ภาพใบหน้าของเจนนี่ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ความรู้สึกสับสนและคำถามที่วนเวียนในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับเธอ ความสัมพันธ์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่กลับขาดความมั่นคง มันอาจเป็นแค่เกมที่ทั้งเขาและเจนนี่เล่นไปตามหน้าที่
แม้ลูคัสจะบอกตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเจนนี่ ทว่าความรู้สึกบางอย่างในใจก็กลับฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตั้งแต่คบกับเจนนี่ เขารู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจในวิถีชีวิตของเขา ไม่มีการเรียกร้องหรือผูกมัด เขาจึงเลือกคบกับเธออย่างไม่ผูกพัน แต่เมื่อได้เห็นเจนนี่อยู่กับช
รัก,ไทย,ชาย-หญิง,ดราม่า,อื่นๆ,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
5
วันนี้นิดารีบไปส่งดอกไม้ที่ออฟฟิศของลูคัสเหมือนทุกวันเพราะไม่อยากไปตอนเขาเข้าออฟฟิศ ไม่รู้จะโดนเขาหาเรื่อง
มาถ่วงเวลาหรือชวนไปไหนอีกหรือเปล่า หลังจากส่งดอกไม้เสร็จเธอก็กลับมาช่วยที่ร้านทันที
ร้านดอกไม้ขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ มีลูกค้าแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนอยู่ตลอด อีกทั้งออเดอร์ประจำเหมือนที่ลูคัสสั่งไว้อีก แต่ก็ไม่ได้มากเกินกว่าที่เธอกับลูกน้องคนเดียวจะรับไหว นิดาจึงไม่ได้จ้างพนักงานเพิ่ม เพราะตัวเธอเองก็ทำงานช่วยเด็กในร้าน ไม่ใช่แค่คอยชี้นิ้วสั่งอย่างเดียว
“พี่นิดาคะ เหมือนจะเป็นลูกค้าพี่นะคะ” นกที่จัดดอกไม้อยู่มองลูกค้าประจำที่เดินเข้ามาในร้านผ่านจอมอนิเตอร์ ตอนนี้เธอและนิดาอยู่ที่หลังร้าน อาศัยเช็กดูหน้าร้านจากกล้องเอา
เมื่อมีลูกค้าเข้ามาถึงจะเดินออกไปรับ
แต่ดูเหมือนว่าลูกค้าประจำคนนี้จะต้องเป็นนิดาเท่านั้น
ที่ต้องออกไปต้อนรับด้วยตัวเอง เพราะเขาถามหาแต่เจ้านายคนสวยของเธอตลอดเวลา
“ได้จ้ะ งั้นพี่ฝากทางนี้ด้วยนะ”
ร่างบางวางดอกไม้ในมือแล้วออกไปรับหน้าลูคัส
ที่กำลังเดินชมดอกไม้นานาชนิดในร้าน ดู ๆ ไปเขาไม่ใช่คนที่
จะชอบเดินชมดอกไม้ด้วยซ้ำ คงแค่ทำเป็นมองดอกนั้นดอกนี้เท่านั้นแหละ
“สวัสดีค่ะ”
“วันนี้อยู่ร้านด้วยเหรอ”
“ถ้าคิดว่าฉันไม่อยู่ แล้วคุณมาทำไมล่ะคะ”
“ฉันอาจจะมาซื้อดอกไม้ก็ได้ ก็นี่ร้านดอกไม้ไม่ใช่เหรอ เข้าข้างตัวเองไปหรือเปล่าหืม?”
นิดาฟึดฟัดใส่เมื่อคนตรงหน้าหลอกด่าเธอ หาว่าเธอเข้าข้างตัวเองว่าเขาจะมาหา แต่ก็ต้องข่มความไม่พอใจเอาไว้แล้วถามเขาตามตรงเหมือนที่คุยกับลูกค้าคนอื่น
“แล้ววันนี้คุณลูคัสอยากได้ดอกอะไรล่ะคะ ฉันจะได้เลือกให้ แต่เมื่อเช้าก็ไปส่งให้ที่ออฟฟิศแล้วนี่นา”
“ก็ฉันอยากได้อีก หรือว่าลูกค้าร้านนี้สั่งดอกไม้ได้แค่วันละครั้ง”
“สั่งได้บ่อยเท่าที่ต้องการเลยค่ะ สรุปว่าคุณอยากได้
ดอกอะไรคะ”
“ดอกอะไรก็ได้ที่เธอชอบ” ลูคัสหยิบดอกไม้ดอกหนึ่งขึ้นมาดมเพราะได้กลิ่นหอมลอยมาเตะจมูกพลางพูดกับ
เจ้าของร้านไปด้วย
“คะ?”
“เอาดอกไม้ที่เธอชอบไง จัดช่อให้ฉันด้วย”
ถึงคำตอบกลับจะดูกวนไปเล็กน้อย แต่เจ้าของร้าน
คนสวยก็ยอมทำตาม นิดากลับเข้าไปหลังร้านไม่นานก็ออกมาพร้อมช่อดอกเดซี่สีขาวบริสุทธิ์
“ฉันชอบดอกเดซี่ค่ะ แต่ถ้าไม่ถูกใจคุณก็ไม่รู้แล้วนะ
คุณบอกเองว่าให้เลือกที่ฉันชอบ” เพราะกลัวว่าเขาจะโวยวายหรือหาเรื่องแกล้งเธอโดยบอกว่าไม่สวยแล้วไม่ยอมจ่ายเงิน นิดาถึงได้รีบดักคอไว้ก่อน
“สวย” มือใหญ่รับดอกไม้มาแล้วยื่นบัตรเครดิตให้ นิดาก็รับมันแล้วเดินตรงไปยังเคาน์เตอร์แคชเชียร์
“เรียบร้อยค่ะ” เธอยื่นบัตรคืนให้เขา
“มีอะไรให้ช่วยอีกไหมคะ ถ้าไม่มีฉันจะได้ขอตัวไปทำงานต่อ”
“เดี๋ยว”
มือใหญ่ฉวยจับข้อมือเล็กเอาไว้เพื่อรั้งให้นิดาอยู่ก่อน จากนั้นเขาก็ยื่นช่อดอกเดซี่ที่เธอเพิ่งจะจัดมาให้กับเจ้าตัว
“อะไรคะ”
“ฉันให้” ลูคัสเอ่ยบอก พอเห็นว่าคนสวยตรงหน้ายังไม่รับไป เขาก็ยื่นมันไปใกล้อีก
“รับไปสิ”
“แล้วคุณจะให้ฉันทำไม”
“ก็อยากให้ แต่ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบดอกอะไรเลยให้จัดมาเอง เป็นไง ชอบดอกไม้ที่เลือกเองไหม”
“...”
“รับไปสิ”
คนตัวเล็กจำเป็นต้องรับช่อดอกไม้มาถือไว้เองอย่างงุนงง ไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะมาไม้นี้
“รับดอกไม้ฉันแล้วก็ไปกินข้าวเป็นเพื่อนฉันด้วย”
ว่าแล้วเชียว โดนเขามัดมือชกอีกจนได้
“บอสครับ นักสืบที่ผมจ้างให้ไปตามคุณเจนนี่บอกว่าเธอมีเพื่อนผู้ชายมาหาบ่อย ๆ ครับ มักจะมาหาตอนกลางคืน
แล้วกลับอีกทีตอนเช้า”
ไมค์รายงานลูคัสทันทีที่เขามาถึงออฟฟิศ ทุกอย่าง
มันชัดเจนอยู่แล้วว่าเจนนี่นอกใจเจ้านายของเขา
“ใช่คนที่ชื่อคลินท์นั่นหรือเปล่า ฉันเคยเจอครั้งหนึ่ง”
“นายแบบคนนั้นไม่ได้ไปหาคุณเจนนี่อีกเลยครับ
แต่เป็นคนอื่นไปแทน ไม่ซ้ำหน้าครับบอส”
“เป็นกลุ่มเพื่อนที่ไปหาเจนนี่พร้อมกันหรือว่าแค่คนเดียว”
“ไปคนเดียวครับ ผู้ชายทั้งหมด ไม่มีผู้หญิงเลยครับบอส แล้วนี่ก็เป็นรูปที่นักสืบส่งมาให้ เป็นรูปหน้าห้องของคุณเจนนี่ แล้วก็รูปที่ลานจอดรถคอนโดครับ”
ลูคัสเปิดดูรูปพวกนั้นทว่าเขาไม่ได้พูดหรือแสดงท่าทางอะไรออกมาจนไมค์เดาไม่ถูกว่าผู้เป็นนายกำลังคิดอะไรอยู่
“วันนี้ฉันมีอะไรต้องทำอีกไหม”
“มีเอกสารที่ต้องเซ็นแต่ไม่ด่วนครับ ถ้าบอสมีธุระ
เอาไว้เซ็นวันหลังได้ครับ”
“ฝากด้วยละกัน ฉันจะแวะไปที่คอนโดเจนนี่หน่อย”
“ลูคัส เจนนี่คิดถึงคุณจังเลยค่ะ”
เจ้าของห้องที่เห็นว่าใครมาหาก็ปรี่เข้ามากอดหอมเขาเสียยกใหญ่ตั้งแต่ยังไม่ทันปิดประตูห้อง แต่ลูคัสทำเพียงแกะมือสวยนั่นออกจากตัวแล้วเดินมานั่งที่โซฟาตัวยาวไม่พูดไม่จา
ปึก!
เขาฟาดรูปที่ไมค์ให้มาลงเกลื่อนพื้น ทำเอาเจ้าของห้องหน้าซีดเผือด
“นะ นี่มัน...”
“อธิบายมาเจนนี่”
“ลูคัส เจนนี่ขอโทษค่ะ เจนนี่แค่เล่น ๆ มันไม่มีอะไรเลย ยังไงเจนนี่ก็รักคุณคนเดียว”
“รักผมแต่ไปนอนกับคนอื่น แถมไม่ซ้ำหน้าอีก คุณนี่มันผู้หญิงประเภทไหนกันแน่”
ลูคัสมองคนที่บีบน้ำตาใส่เขาด้วยสายตาที่นิ่งจนน่ากลัว นางแบบสาวไม่กล้าเข้ามาใกล้เขาเลยด้วยซ้ำ
“เจนนี่ขอโทษ ก็...ก็คุณเมินเจนนี่ก่อน ไม่เคยมาหา
ไม่มีเวลาให้เจนนี่เลย คุณจะให้เจนนี่ทำยังไงล่ะคะ”
“ก็บอกแล้วว่าผมงานยุ่ง”
“ไม่ใช่ว่าคุณไปติดผู้หญิงคนอื่นแล้วหรอกเหรอคะ”
คำพูดประชดประชันนั้นทำให้ลูคัสชะงักไปเหมือนกัน
อยู่ ๆ ภาพของนิดาก็เข้ามาในหัวเขา ทำให้เถียงอะไรออกไปไม่ได้
“เจนนี่ก็แค่อยากให้คุณสนใจเจนนี่บ้าง เจนนี่ตามคุณมาที่เมืองไทยเพราะอยากใช้เวลาอยู่กับคุณ ไปไหนมาไหนกับคุณเหมือนคู่รักทั่วไป แต่คุณก็เอาแต่ทำงานจนลืมเจนนี่ไปแล้ว”
“เราตกลงกันแล้วนะ คุณไม่ควรมาเรียกร้องอะไรจากผม”
“งั้นคุณก็ไม่มีสิทธิ์ห้ามเหมือนกันถ้าเจนนี่จะมีเพื่อน
ไว้คุยเล่นแก้เหงาบ้าง”
“ตามใจคุณแล้วกัน”
เพราะเบื่อที่จะต้องทะเลาะและปวดหัวกับอารมณ์ผู้หญิงที่เดี๋ยวขึ้นเดี๋ยวลง ลูคัสจึงเลือกที่จะกลับห้องของตัวเองแทน
ขืนอยู่ต่อไปก็คงต้องทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น เขาคงไม่มีอารมณ์
ทำอย่างอื่นกับเจนนี่ทั้งนั้น
...แต่แทนที่จะกลับถึงห้อง รถคันหรูกลับมาจอดที่
หน้าร้านดอกไม้แทน
ลูคัสนั่งอยู่บนรถ ไม่ได้เข้าไปในร้านเพราะไม่อยากรบกวนเวลาทำงานของนิดามากนัก ช่วงนี้เขาแวะมาหาเธอ
แล้วลากออกไปไหนมาไหนด้วยบ่อย ๆ จนหญิงสาวไม่เป็น
อันทำงาน เลยเลือกที่จะนั่งมองห่าง ๆ ดูเจ้าของร้านคนสวย
รับลูกค้าคนแล้วคนเล่าจนมืดค่ำ
“พี่นิดากลับไปพักผ่อนก่อนเลยค่ะ นกนัดแฟนเอาไว้ เดี๋ยวนกเก็บของแล้วปิดร้านให้นะคะ”
“เอางั้นก็ได้จ้ะ”
นิดาหยิบกระเป๋ากับกุญแจรถกำลังจะกลับห้อง
ไปพักผ่อน แต่กลับเจอใครบางคนยืนรออยู่ที่รถของเธอเสียได้
“คุณลูคัส”
“ไปดื่มเป็นเพื่อนหน่อยสิ”
ถึงจะไม่ได้ชอบไปสถานที่แบบนั้น แต่พอเห็นสีหน้าท่าทางของเขาที่เหมือนมีเรื่องทุกข์ใจอยู่เธอก็ไม่กล้าขัด อาจจะเป็นความรู้สึกเห็นใจละมั้ง
เธอเองก็ตอบไม่ถูกเหมือนกัน สุดท้ายจึงต้องตามลูคัสมาอยู่ในบาร์แห่งหนึ่งที่เงียบเชียบ บรรยากาศดูชิลกว่าที่คิดไว้มาก แถมแขกของที่นี่แต่ละคนก็ดูเป็นคนระดับไฮโซ ไม่ได้มีพวกชอบมามั่วโต๊ะคนอื่นแบบร้านกลางคืนที่เธอเคยไปกับเพื่อน
“เครียดเรื่องงานเหรอคะ” นิดาถามเขาตามมารยาทเพราะไม่รู้จะพูดอะไร วันนี้ลูคัสเงียบแปลก ๆ ปกติเขาจะเป็น
ฝ่ายชวนเธอคุยด้วยซ้ำ
“เปล่าหรอก เรื่องส่วนตัว”
นิดาพยักหน้าเบา ๆ จิบค็อกเทลที่ลูคัสสั่งให้แล้วนั่งเงียบ ๆ เพราะไม่รู้จะถามอะไรต่อ ได้แต่ปล่อยให้เขาดื่มไปจนกว่า
จะพอใจ
