นิวซื้อและย้ายมาอยูบ้านมือสองได้สักพักก็พบเหตุการณ์น่ากลัวไม่เว้นวัน จนกระทั่งวันหนึ่งลุงข้างบ้านได้แนะนำพ่อหมอปราบผีให้รู้จัก "ไอ้นิวมึงอย่าสงสัยทำตามกูอย่างเดียวแล้วผีจะไม่มายุ่งกับมึง"
ชาย-ชาย,ไทย,เรื่องสั้น,ยุคปัจจุบัน,ผู้ใหญ่,เซ็กส์,nc18++,nc,pwp ,pwp,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ผมโดนพ่อหมอกำมะลอหลอกนิวซื้อและย้ายมาอยูบ้านมือสองได้สักพักก็พบเหตุการณ์น่ากลัวไม่เว้นวัน จนกระทั่งวันหนึ่งลุงข้างบ้านได้แนะนำพ่อหมอปราบผีให้รู้จัก "ไอ้นิวมึงอย่าสงสัยทำตามกูอย่างเดียวแล้วผีจะไม่มายุ่งกับมึง"
🚨คำเตือนก่อนอ่าน🚨
เรื่องนี้มีการบรรยายการมีเพศสัมพันธ์ระหว่างชายกับชายแบบถูกหลอกล่อ วางยา มีเพศสัมพันธ์แบบไม่รู้ตัว (ขณะหลับ)
เนื้อหาในนิยายมีการกล่าวถึงปลัดขิกโดยไม่ได้มีเจตนาต้องการลบหลู่
เนื่องจากไรท์แต่งสดอาจมีคำเตือนเพิ่มเติมมาภายหลัง
ผู้อ่านควรมีวิจารณญาณในการอ่าน และขอสงวนให้อ่านได้เฉพาะผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป
เนื้อเรื่องในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้เลียนแบบพฤติกรรมตามเนื้อหาในนิยายผู้อ่านควรอ่านอย่างมีสติ
หลังจากอ่านคำเตือนแล้วใครที่อ่อนไหวต่อเนื้อหาประเภทนี้เลื่อนอ่านเรื่องอื่นได้เลยค่ะ อย่ามาอ่านในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบไม่ใช่จริตตัวเองเรื่องอื่นก็มีให้เลือกอ่านตั้งเยอะ
รองได้แต่เศร้าระทมใจรู้สึกผิดและเสียใจกับการกระทำชั่ววูบอันเกิดจากความเห็นแก่ตัวของเขา รองแทบไม่ได้กินไม่ได้นอนจนกระทั่งวันหนึ่งรองได้เป็นหน้ามือวูบล้มลงนอนลงบนพื้น
รองพยายามจะขยับร่างกายตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ดวงตาของเขาพร่ามัว แขนและขาของเขาไร้เรี่ยวแรง ได้ยินเสียงเรียกเขาจากโทรศัพท์ที่วางบนโต๊ะห่างจากเขาไม่กี่ก้าว
(รักช่วยพ่อด้วย)
รักลูกชายของรองพยายามโทรหารองหลายสายแต่ก็ไม่มีใครรับ ด้วยความกระวนกระวายใจเป็นห่วงจึงพยายามโทรหาคนละแวกนั้นที่รู้จักแต่ก็ไม่มีใครว่างหรืออยู่แถวนั้นเลยสักคน
จู่ ๆ รักก็นึกขึ้นได้ว่า ในเครื่องของเขายังมีเบอร์ของนิวอยู่จึงได้ลองกดโทรหานิวความสุดท้ายของเขา
นิวได้รับสายเบอร์โทรจากรักเจ้าของบ้านคนเก่า ตอนแรกนิวก็ตั้งใจไม่รับแต่พอมีสายเรียกเขาจากเบอร์นั้นย้ำหลายรอบ นิวจึงตัดสินใจกดรับสาย
"คุณนิวครับคุณนิว ผมรักเจ้าของบ้านที่ขายบ้านให้คุณนะครับ" รักพูดจาลุกลี้ลุกลน
"มีอะไรเหรอครับคุณรัก"
"ผมขอร้องนะครับคุณนิวคุณช่วยไปบ้านข้างซ้ายที่ติดกับบ้านของคุณได้ไหม บ้านหลังนั้นบ้านพ่อของผมเองพ่อผมอยู่คนเดียว คุณช่วยไปหาพ่อผมได้ไหม ผมโทรหาหลายสายแล้วพ่อผมไม่รับเลย ผมกลัวว่าพ่อผมจะเป็นอะไรไป คุณช่วยไปดูให้ผมทีเถอะนะครับ" รักพูดจารัว ๆ ขอร้องนิว
นิวพอได้ฟังคำพูดของรักก็รู้สึกลังเลใจ นิวกลัวว่านี่จะเป็นแผนการของรอง
"ผมขอร้องเถอะนะครับ ผมเหลือพ่อแค่คนเดียว ฮือ ๆ" ลูกชายของรองพูดย้ำ ขอร้องนิวอีกครั้งพร้อมกับร้องไห้ฟูมฟาย
"งั้นก็ได้ครับเดี๋ยว เดี๋ยวผมจะลองตะโกนเรียกลุงให้เดี๋ยวนี้แล้วกัน"
นิวสุดท้ายก็ใจอ่อนยอมทำตามขอร้องของรัก นิวเดินไปที่ข้างบ้านของเขาแล้วตะโกนเรียกลุงรองหลายครั้ง แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาเลยสักครั้ง
นิวรู้สึกใจคอไม่ดีจึงได้ปีนข้ามกำแพงไปเข้าเขตพื้นที่บ้านของรอง แล้วรีบวิ่งตรงบิดกลอนประตูหลังบ้านที่เสียเข้าไปในบ้านของรองทันที
"ลุงรอง!" นิวตกใจเห็นลุงรองนอนคว่ำที่พื้น มีเม็ดยาหล่นกระจัดกระจาย
"นี่ลุงรองลุงเป็นอะไรของลุงน่ะ นี่ลุงคิดจะแกล้งเป็นลมหลอกให้ผมผายปอดสินะ ผมไม่มีวันเชื่อลุงหรอกนะ เชอะ ลุกขึ้นได้แล้วผมรู้ว่าลุงไม่ได้เป็นอะไรจริง ๆ" นิวยืนกอดอกเชิดหน้าขึ้นทำท่าทางไม่สนใจรอง
"ชะชะช่วยด้วย" รองพูดด้วยเสียงแหบเบา
"นี่ลุงเลิกหลอกผมซะที ถ้าลุงไม่ลุกผมไปแล้วนะ" นิวกำลังจะเดินกลับแต่ข้อเท้าของเขาถูกลุงรองจับไว้
"นี่ลุง เอ๊ะ! ทำไมมือเย็นชะมัด อย่าบอกนะว่า ลุงอย่าพึ่งเป็นอะไรไปนะ" นิวรู้แล้วว่าลุงรองไม่ได้หลอก นิวรีบโทรตามรถพยาบาลทันที
ไม่นานรถพยาบาลก็มารับลุงรอง นิวรู้สึกเป็นห่วงจึงรีบขับรถตามไปหารองที่โรงพยาบาล พอถึงโรงพยาบาลรักก็ได้โทรหานิวอีกครั้ง นิวจึงได้บอกว่ารองเป็นลมและเขาพามาส่งโรงพยาบาลแล้ว
รักขอบคุณนิวยกใหญ่ และได้ขอให้นิวช่วยดูแลรองพ่อของเขาต่อสักพัก เขาจะรีบสะสางงานแล้วรีบลงไปหารองให้เร็วที่สุดภายในสามวันนี้
"นะนะนิวลุงขอโทษ" รองละเมอ
"ตาลุงโรคจิตนี่แกล้งละเมอหรือเปล่าเนี่ย หน้าตาซูบจังไม่ค่อยได้กินอะไรหรือไงฮะ ทีพออยู่กับผมข้าวถ้วยเดียวไม่เคยจะพอ" นิวจ้องหน้ารองแล้วบ่นพึมพำ
รองค่อยขยับตัวแล้วค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา
"นิว นิวจริง ๆ ใช่ไหม" รองมองไปที่ชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียงของเขา น้ำตาก็ไหลพราก
"ลุงร้องไห้ทำไมเนี่ย ปวดหัวเหรอ ให้ผมตามหมอไหม" นิวรู้สึกตกใจรีบลุกขึ้นยืน
"ฮือ ๆ ลุงแค่ดีใจ ลุงนึกว่านิวจะไม่คุยกับลุงอีกแล้ว" รองเอาหลังมือเช็ดน้ำตาของเขา
"นึกว่าเรื่องอะไร ผมก็ไม่ได้อยากคุยกับลุงหรอก แต่ลูกลุงเขาโทรหาผม แล้วบอกให้ไปช่วยดูลุงให้หน่อยว่าเป็นอะไรไปหรือเปล่า ผมก็เรียกลุงตั้งนานแต่ลุงไม่ยอมเปิดประตูสักที ดีนะที่ผมไปทันไม่นั้นลุงได้น็อกกลายเป็นผีจริง ๆ แน่" นิวกอดอกพูดกับรอง
"ลุงขอบใจมากนะที่นิวมาช่วยลุงได้ทัน ลุงนึกว่าลุงได้ตายไปแล้วซะอีกถึงได้เจอกับนางฟ้า" รองอดไม่ได้ที่จะพูดหยอดคำหวานใส่นิว
"นางฟงนางฟ้าบ้าบออะไรของลุง พ่อฟื้นแล้วก็ทำตัวโรคจิตใส่ผมเลยนะ แสดงว่าตอนนี้คงดีขึ้นแล้วสิ" นิวยกคงทำท่าทางหงุดหงิดไม่พ่อใจใส่รอง ทั้งที่ความจริงนิวรู้สึกเขินอยู่ไม่ใช่น้อย
"มันก็ดีขึ้นมากแล้วแหละ แต่ว่าลุงขอมองหน้านิวต่ออีกสักหน่อยอย่าพึ่งไปไหนเลยนะ ไม่รู้ว่าลุงจะมีโอกาสได้มองหน้านิวแบบนี้ใกล้ ๆ อีกเหรอเปล่า" รองอมยิ้ม ดวงตาของเขามองแต่ใบหน้านิวที่กำลังขมวดคิ้วบึ้งตึง
"เฮ้ออ นี่ลุงทำไมลุงถึงติดใจอะไรในตัวผมนักหนา นี่เราก็เลิกมีความสัมพันธ์แบบนั้นไปเป็นเดือนแล้วนะ ลุงตัดใจจากผมซะเถอะ ยังไงผมก็ไม่มีวันรักลุงแบบนั้น" นิวพูดตอกย้ำรอง
"ก็ลุงรักของลุงไปแล้ว จะให้ลุงตัดใจเลยมันก็คงยาก ตั้งแต่เกิดมาลุงไม่เคยคิดเลยว่าลุงจะรักใครได้มากขนาดนี้"
"แล้วทำไมลุงถึงทำกับคนที่ลุงรักแบบนี้ล่ะ หลอกเอาผมไม่พอยังหลอกให้ผมเอากับคนอื่นอีก ลุงรักผมหรือลุงแค่ใคร่อยากมีเซ็กซ์กับผม"
รองหยุดชะงักไม่รู้จะพูดต่อยังไง เขาหน้าชารู้สึกละอายใจตัวเองเป็นอย่างมาก
"มันเป็นความผิดของลุงเอง ที่ลุงรักอยากครอบครองนิวโดยไม่สนวิธีการ ความจริงลุงก็ไม่ได้อยากให้คนอื่นมามีเซ็กซ์กับนิวหรอกนะ แต่เพราะลุงกลัวไอ้หมอมันจะบอกความจริงกับนิว ลุงก็เลยต้องยอมให้มันมามีเซ็กซ์กับนิวเรื่อยแทน ๆ เพื่อรักษาความลับ ลุงขอโทษ" รองลุกขึ้นนั่งแล้วพนมมือจะกราบขอโทษนิว
"ลุงจะทำบ้าอะไรของลุงเนี่ย จะไหว้ผมทำไม เดี๋ยวผมก็อายุสั้นหรอก"นิวรีบไปปะครองมือลุงรองไว้ไม่ให้ก้มไหว้เขา
"ฮือ ๆ แล้วจะให้ลุงทำยังไงล่ะ ลุงไม่อยากให้นิวเกลียดลุง นิวไม่ต้องรักลุงกลับแต่ขอเรากลับไปเป็นเพื่อนบ้านที่ดีต่อกันเหมือนเดิมได้ไหม ลุงไม่อยากให้นิวเกลียดลุงเลย ฮือ ๆ" รองร้องไห้ขอร้องนิว
"ลุงทำอะไรกับผมไว้บ้างล่ะ จะให้ผมหายโกรธหายเกลียดลุงง่าย ๆ ได้ไง"
"นิวจะเอาคืนลุงอีกก็ได้ เอาคืนมากกว่าที่ลุงทำไว้กับนิวร้อยเท่าพันเท่าก็ได้เลย ให้อภัยลุงเถอะนะ" รองขอร้องนิวด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
"งั้นผมจะเอาคืนลุงให้สาสมมากกว่าที่ลุงเคยทำไว้กับผมหลายร้อยเท่าพันเท่าจนกว่าผมจะพอใจแล้วกันตามที่ลุงพูดไว้เมื่อกี้ แต่ผมก็ไม่รับประกันนะว่าผมจะหายโกรธหายเกลียดลุงเมื่อไหร่ อาจจะหนึ่งเดือนหรือหนึ่งปี หรือมากกว่านั้นลุงก็ทนผมเหรอ"
"ได้สิ ขอแค่นิวกลับมาคุยกับลุงเหมือนเดิม ลุงได้มองใบหน้าสวย ๆ ของนิวทุกวันลุงก็พอใจมากแล้ว" รองเช็ดน้ำตาด้วยหลังมือ เปลี่ยนจากหน้าตาเศร้าเป็นยิ้มกว้างแทน
"ตาลุงนี่ผมไม่ได้สวยสักหน่อยเขาเรียกว่าหล่อต่างหากละ" นิวทำท่าทางไม่พอใจ
"ลุงขอโทษ" รองก้มหน้า
"แต่ช่างเรื่องนั้นเถอะหลังจากวินาทีนี้ไปลุงจะต้องเชื่อฟังผม ไม่ผมจะสั่งหรือทำอะไรก็ตามลุงห้ามปฏิเสธผม ไม่อย่างนั้นผมจะไม่คุยกับลุงอีกแล้วตลอดชีวิต" นิวกอดอกด้วยท่าทางมั่นใจ
"ได้สิ ตั้งแต่วินาทีนี่ไปลุงจะเชื่อฟังแต่นิวคนเดียว" รองเงยหน้ามองนิวทำท่าทางไม่ต่างจากสุนัขที่รอฟังคำสั่งเจ้านาย
"ดีมากครับ ลุงรอรับการเอาคืนจากผมได้เลย" นิวยิ้มอย่างชั่วร้าย