เมื่อความรักไม่ควรถูกเปิดเผยแต่หัวใจไม่ยอมทำตามกฎเธออาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ถูกต้องของโลกแต่เธอคือข้อยกเว้นของฉัน
เธอคือข้อยกเว้นของฉัน - 6 EP3 — ระยะห่างที่ใกล้เกินไป โดย เจ้าสีฟ้า @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์
หญิง-หญิง,รัก,ดราม่า,เธอคือข้อยกเว้นของฉัน,ดารินแพรวา,ดราม่า,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เธอคือข้อยกเว้นของฉัน
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง
แท็คที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียด
เมื่อความรักไม่ควรถูกเปิดเผยแต่หัวใจไม่ยอมทำตามกฎเธออาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ถูกต้องของโลกแต่เธอคือข้อยกเว้นของฉัน
ผู้แต่ง
เจ้าสีฟ้า
เรื่องย่อ
📖 เธอคือข้อยกเว้นของฉัน
ในโลกที่ทุกอย่างถูกวัดด้วย...
ความเหมาะสม | ภาพลักษณ์ | สิ่งที่ “ควรเป็น”
ดาริน ไม่เคยอนุญาตให้ตัวเองผิดพลาด
เธอใช้ชีวิตอยู่ในกรอบที่สังคมยอมรับ
จนกระทั่งได้พบกับผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง...
คนไม่อยู่ในแผน ไม่อยู่ในสมการ
และไม่ควรมีความหมายกับเธอเลยแม้แต่น้อย
แพรวา ไม่ได้ตั้งใจจะเปลี่ยนชีวิตใคร
เธอเพียงแค่เผลอรัก... ในวันที่ไม่ควรรู้สึกแบบนั้น
ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก
ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางสายตาของผู้คน
ภายใต้ระบบและความคาดหวังที่พร้อมจะพังทุกอย่างลง
...หากความจริงถูกเปิดเผย
เมื่อความรักไม่ใช่สิ่งที่ “ถูกต้อง” แต่เป็นสิ่งเดียวที่ “จริง”
คำถามจึงไม่ใช่... จะรักกันได้ไหม?
แต่คือ... จะยอมเสียอะไรเพื่อรักษามันไว้?
เพราะในโลกที่ไม่มีพื้นที่ให้ความรู้สึกนี้
เธออาจไม่ใช่ตัวเลือกที่เหมาะสม...
แต่เธอคือ
“ข้อยกเว้นของฉัน”
สารบัญ
เนื้อหา
6 EP3 — ระยะห่างที่ใกล้เกินไป
แพรวาเงยหน้า หัวใจหวิวไหวเพราะรู้ว่าการถอยของดารินอาจหมายถึงการหายไป
“แล้วคุณล่ะคะ... คุณรู้สึกยังไง?”
ดารินสบตาเธอเนิ่นนาน
“ผมไม่ควรรู้สึกอะไร... แต่นั่นไม่ใช่คำตอบที่คุณอยากได้ใช่ไหม?”
คำถามจึงไม่ใช่ว่า... ควรถอยไหม?
แต่คือ—
ถ้ายังถอยทัน จะเจ็บน้อยกว่าการเดินต่อจริงหรือ?
แพรวารู้ดีว่าเธอควรเว้นระยะ
กลับไปยืนในตำแหน่งที่ปลอดภัย ตำแหน่งที่ไม่มีชื่อของใคร
ไม่มีมืออุ่นๆ ที่แตะมาโดยไม่ตั้งใจ
และไม่มีสายตาคู่หนึ่งที่ทำให้หัวใจเผลอเต้นผิดจังหวะ
แต่ทุกครั้งที่คิดจะถอย โลกกลับดึงเธอเข้าไปใกล้... อีกเพียงก้าวเดียว
ใกล้พอจะได้ยินลมหายใจ ใกล้พอจะรู้ว่าอีกฝ่ายก็ลังเลไม่ต่างกัน
และใกล้พอจะเข้าใจว่า... คนที่เริ่มถลำ ไม่ได้มีแค่เธอคนเดียว
ดารินยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ไม่ได้เอื้อมมือ ไม่ได้พูดอะไร
แต่การ “ไม่ถอย” ของเขา... กลับชัดเจนกว่าคำใดๆ
ระยะห่างที่ควรปลอดภัย จึงกลายเป็นระยะที่อันตรายที่สุด
เพราะมันไม่ใช่ศูนย์... แต่ก็ไม่มากพอให้หัวใจรอดพ้น
แพรวาเพิ่งเข้าใจในวินาทีนั้นเองว่า—
บางความสัมพันธ์ ไม่ได้เริ่มจากการเลือกเดินเข้าไป
แต่มันเริ่มจากการ... ไม่ถอยออกมาให้ทัน
[บทส่งท้ายตอน]
คืนนั้น... ไม่มีใครหลับสนิท
ดารินนอนมองเพดานด้วยภาพในอดีตที่ซ้อนทับกับปัจจุบัน
ขณะที่แพรวานอนกอดหมอนพร้อมคำเตือนของมินตราที่ดังก้อง
ความเงียบมักทำงานได้ดีเสมอ
มันทำให้เสียงของ "หัวใจ" ดังกว่าเสียงของ "เหตุผล"
ข้อยกเว้นที่ดารินเคยสร้างไว้...
กำลังจะกลายเป็นกฎเกณฑ์ใหม่ ที่เธอต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อแลกมันมา
โอเค… ถ้าคุณอ่านมาถึงตรงนี้ ขออนุญาตถามเบาๆ ว่า... หัวใจยังอยู่ดีไหมครับ? 🫠
EP3 นี้ไม่ใช่ตอนที่มีเหตุการณ์ใหญ่ ไม่มีการร้องไห้ฟูมฟาย แต่เป็นตอนที่ “ระยะห่าง” มันหายไปทีละนิดโดยที่ตัวละครยังไม่ทันรู้ตัว (หรือรู้… แต่ไม่อยากยอมรับ) ดารินไม่ได้พูดว่ารัก แพรวาก็ไม่ได้บอกว่ารู้สึก แต่บางอย่างมันดังมาก... ดังพอๆ กับความเงียบระหว่างคนสองคน
ถ้าคุณรู้สึกอึดอัด... รู้สึกเหมือนอยากให้เขาถอย แต่ก็แอบไม่อยากให้ถอยจริงๆ ขอแสดงความยินดีครับ คุณตกอยู่ใน “ระยะอันตราย” ไปพร้อมตัวละครแล้ว 😌 นี่คือจุดที่เริ่มถามคำถามจริงจังว่า... ถ้าใกล้ไปกว่านี้ จะยังเรียกว่า “บังเอิญ” ได้ไหม?
และขอเตือนไว้เบาๆ หลังจากนี้คำว่า “ไม่ได้ตั้งใจ” จะเริ่มใช้เป็นข้ออ้างได้น้อยลงเรื่อยๆ แล้วนะครับ ขอบคุณทุกคนที่ค่อยๆ เดินเข้ามาในระยะเดียวกับพวกเขา แล้วพบกันใน EP4 นะครับ บอกไว้ก่อน… ตอนต่อไป หัวใจไม่มีคำว่าเผลอแล้วนะ 🖤
— writer ✍️