ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา - ตอนที่ 2 อดีตของ "ดิเรก" โดย makitomak @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ผจญภัย,แฟนตาซี,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,สืบสวนสอบสวน

พล็อตสร้างกระแส,ดราม่า,สยองขวัญ,สืบสวนสอบสวน,ผี,ผจญภัย,แฟนตาซี

 ไพรดงพิศวง ความหมาย: * ไพร : หมายถึง ป่า, ดง หรือพื้นที่ป่าทึบ  * ดง : หมายถึง กลุ่มต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่น * พิศวง : หมายถึง น่าแปลกใจ, น่าสงสัย, หรือทำให้เกิดความสงสัย "ไพรดงพิศวง" จึงหมายถึง ป่าหรือดงที่เต็มไปด้วยความลึกลับ น่ากลัว หรือเหตุการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ อาจมีความเชื่อเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับ หรือเรื่องราวเล่าขานที่น่าขนลุกเกี่ยวข้องกับสถานที่นั้นๆ 🙏กราบสวัสดีท่านผู้เดินทางทั้งหลาย เร็วๆนี้กระผมจะพาท่านเดินทางไปพบกับความ🙏ประหลาด🫨ความเร้นลับ ความเชื่อมโยงกับโลกต่างมิติ และเรื่องราวของพรานหนุ่มที่โดนกลุ่มล่าสมบัติว่าจ้างให้นำทางเข้าป่าลึกเพื่อตามหาว่านชนิดหนึ่ง สี่ว่านจตุรมิตร การเดินจะพบเจออะไรบ้างมาเดินทางไปพร้อมๆกัน

ผู้แต่ง

makitomak

เรื่องย่อ

 ไพรดงพิศวง ความหมาย:

 * ไพร : หมายถึง ป่า, ดง หรือพื้นที่ป่าทึบ

 * ดง : หมายถึง กลุ่มต้นไม้ที่ขึ้นหนาแน่น

 * พิศวง : หมายถึง น่าแปลกใจ, น่าสงสัย, หรือทำให้เกิดความสงสัย

"ไพรดงพิศวง" จึงหมายถึง ป่าหรือดงที่เต็มไปด้วยความลึกลับ น่ากลัว หรือเหตุการณ์ที่ไม่สามารถอธิบายได้ อาจมีความเชื่อเกี่ยวกับสิ่งลี้ลับ หรือเรื่องราวเล่าขานที่น่าขนลุกเกี่ยวข้องกับสถานที่นั้นๆ

 🙏กราบสวัสดีท่านผู้เดินทางทั้งหลาย เร็วๆนี้กระผมจะพาท่านเดินทางไปพบกับความ🙏ประหลาด🫨

ความเร้นลับ ความเชื่อมโยงกับโลกต่างมิติ 

และเรื่องราวของพรานหนุ่มที่โดนกลุ่มล่าสมบัติว่าจ้างให้นำทางเข้าป่าลึกเพื่อตามหาว่านชนิดหนึ่ง สี่ว่านจตุรมิตร การเดินจะพบเจออะไรบ้างมาเดินทางไปด้วยกันในป่าจะมีอะไรรออยู่เตรียมเสบียงให้พร้อม😏😏😏

แล้วพบกันท่านผู้เดินทาง (แสยะยิ้ม)

______________________

รบกวนท่านผู้เดินทางกดเข้าชั้นหนังสือ กดหัวใจกดติดตาม คอมเม้นท์ เพื่อเป็นกำลังใจให้ด้วยน่ะครับ จุ้ฟๆ 

_______________________

1.1 นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องสมมุติ ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาจากจินตนาการ ของผู้แต่งเท่านั้น เหตุการณ์ สถานที่ ตัวละคร ไม่มีอยู่จริงครับ

2.2 เนื้อหาในเรื่องมีการใช้อาวุธ การต่อสู้การทำร้ายร่างกาย การฆ่า เลือด การร่วมเพศสัมพันธ์ุุของชายชายและหญิงหญิง มีการใช้คาถาอาคม พลังเหนือธรรมชาติ ผีสาง วิญญาณร้าย 

3.3 นิยายเรื่องนี้อาจมีคำหยาบคาย เหมาะกับผู้ที่อายุ 15 ปีขึ้นไปโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน 

 ขอบคุณท่านผู้เดินทางทุกคนที่เข้ามาอ่านและขออภัยถ้าเกิดมีความผิดพลาดในเนื้อเรื่องบางประการจะพยายามไม่ให้ออกทะเลไปไกลจ้ะ

ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-กล่าวทักทายนักเดินทาง ทัยทายเหล่านักเดินทาง,ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 1 ก้าวแรก,ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 2 อดีตของ "ดิเรก",ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 3 ช่วยดิเรกจากอดีต,ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 4 สนามรบอสูรกาย,ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 5 ราคาของชัยชนะ,ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 6 อดีตองค์หญิงทิพย์ฤทัย,ไพรดงพิศวง ภาค 3 ว่านจตุรมิตรและมณีจันทรา-ตอนที่ 7 บริพาลจากอดีต

หมอกหนาทึบไหลวนรอบซุ้มประตูหิน

อักขระโบราณเรืองแสงวาบขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับหัวใจของทุกคน

พรานกล้าก้าวนำเข้าไปก่อน

คนอื่น ๆ เดินตามกันมาอย่างระมัดระวัง

ระยะห่างไม่เกินช่วงแขนเอื้อม

แต่เวลา…

ไม่เคยเดินเป็นเส้นตรง

ในชั่วพริบตา

เสียงเหล็กกระทบกันดัง กัง—!

แทรกเข้ามาในอากาศอย่างไม่ควรมีอยู่

ดิเรกชะงักฝีเท้า

“เดี๋ยวก่อน…”

เขาหันไปมองด้านข้าง

หมอกตรงนั้นบางลงผิดปกติ

เผยให้เห็นภาพที่ไม่ควรอยู่ตรงนี้

สนามรบ

พื้นดินเต็มไปด้วยศพ

ธงรบปักเอียง

โลหิตไหลซึมลงตามร่องดิน

กลิ่นคาวเลือดชัดเจน

จริงเกินกว่าจะเป็นภาพลวง

“ไม่ใช่…”

ดิเรกพึมพำ

“เราออกมาจากที่นี่แล้ว…”

เสียงหนึ่งดังขึ้นจากสนามรบ

เสียงที่เขาจำได้แม่นยำยิ่งกว่าของใคร

“แม่ทัพดิเรก”

“คำสั่งสุดท้ายของท่าน…ยังไม่ถูกทำให้สำเร็จ”

เงาร่างทหารจำนวนมากหันมาพร้อมกัน

ดวงตาทุกคู่…ไร้ชีวิต

พื้นหินใต้เท้าดิเรก ยุบวูบ

“พี่ดิเรก!”

จันทร์แก้วร้องสุดเสียง

คว้าแขนเขาไว้ได้เพียงปลายนิ้ว

แต่แรงดึงจากอดีต

หนักแน่น

และ รู้จักเขาดีเกินไป

มือของดิเรกค่อย ๆ หลุดออก

เขาหันกลับมามองกลุ่มพราน

ไม่มีความตื่นตระหนก

มีเพียงความเข้าใจที่มาช้าเกินไป

“มัน…ไม่ยอมให้พี่ไป”

“พี่ทิ้งมันไว้”

พื้นดินแยกออก

สนามรบกลืนร่างเขาเข้าไปทั้งตัว

เสียงสุดท้ายที่ได้ยิน

ไม่ใช่เสียงร้อง

แต่เป็นเสียงแตรศึก

ดังขึ้นอีกครั้ง

ปู้—งง—!

หมอกพวยพุ่งกลับมาปิดช่องว่าง

ราวกับไม่เคยมีใครหายไปตรงนั้นมาก่อน

ความเงียบปกคลุมกลุ่มพรานอย่างโหดร้าย

“…อดีตดึงพี่ดิเรกไป”

ภพกล่าวเสียงแผ่วอย่างตกใจ

“ไม่ใช่เพราะอ่อนแอ”

“แต่เพราะเขายังเป็นส่วนหนึ่งของมัน”

สุดาที่เดินตามหลังมา

พูดจบพร้อมหยุดยืน

สีหน้าสงบนิ่งเช่นเดิม

แต่แววตาลึกขึ้น

“เส้นทางอดีตกาล”

“จะไม่ยอมให้ผู้ใดเดินผ่าน”

“หากยังมีชีวิตอีกช่วงหนึ่ง…ที่ยังค้างอยู่เบื้องหลัง”

พรานกล้ากำดาบแน่น

กรามแข็งขึ้น

“ถ้าอย่างนั้น…”

“เราจะดึงเขากลับมา”

สุดามองเขานิ่ง

ก่อนจะเอ่ยคำที่ทำให้ทุกคนหัวใจเย็นวาบ

“หากท่านเข้าไปช่วยเขา”

“พวกท่านจะไม่ได้ต่อสู้กับอดีตของดิเรกเพียงผู้เดียว”

หมอกด้านหน้าค่อย ๆ แปรสภาพ

กลายเป็นเส้นทางแยกอีกสายหนึ่ง

ทอดลึกลงไปในเสียงกลองศึกและเสียงกรีดร้อง

“แต่จะต้องเผชิญกับ…”

“สงครามที่ไม่เคยจบ”

และในที่ห่างไกล

ภายใต้ท้องฟ้าสีเลือดของอดีตกาล

ดิเรกยืนอยู่กลางสนามรบอีกครั้ง

ดาบในมือหนักอึ้ง

เสียงทหารรอบตัวรอคำสั่ง

อดีตไม่ได้ถามว่าเขาพร้อมหรือไม่

มันเพียงถามว่า 

เขาจะหนีอีกครั้ง

หรือจะสั่งการเป็นครั้งสุดท้าย