ภาพใบหน้าของเจนนี่ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ความรู้สึกสับสนและคำถามที่วนเวียนในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับเธอ ความสัมพันธ์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่กลับขาดความมั่นคง มันอาจเป็นแค่เกมที่ทั้งเขาและเจนนี่เล่นไปตามหน้าที่
แม้ลูคัสจะบอกตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเจนนี่ ทว่าความรู้สึกบางอย่างในใจก็กลับฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตั้งแต่คบกับเจนนี่ เขารู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจในวิถีชีวิตของเขา ไม่มีการเรียกร้องหรือผูกมัด เขาจึงเลือกคบกับเธออย่างไม่ผูกพัน แต่เมื่อได้เห็นเจนนี่อยู่กับช
รัก,ไทย,ชาย-หญิง,ดราม่า,อื่นๆ,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ภาพใบหน้าของเจนนี่ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ความรู้สึกสับสนและคำถามที่วนเวียนในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับเธอ ความสัมพันธ์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่กลับขาดความมั่นคง มันอาจเป็นแค่เกมที่ทั้งเขาและเจนนี่เล่นไปตามหน้าที่
แม้ลูคัสจะบอกตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเจนนี่ ทว่าความรู้สึกบางอย่างในใจก็กลับฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตั้งแต่คบกับเจนนี่ เขารู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจในวิถีชีวิตของเขา ไม่มีการเรียกร้องหรือผูกมัด เขาจึงเลือกคบกับเธออย่างไม่ผูกพัน แต่เมื่อได้เห็นเจนนี่อยู่กับช
ผู้แต่ง
แสงฉาย จอมเกล้า
เรื่องย่อ
ภาพใบหน้าของเจนนี่ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ความรู้สึกสับสนและคำถามที่วนเวียนในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับเธอ ความสัมพันธ์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่กลับขาดความมั่นคง มันอาจเป็นแค่เกมที่ทั้งเขาและเจนนี่เล่นไปตามหน้าที่
แม้ลูคัสจะบอกตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเจนนี่ ทว่าความรู้สึกบางอย่างในใจก็กลับฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตั้งแต่คบกับเจนนี่ เขารู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจในวิถีชีวิตของเขา ไม่มีการเรียกร้องหรือผูกมัด เขาจึงเลือกคบกับเธออย่างไม่ผูกพัน แต่เมื่อได้เห็นเจนนี่อยู่กับชายอื่น หัวใจเขากลับรู้สึกปวดร้าวอย่างประหลาด
ความรู้สึกของลูคัสอาจผสมด้วยความเสียใจจากการ
ถูกทรยศ เขาเคยเชื่อมั่นว่าแม้เขาเองจะไม่ทุ่มเทให้ความสัมพันธ์เต็มร้อย แต่เจนนี่ก็จะยังภักดีและซื่อสัตย์ต่อเขา ด้วยการที่เธอเข้ามาในชีวิตเขาและยอมรับเงื่อนไขความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด ลูคัสจึงคิดว่านี่เป็นข้อตกลงระหว่างกัน
2
“ไมค์ โทรบอกที่ร้านดอกไม้ด้วยว่าวันนี้ฉันจะแวะเข้าไปรับดอกไม้ด้วยตัวเอง” ลูคัสเอ่ยบอกเลขาคนสนิท เพราะตั้งแต่วันที่สั่งให้ไมค์สั่งดอกไม้ให้เจนนี่ เขาไม่เคยไปที่ร้านเองเลยสักครั้ง แต่วันนี้อยากจะแวะไปหาหญิงสาวที่คอนโด จึงอยากไป
ที่ร้านดอกไม้ด้วยตัวเอง เขาทิ้งหญิงสาวให้อยู่ที่คอนโดคนเดียว
มาเกือบจะสองอาทิตย์แล้ว
มีบ้างที่เจนนี่จะให้ลูกน้องเขาพาออกไปชอปปิงแก้เบื่อ
แต่ก็คงไม่ได้ช่วยให้หายเบื่อได้มากสักเท่าไร อันที่จริงลูคัสเคยบอกกับหญิงสาวเอาไว้แล้วว่าถ้าเขามีเวลาว่างจากการทำงาน เขาจะพาเธอไปเที่ยว ไม่ปล่อยให้เธอเหงาอยู่คนเดียว แต่เอาเข้าจริงเขาก็ทำงานจนลืมวันลืมคืนอยู่ดี
“ครับบอส ไปกันเลยไหมครับ”
“อืม ไปสิ”
หนุ่มตาน้ำข้าวเดินนำเจ้านายไปจนถึงหน้าออฟฟิศ
ที่มีรถประจำตำแหน่งของลูคัสที่เขาจัดหาเอาไว้ให้สำหรับใช้งานเมื่อผู้เป็นนายมาเมืองไทยจอดอยู่ ไมค์เปิดประตูด้านหลังให้ลูคัสก่อนจะอ้อมไปนั่งประจำฝั่งคนขับ
“ไม่เห็นต้องขับเองให้เมื่อย” ลูคัสเอ่ย พลางมองนาฬิกา
ที่ข้อมือเพื่อดูเวลา
“ไม่เป็นไรครับบอส” เอ่ยจบ ไมค์ก็ออกรถพาลูคัส
มุ่งหน้าไปยังร้านดอกไม้ที่เขารู้จักเป็นอย่างดี เป็นร้านรับ
จัดดอกไม้ที่มีชื่อสั้น ๆ ว่า ‘Flora’ เขาเคยมาที่นี่แล้วจึงไม่มีปัญหาเรื่องเส้นทางเลยแม้แต่น้อย
“ถึงแล้วครับบอส” เสียงทุ้มเอ่ยบอกเจ้านายขณะเปิดประตูให้เขา ลูคัสก้าวลงจากรถด้วยท่วงท่าสง่า เขาติดกระดุมเสื้อสูทที่ปลดมันออกระหว่างที่อยู่ในรถ พลางเงยหน้ามองป้ายชื่อร้านที่ติดอยู่สูงพอสมควร
ก่อนจะเดินเข้าไปภายในตัวร้านที่ด้านหน้าเป็นส่วนของกระจกใสแทบจะทั้งหมด เพียงแค่มองจากด้านนอกก็เห็นดอกไม้นานาพันธุ์ภายในร้านที่ทั้งสวยและน่าหลงใหล
“อ้าวคุณไมค์ สวัสดีค่ะ” นิดา เจ้าของร้านคนสวยเดินมาต้อนรับเมื่อเห็นว่ามีแขกเข้ามาในร้าน พอเห็นว่าเป็นคนที่คุ้นหน้ากันดีก็เอ่ยทักทายอย่างเป็นกันเอง
“สวัสดีครับคุณนิดา นี่คุณลูคัส เป็นบอสของผมครับ วันนี้บอสอยากจะมารับดอกไม้ด้วยตัวเองน่ะครับ”
“สวัสดีค่ะ” หญิงสาวตัวเล็กผิวขาวที่สูงเลยระดับอก
ของชายหนุ่มทั้งสองยกมือไหว้คนที่เธอไม่เคยเห็นหน้า พร้อมทั้งยิ้มให้เขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ในฐานะที่เขาเป็นลูกค้า
“สวัสดี ถ้ารู้ว่าร้านดอกไม้มีอะไรสวย ๆ งาม ๆ แบบนี้
ฉันคงมารับเองตั้งนานแล้ว” ประโยคหลังลูคัสตั้งใจพูดอย่างกำกวม อีกทั้งยังส่งยิ้มแบบที่นิดาไม่ชอบเลยสักนิดให้เธอ
“เอ่อ ดอกไม้น่าจะจัดใกล้เสร็จแล้ว เดี๋ยวเชิญคุณสองคนนั่งรอก่อนนะคะ นิดาจะไปเร่งน้องให้” เจ้าของร้านผายมือไปยังโซฟารับแขก จากนั้นเธอก็หายเข้าไปหลังร้านเพื่อตามงาน
ให้ลูกค้า
“นก ดอกไม้เสร็จหรือยังจ๊ะ” เจ้าของร่างบางเอ่ยถาม
เด็กในร้านที่กำลังทำงานอย่างแข็งขัน
“เสร็จแล้วค่ะพี่นิดา” พนักงานสาวตอบรับเสียงใส
พร้อมยกช่อดอกไม้สีสวยขึ้นมาโชว์ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นหน้าจอมอนิเตอร์ที่โชว์ภาพวงจรปิดหน้าร้านพอดี
“มีลูกค้าเข้านี่นา เดี๋ยวนกไปรับก่อนนะคะ”
“จ้ะ เดี๋ยวดอกไม้ช่อนี้พี่เอาไปให้คุณไมค์เอง” นกพยักหน้าให้แล้วออกจากหลังร้านเพื่อไปรับลูกค้ารายใหม่ ส่วนนิดาก็ตรวจสอบความเรียบร้อยของช่อดอกไม้ในมือ
คุณไมค์ถือเป็นลูกค้าประจำที่สั่งดอกไม้ร้านเธอทุกวัน เพราะฉะนั้นเธอจึงไม่อยากเสียเครดิต เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดีแล้วร่างบางจึงเดินตรงไปหาลูคัสกับไมค์ที่นั่งรออยู่
“ขอโทษที่ให้รอนะคะ เสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะคุณไมค์” ไมค์ยื่นมือไปรับช่อดอกไม้ ส่วนลูคัสเองก็มองตามอย่างพึงพอใจ เขาไม่เคยเห็นดอกไม้ที่ตัวเองสั่งให้เจนนี่เลยสักครั้ง นี่จึงเป็น
ครั้งแรกที่เขาได้เห็นมัน
“ส่งให้ลูกค้าเหรอคะ ดูท่าทางพวกคุณคงจะให้ความสำคัญลูกค้ามาก ๆ เลยนะคะ” เจ้าของร้านชวนคุย
ไปเรื่อยเพราะเห็นว่าดอกไม้แบบนี้ถูกสั่งจัดทุกวัน แถมชำระเงินในนามบริษัทอีก คงจะสั่งให้ลูกค้าของพวกเขานั่นแหละ
“เอ่อ”
“ใช่ ฉันให้ไมค์สั่งดอกไม้ให้ลูกค้า” ไมค์ยังไม่ทันได้ตอบ ลูคัสก็เป็นคนชิงตอบเสียเอง ส่วนสายตาเหยี่ยวที่ดูไม่น่าไว้ใจนั่นก็มองนิดาไม่ยอมละไปไหนสักทีจนเจ้าตัวรู้สึกอึดอัด
“จริงสิ ฉันยังไม่ได้เอาเครื่องดื่มมาเสิร์ฟเลย รอสักครู่นะคะ” ไม่รอคำตอบจากใคร ร่างเล็กก็เดินหายเข้าไปหลังร้านอีกครั้งทันที
“เดี๋ยวฉันมา”
...โดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ามีใครบางคนถือวิสาสะ
เดินตามเข้ามาในเขตที่ไม่อนุญาตให้ลูกค้าเข้า
นิดาหยิบแก้วจากลิ้นชักสองแก้วมาวางกระแทก
ลงบนเคาน์เตอร์ นึกถึงหน้าลูคัสแล้วพานหงุดหงิดขึ้นมาแล้วสิ เธอไม่ชอบสีหน้าท่าทางของเขาเลย มองเธอแบบไม่ให้เกียรติ
สุด ๆ ไหนจะสายตาเจ้าชู้นั่นอีก เป็นผู้ชายที่น่ากลัวจริง ๆ เลย
“คนบ้า ไม่มีมารยาท!”
“ใครเหรอ”
“คุณ!” นิดาสะดุ้งเฮือกเมื่อรู้สึกถึงลมอุ่น ๆ ที่ข้างลำคอ แถมเสียงทุ้มที่กระซิบถามเธอนั่นอีก นึกว่าผีหลอกกลางวันแสก ๆ
“ว่าไง ใครไม่มีมารยาทเหรอ” ลูคัสทำหน้าตายถามต่อ พลางขยับเข้าใกล้เธออีก แขนทั้งสองข้างของเขาก็กักเธอไว้
กับเคาน์เตอร์จนไร้ทางออก แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนแผงอก
ของเขาชิดกับแผ่นหลังของนิดาอีกด้วย
“คุณ! ถอยออกไปเลยนะคะ แล้วคุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง ที่นี่ไม่อนุญาตให้คนนอกเข้ามานะคะ”
“งั้นเหรอ”
“เชิญออกไปด้วยค่ะ”
“ฉันแค่เดินหาห้องน้ำ” ลูคัสแก้ตัวน้ำขุ่น ๆ แถแบบ
ไม่กลัวว่าสีข้างจะถลอกเลยสักนิด แต่ถึงนิดาจะไม่เชื่อเขา
แล้วยังไง กระต่ายน้อยอย่างเธอจะทำอะไรเขาได้
“ห้องน้ำอยู่อีกทางค่ะ ด้านหน้าก็มีป้ายบอกนะ”
“อ๋อ...สงสัยฉันไม่ทันเห็น” ลูคัสว่า แต่ยังไม่ยอม
ถอยห่างจากร่างบอบบางเลยแม้แต่นิด
“ว่าแต่กลิ่นหอมนี่มันกลิ่นดอกไม้ หรือว่า...กลิ่นอะไรกันแน่” นิดาแทบจะกลั้นหายใจ ทั้งอยากจะกรีดร้องออกมาเมื่อกำลังโดนเขาคุกคาม เมื่อจวนตัวจึงยกเท้ากระแทกลงที่รองเท้าหนังราคาแพงนั้นไป
“โอ๊ย” เมื่อลูคัสพลาดท่า เธอจึงรีบผลักเขาออกแล้วคว้าแก้วน้ำที่รินเอาไว้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากหลังร้านไป
“สมน้ำหน้า โรคจิต!!”