามีเวลาอีกมาก เลยละเลยคำว่า “เดี๋ยวค่อยดูแล” แต่พอวันที่อยากดูแลจริงๆ คนที่เขารัก …กลับไม่มีลมหายใจรอแล้ว
ผู้แต่ง
Jring.
เรื่องย่อ
#มันสายไปแล้ว
“พี่ผมทำมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว เป็นขอโปรดพี่เลยนะครับ”
“กูมีนัดทานข้าวด้านนอก อาจกลับดึกไม่ต้องรอ”
เขาคิดว่ามีเวลาอีกมาก เลยละเลยคำว่า “ดูแล”
แต่พอวันที่อยากดูแลจริงๆ
คนที่เขารัก …กลับไม่มีลมหายใจรอแล้ว
“เหนือ!! ทำใจดีๆ พี่จะเรียกรถพยาบาลเดี๋ยวนี้!! อย่าทิ้งพี่นะเหนือ! พี่ขอร้อง!!”
…
สวัสดีค่ะ ไรท์ซีนาลิส นะคะ
เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้น อ่านง่ายๆ แต่ดราม่านิดหน่อย เพราะเป็นเรื่องสั้นพล็อตอาจไม่หนัก รายระเอียดบรรยายไม่เข้ม พอดีเราเขียนสั้นๆ ข้ามเวลาเท่านั้นค่ะ
แต่ยังไงก็หวังว่าจะชอบและอ่านเพลินกันนะคะ
เรื่องนี้ไม่มีอีบุ๊ค ลงวันละตอนเวลา 08:00 เรื่องนี้อ่านฟรีจนจบยกเว้นตอนพิเศษที่ติดเหรียญแบบถาวร
ปกติเราถนัดฟิลกู๊ด แต่หมอดูบอกเขียนดราม่าจะปัง เราเลยอยากฝึกเขียนดูค่ะ หวังว่าจะถูกใจนะคะ
ฝากติดตามนามปากกาด้วยนะคะ
“พี่คิง มื้อเช้าเสร็จแล้ว”
“อืม” คิงลุกจากโซฟา ก่อนจะเดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร ใบหน้ามีความเคร่งเครียดอยู่บ้าง เพราะเพิ่งอ่านเมลและรู้ว่าถูกปฏิเสธโฆษณาเกมในช่องทางที่ต้องการ ตอนนี้แผนที่วางไว้มันเลยพังไปหมด
“เป็นอะไรหรือเปล่าพี่” ดาวเหนือถามคนรักด้วยความสงสัย ระหว่างนั้นก็ชงโกโก้ไปด้วย
“เหนือ ครั้งนี้กูขอกาแฟเถอะ” คิงเอ่ยกับคนรักด้วยน้ำเสียงที่มีความหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ก็พยายามไม่เอาไปลงกับอีกฝ่าย
“…ก็ได้” ดาวเหนือเห็นคนรักขอดีๆ ก็ยอมตามใจ เขาหันไปชงกาแฟให้ หลังจากชงเสร็จเขาก็นั่งทานอาหารเช้า เรียวขาแกว่งไปมาอย่างอารมณ์ดี “พี่ เราไม่ได้ไปเดตกันเลยนะเดือนนี้ อยากไปเที่ยวทะเลที่-”
“เหนือ กูไม่ค่อยว่าง” คิงตอบด้วยน้ำเสียงที่ไม่มีความสนใจ มือหนึ่งตักอาหารเข้าปาก อีกมือเลื่อนไอแพดหาข้อมูลว่าควรโปรโมตเกมแบบไหน
ดาวเหนือแก้มฟูอย่างน้อยใจ เมื่อเช้ายังทำรักกันขนาดนั้น ตอนนี้กลับใจร้ายใส่เขาแล้วเหรอ “งานของพี่สำคัญกว่าผมหรอ?”
“งานของกูมันขายยากมาก ถ้าไม่เป็นกระแสก็ไม่มีรายได้” คิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด เมื่อเห็นคนรักเริ่มเอาแต่ใจ ถึงเกมที่เขาสร้างจะดังมาแล้วหลายเกม แต่ยุคนี้คนรุ่นใหม่ก็มีความชอบใหม่ๆ เขาเลยค่อนข้างเครียด “อยู่บ้านวาดรูปสบายจะตาย ช่วงนี้อย่าทำตัววุ่นวาย เข้าใจไหม”
“วาดรูปสบายหรอ งานผมก็ไม่ง่ายเหมือนกันนะ” ดาวเหนือไม่พอใจ งานของเขาต้องใช้ทักษะและฝึกฝนมาตั้งแต่เด็ก “เป็นเพราะผมแบ่งเวลาชัดเจนและทำเท่าที่ไหว เลยไม่เป็นแบบพี่ไง พี่เองก็ควรแบ่งเวลาไว้ให้ผมบ้าง”
“กูต้องดูแลค่าใช้จ่ายในบ้าน ไหนจะดูแลมึงอีก เข้าใจกูหน่อย” คิงเอ่ยด้วยความเซ็ง หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน เขาต้องหาเงินเข้าบ้าน รายได้ของอีกฝ่ายก็ไม่แน่นอน เพราะงั้นเขาจึงเป็นเสาหลัก
“…” ดาวเหนือเถียงไม่ออก ใบหน้าน่ารักสลดลง เขาก็พยายามช่วยค่าใช้จ่ายในบ้านตลอด ถึงอีกฝ่ายจะเป็นคนจ่าย เพราะเคยบอกว่าอยากให้เขาเก็บเงินไว้ใช้ยามจำเป็น แต่งานบ้านเขาก็พยายามทำเต็มที่ในฐานะคนรัก
คิงลุกขึ้นเดินเข้าห้องทำงานพร้อมแก้วกาแฟ จากนั้นก็ล็อกห้อง ไม่คิดให้ใครเข้าไปรบกวน
ดาวเหนือมองคนรักอย่างน้อยใจ ทว่าในนั้นก็มีความเข้าใจอยู่ด้วย เขารู้ว่าอีกฝ่ายทำงานหนักเพื่อเรา แต่มันก็อดเสียใจไม่ได้ เขามอบใจมอบร่างกายให้เพราะอยากให้อีกฝ่ายมีความสุข พยายามดูแลเท่าที่คนคนหนึ่งจะทำได้ แต่“ผมก็แค่อยากให้พี่สนใจผมบ้างเท่านั้นเอง”
ตกเที่ยง คิงยอมออกมาจากห้อง
“พี่ ผมทำมื้อเที่ยงเสร็จแล้ว เป็นของโปรดพี่เลยนะ” ดาวเหนือเอ่ยกับคนรักด้วยน้ำเสียงสดใส เขาตั้งใจทำอาหารเพื่อง้อโดยเฉพาะเลย
“กูมีนัดทานข้าวด้านนอก อาจกลับดึก ไม่ต้องรอ” คิงเอ่ย ก่อนจะเดินไปที่ประตู
“พี่คิง พี่โกรธอยู่หรอ เหนือขอโทษ” ดาวเหนือพยายามรั้งคนรักไว้ ใบหน้าน่ารักเต็มไปด้วยความผิดหวัง “ผมลงมือทำอาหารเที่ยงให้พี่เลยนะ”
“เก็บเอาไว้ ไม่ก็กินไปก่อนเลย กูต้องไปคุยงาน” คิงเอ่ยปัดๆ ตอนนี้ใกล้ถึงเวลานัดแล้วด้วย
“พี่ ถ้าพี่ไป ผมจะไม่คุยกับพี่แล้วนะ!” ดาวเหนือน้ำตาเลื่อน อีกฝ่ายไม่สนใจเขาแบบนี้จะให้รู้สึกดีได้ยังไง
“อย่าเอาแต่ใจ” คิงเอ่ยเสียงนิ่ง ก่อนจะออกจากห้องทันที และไม่ลืมล็อกประตู
“ใจร้าย! คนใจร้าย!! ฮึก” ดาวเหนือโวยวายพลางร้องไห้ออกมา ดวงตากลมเศร้าสร้อยมองไปที่อาหารที่พยายามทำอย่างยากลำบาก แล้วก้มมองมือที่เต็มไปด้วยรอยบาดจากมีด “คนใจร้าย”
ดาวเหนือเดินกลับไปที่โต๊ะอาหารด้วยท่าทางห่อเหี่ยวและเศร้าหมอง ร่างเล็กยังคงสะอื้นเบาๆ มือเรียวเริ่มเก็บอาหารใส่กล่อง ตั้งใจจะเก็บไว้ให้คนรักอุ่นกินตอนหลัง “เฮ้อ”
ตอนนี้เขาไม่มีความรู้สึกอยากอาหารเลยสักนิด พอเก็บอาหารเสร็จก็เริ่มทำงานบ้าน ทั้งกวาด ถู และซักผ้า
“เหนื่อยจัง” มือเรียวยกขึ้นเช็ดเหงื่อหลังจากตากผ้าที่ระเบียงเสร็จ ดวงตากลมมองวิวเมืองในช่วงบ่าย “คุยงานถึงดึกหรอ กับใครนะ”
ทั้งวันเขายังคงเอาแต่นึกถึงแฟนหนุ่มของตัวเองตลอดเวลา พอทำงานบ้านเสร็จ ก็ไปนั่งทานโยเกิร์ตผลไม้ที่ห้องนั่งเล่น จากนั้นก็ทักหาคนรัก “อยากให้กลับไวๆ จัง”
ด้านคิง
ติ๊ง
คิงเหลือบมองโทรศัพท์ เขายกขึ้นมาอ่าน พอเห็นว่าเป็นข้อความถามว่ากลับตอนไหนจากคนรัก เขาก็วางลง ตั้งใจจะคุยงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยตอบ
“อาหารร้านนี้อร่อยไหมคะ” หญิงสาวเอ่ยกับชายหนุ่มที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม
“อร่อยดีครับ”
#มันสายไปแล้ว