ภาพใบหน้าของเจนนี่ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา ความรู้สึกสับสนและคำถามที่วนเวียนในใจเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับเธอ ความสัมพันธ์ที่มีเสน่ห์ดึงดูดแต่กลับขาดความมั่นคง มันอาจเป็นแค่เกมที่ทั้งเขาและเจนนี่เล่นไปตามหน้าที่
แม้ลูคัสจะบอกตัวเองมาตลอดว่าเขาไม่ได้จริงจังกับเจนนี่ ทว่าความรู้สึกบางอย่างในใจก็กลับฟ้องชัดเจนว่ามันไม่ง่ายอย่างที่คิด ตั้งแต่คบกับเจนนี่ เขารู้สึกว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เข้าใจในวิถีชีวิตของเขา ไม่มีการเรียกร้องหรือผูกมัด เขาจึงเลือกคบกับเธออย่างไม่ผูกพัน แต่เมื่อได้เห็นเจนนี่อยู่กับช
รัก,ไทย,ชาย-หญิง,ดราม่า,อื่นๆ,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
3
“คุณนิดามาแล้วครับบอส” ไมค์เข้ามารายงานลูคัสถึงในห้องว่าเจ้าของร้านดอกไม้คนสวยที่เขาให้มาส่งด้วยตัวเองมาถึงแล้ว ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างอารมณ์ดี ไม่นานนิดาก็เดินหน้าบึ้งเข้ามาพร้อมกับช่อดอกไม้ช่อใหญ่
“หน้าบึ้งอย่างกับโดนบังคับมา”
“ก็คุณบังคับฉันนี่คะ” นิดาเอ่ยออกไปตามตรง เพราะเธอไม่เต็มใจที่จะมาที่นี่เลยสักครั้ง ไม่รู้ทำไมตั้งแต่วันที่ไมค์พาลูคัสไปที่ร้าน จากนั้นมาเธอก็ต้องเป็นคนมาส่งดอกไม้ให้เขา
ถึงออฟฟิศแทบทุกวันวันที่เธอไม่ต้องมาที่นี่ก็มีแค่วันที่เขาไป
ร้านดอกไม้ของเธอด้วยตัวเองเท่านั้น
...สรุปแล้วเธอต้องเจอหน้าผู้ชายคนนี้ทุกวันมาร่วม
สองสัปดาห์แล้ว น่าเบื่อจริง ๆ
“มันเป็นงานต่างหาก ฉันสั่งดอกไม้ร้านเธอ เธอก็
ต้องเป็นคนเอามาส่ง แปลกตรงไหน” แปลกตรงที่ก่อนหน้านี้
เขาส่งคนไปรับถึงที่ร้านเองไงล่ะ!
หญิงสาวได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน นึกตำหนิเขาในใจ
อย่างที่ทำเป็นประจำ ก่อนจะวางดอกไม้ช่อใหญ่บนโต๊ะทำงาน
ที่มีเพียงป้ายชื่อและคอมพิวเตอร์ของเขากับแฟ้มเอกสาร
ไม่กี่แฟ้ม
“ขอตัวกลับก่อนนะคะ”
“เดี๋ยวสิ”
“ฉันมีงานต้องทำนะคะ” นิดาออกตัวก่อนจะถูกเขาแกล้งถ่วงเวลาให้กลับร้านช้ามากไปกว่านี้
“คุณเองก็คงเหมือนกัน”
“ใช่ ฉันกำลังจะออกไปพบลูกค้าพอดี เดี๋ยวแวะไปส่ง” ลูคัสลุกขึ้นจัดชุดตัวเองให้เรียบร้อยแล้วเดินออกจากโต๊ะทำงานไปทางประตูห้อง
“ไมค์ ส่งดอกไม้ให้ ลูกค้า ด้วย”
“เอ่อ ครับ” เลขาคนสนิทที่ไม่ทันตั้งตัวถึงกับงง
เพราะวันนี้ลูคัสไม่มีนัดกับลูกค้าที่ไหนเลยสักคน
“ไปกัน”
“ดอกไม้อีกแล้ว” เจนนี่มองคนส่งดอกไม้ที่เธอเริ่มจะ
คุ้นหน้าเพราะเขามาส่งให้ทุกวัน เธอรู้ดีว่าเป็นของลูคัสส่งมาให้เพราะที่นี่เมืองไทย คนที่รู้ว่าเธออยู่ที่ไหนก็มีแค่เขานั่นแหละ ตั้งแต่มาถึงลูคัสก็ดูเหมือนจะยุ่งอยู่แต่กับงาน แทบไม่ได้สนใจเธอเลย ตลอดหนึ่งเดือนเขามาหาเธอเพียงแค่ไม่กี่ครั้ง นอนค้างด้วยก็สองวันเท่านั้น ที่เหลือเขาก็แค่แวะมาหาแป๊บเดียวแล้วก็กลับ
“เอาฉันมาขังไว้ในคอนโดแล้วส่งดอกไม้มาให้แบบนี้ เรียกว่าใส่ใจหรือไง เจนนี่ไม่เห็นว่ามันจะต่างจากนางบำเรอ
ของคุณเลยลูคัส”
นางแบบสาวพูดกับช่อดอกไม้ในมือพลางนำมันมาวางไว้ที่โต๊ะกระจกหน้าทีวี เธอยอมรับว่าวันแรกที่ได้ช่อดอกไม้ถึงกับยิ้มแก้มปริ แต่นานวันเข้าถึงได้รู้ว่าลูคัสไม่สนใจเธอเลยต่างหาก
ถึงได้ส่งแค่ดอกไม้มาให้ ร่างอรชรถอนหายใจก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อเข้าแอปพลิเคชันยอดฮิต เลือกโลเคชันที่อยู่ไม่ไกลแล้วเริ่มปัดหาคนที่พอจะเป็นเพื่อนคุยแก้เหงา
ระหว่างรอลูคัสให้เธอได้
“ที่จริงฉันกลับแท็กซี่ก็ได้นะคะ” นิดาบอกกับคนที่นั่ง
อยู่เบาะข้างกัน ชายหนุ่มมองไปด้านหน้า ไม่พูดไม่จาเลยตั้งแต่ขึ้นรถ มันคงจะน่าอึดอัดอยู่หรอกหากว่าเขาเอาแต่เงียบ
แล้วทำหน้านิ่งตลอดทาง แต่กลับกัน ลูคัสเอาแต่ยิ้มอยู่นั่นแหละ เห็นแล้วอดหงุดหงิดไม่ได้เลย
“ก็บอกไปแล้วไงว่าทางผ่านฉันพอดี”
“ก็ฉันเกรงใจ”
“ฉันอยากมาส่ง มีอะไรไหม ทำไมต้องพูดมากด้วย
รถฉันมันนั่งไม่สบายเท่าแท็กซี่หรือไง” นิดาเงียบเพราะไม่รู้
จะตอบเขาว่าอย่างไรดี เธอหันออกไปมองด้านนอก ไม่ได้
ต่อบทสนทนา ปล่อยให้ลูคัสขับรถไปยิ้มไปอยู่คนเดียว
“คุณลูคัส! ร้านฉันไม่ใช่ทางนี้นะคะ คุณจำผิดแล้ว”
“ไม่ผิดหรอก ฉันเพิ่งนึกขึ้นว่ายังไม่ได้กินข้าวเช้า
นี่ก็ตั้งสิบโมงแล้ว หิวจะแย่” ลูคัสเอ่ยพลางหักพวงมาลัยเลี้ยว
เข้าร้านอาหารไทยฟิวชันบรรยากาศดีร้านหนึ่ง
“ก็ไปส่งฉันก่อนค่อยแวะทานข้าวสิคะ”
“ก็บอกแล้วไงว่าหิว”
“งั้นฉันกลับเองก็ได้ค่ะ”
“อยู่กินข้าวเป็นเพื่อนฉันก่อน” เห็นท่าทางหญิงสาว
จะเดินไปเรียกแท็กซี่ที่หน้าร้าน มือใหญ่ก็รีบจับมือเธอเอาไว้
แล้วพาเดินเข้าร้านไปด้วยกัน ต่อให้นิดาจะขืนตัวไว้สักเท่าไร
ก็ไม่เป็นผลเพราะแรงของเธอมีเพียงน้อยนิด
ลูคัสเปิดเมนูอาหารแล้วสั่งให้ตัวเอง แต่เมื่อถามนิดากลับได้ความเงียบกลับมาเป็นคำตอบ เขาจึงต้องสั่งอาหารให้เธอแทน พออาหารมาเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ หญิงสาวก็เริ่มทำตัวมีปัญหากับเขาอีกครั้งโดยการไม่ยอมทานอะไรเลย เอาแต่นั่งจ้องเขาอย่างไม่พอใจ
“ตกลงที่ไม่กินข้าวเพราะจะกินเลือดกินเนื้อฉันหรือไง”
“ฉันอยากรีบกลับไปทำงานค่ะ คุณรีบทานให้เสร็จเถอะ”
“ถ้าเธอไม่กินฉันก็ไม่ไปส่ง”
“คุณลูคัส!” ชายหนุ่มทำหูทวนลมไม่รับรู้อะไร
เป็นการบังคับกลาย ๆ ให้เธอทำตามความต้องการของเขา
จนในที่สุดนิดาก็ต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ ลงมือจัดการกับอาหารตรงหน้าจะได้รีบกลับร้านเสียที
“ขอบใจที่กินข้าวเป็นเพื่อนฉัน” ลูคัสเอ่ยขึ้นอย่างอารมณ์ดี เมื่อรถยนต์คันหรูของเขาจอดอยู่หน้าร้านดอกไม้แล้ว
“พรุ่งนี้ไม่ต้องไปที่ออฟฟิศล่ะ ฉันจะแวะมารับดอกไม้
ที่ร้านเอง”
“ค่ะ”
“อย่าคิดจะหนีแล้วให้ลูกน้องคอยรับหน้าแทนเหมือนครั้งก่อนนะ ถ้ามาแล้วไม่เจอเธอฉันโวยแน่”
“คุณจะมารับดอกไม้หรือมารับฉันกันแน่คะ ทำไม
ฉันต้องอยู่เจอคุณด้วย มารับกับใครก็เหมือนกัน” เจ้าของ
ร้านดอกไม้เถียงคอเป็นเอ็น แต่สุดท้ายก็ต้องยอมเขาอยู่ดี
เพราะครั้งก่อนที่เธอไม่อยู่ ลูคัสก็นั่งรอทั้งวันจนเธอกลับมาที่ร้าน แล้วแบบนี้เธอจะทนความรู้สึกผิดได้อย่างไรที่ต้องให้ลูกค้าเสียเวลามานั่งรอ ถึงลูกค้าคนนี้จะกวนประสาทมากก็เถอะนะ
“ได้ค่ะ ฉันจะรอส่งดอกไม้ให้คุณกับมือเลย พอใจไหมคะ”
ลูคัสหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดประชดประชันนั่น เขาคงบ้าไปแล้วนั่นแหละที่มองว่านิดาน่ารักแม้แต่ตอนกำลังไม่พอใจ
“ดีมาก ไว้เจอกัน”
“คุณ!” เสียงใสแว้ดใส่ตอนที่มือใหญ่ถือวิสาสะ
เอื้อมมาหยิกแก้มของเธอเบา ๆ เขาไม่ได้สนิทกับเธอสักหน่อย
มาทำแบบนี้ได้อย่างไรกัน แต่ลูคัสกลับไม่สะทกสะท้านหรือ
รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย เขายิ้มขำแถมแกล้งยักคิ้วให้แบบตั้งใจกวนประสาทอีก
“ไว้เจอกันพรุ่งนี้”
4
“วันนี้มีนัดกับคุณแดเนียลตอนสิบเอ็ดโมงนะครับบอส” ไมค์รายงานผู้เป็นนายด้วยน้ำเสียงจริงจังพลางกวาดสายตามองตารางงานในช่วงบ่ายของลูคัส เมื่อพบว่าไม่มีอะไรที่เขาต้องทำแล้วจึงเอ่ยบอกไปตามนั้น
“ส่วนช่วงบ่ายไม่มีอะไรครับ”
“อืม เจนนี่เป็นยังไงบ้าง” ชายหนุ่มถามหาคู่ควงที่พามาด้วยแต่เขาไม่ค่อยมีเวลาแวะไปหาเธอเลย รับรู้แค่ที่เลขา
อย่างไมค์มารายงานว่าเธอไปไหนมาบ้าง
“คนขับรถของคุณเจนนี่บอกว่าช่วงนี้เธอออกไปข้างนอกค่อนข้างบ่อย เหมือนจะมีเพื่อนใหม่เยอะแล้วด้วยครับ แล้วเธอ
ก็ถามหาบอสด้วยนะครับ”
“ไม่รู้สิ ฉันค่อนข้างเหนื่อย ช่วงนี้ก็เลยไม่ได้แวะไปหา
ไว้จะพยายามหาเวลาให้แล้วกัน ถ้าเธอถามนายก็บอกไปว่า
ฉันงานยุ่ง”
“ครับบอส”
“ทำไมวันนี้ฉันไม่เจอนิดาเลย”
“คุณนิดาแวะเข้ามาตั้งแต่เช้าก่อนบอสจะเข้าออฟฟิศครับ ดอกไม้ที่มาส่งผมให้คนไปส่งให้คุณเจนนี่เรียบร้อยแล้วครับ” ลูคัสพยักหน้ารับ ไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะรู้ว่าที่นิดาแวะมาส่งดอกไม้ตั้งแต่เช้าตรู่คงเพราะตั้งใจจะหลบหน้าเขา อยากหลบก็หลบไป ไม่มาให้เจอก็ใช่ว่าเขาจะไปหาที่ร้านไม่ได้เสียหน่อย
“งั้นบ่ายนี้ฉันไม่เข้าออฟฟิศนะ”
“ครับนาย”
ลูคัสคุยงานกับลูกค้าคนสำคัญของเขาเสร็จช่วงบ่าย
เขาแวะเข้าไปหานิดาที่ร้านดอกไม้เพราะคิดว่าเธอต้องอยู่ที่นั่นแน่ ทว่ากลับเจอแค่เด็กในร้านเพียงคนเดียว
“พี่นิดาไปทำธุระน่ะค่ะ นกก็ไม่รู้ว่าจะกลับมาตอนไหน” นั่นเป็นคำตอบที่เขาได้มา เมื่อไม่รู้ว่าต้องรอไปถึงเมื่อไหร่
ลูคัสจึงต้องถอดใจไปก่อน เพราะโทรหาหญิงสาวแล้วก็ไม่รับสายเขาอยู่ดี...
คงมีเรื่องด่วนจริง ๆ ชายหนุ่มลูกครึ่งแวะไปหาเจนนี่
เขาแวะซื้อสร้อยเพชรติดมือไปด้วย อยากจะให้ของขวัญชดเชย
ที่เขาไม่ค่อยมีเวลาให้เธอ ถึงลูคัสจะไม่ได้คิดจริงจังขนาดอยากให้เจนนี่เป็นภรรยาหรือแม่ของลูกในอนาคต แต่ตอนนี้เขาก็ยังคบกับเธออยู่จึงไม่อยากทิ้งขว้างเธอนัก
คงไม่มีใครรู้สึกดีหากต้องตกอยู่ในสถานะแบบนี้ นิ้วเรียวกดกริ่งหน้าห้อง แต่กลับกลายเป็นว่าคนที่เดินมาเปิดประตูเป็นชายหนุ่มตัวสูงที่น่าจะเป็นชาวต่างชาติ ลูคัสต้องมองหมายเลขห้องอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าเขาไม่ได้มาผิดห้อง แต่ก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้น เขามาถูกห้องแล้วแล้วผู้ชายคนนี้มาอยู่ในห้องของเจนนี่ได้อย่างไร
“รูมเซอร์วิสเหรอคะคลินท์” เจ้าของห้องตัวจริงที่โผล่มาจากด้านหลังถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นว่าใครมาหาเอาตอนนี้
เจนนี่คิดว่าอาจจะเป็นรูมเซอร์วิสหรือพนักงานส่งของเสียอีก เพราะวันไหนที่ขี้เกียจออกไปชอปปิงด้วยตัวเอง เธอจะสั่งของจากเว็บแทน
“ลูคัส...”
“นี่ใครเจนนี่”
“เอ่อ...นี่คลินท์ เพื่อนเจนนี่เองค่ะ คือเจนนี่นัดเพื่อน
มาทานข้าวที่นี่ คนอื่น ๆ เพิ่งจะกลับไปเมื่อกี้นี้เอง ส่วนคลินท์
ช่วยเจนนี่เก็บของอยู่ก็เลยยังไม่กลับส่วนนี่ลูคัสแฟนเจนนี่ค่ะ” นางแบบสาวอธิบายร่ายยาวอย่างไม่ให้ลูคัสจับพิรุธได้ เธอไม่รู้ว่าเหตุผลที่อ้างไปก่อนหน้านี้จะฟังขึ้นไหม แต่ก็ไม่มีข้อแก้ตัวที่ดี
กว่านี้แล้วเหมือนกัน
“งั้นเหรอ ยินดีที่รู้จักครับ” ลูคัสเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มแล้วทักทายคนที่เจนนี่บอกว่าเป็นเพื่อนเขายื่นมือออกไป
อีกฝ่ายก็ยื่นมือมาจับตอบ
“ผมขอตัวนะครับ รบกวนเจนนี่นานแล้ว ไว้เจอกันครับคุณลูคัส”
หลังจากคลินท์ออกไป ลูคัสก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมปิดประตู เขายื่นสร้อยคอราคาแพงให้นางแบบสาว พอเธออ้อนให้ใส่ให้ก็ยอมตามใจ
“สวยจังค่ะ ขอบคุณมากนะคะลูคัส” เจนนี่เขย่ง
ขึ้นจูบลูคัสเป็นการขอบคุณแล้วพาเขาไปนั่ง ก่อนจะไปเอาน้ำ
เย็น ๆ มาให้ดื่ม
“เจนนี่ไปห้องน้ำแป๊บหนึ่งนะคะ รอตรงนี้นะ เจนนี่ไปไม่นาน” ร่างสูงพยักหน้าให้แล้วหยิบมือถือมาเช็กงานที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา แต่พอเจนนี่เข้าห้องน้ำไปแล้วเขาก็เดินเข้าห้องนอนไปดูอะไรหน่อย
ผ้าปูที่นอนยับ ๆ นั่น... เขาคงมากะทันหันเกินไปจนหญิงสาวไม่ทันได้เก็บมันเลยสินะ
ลูคัสเดินดูรอบเตียงนอน แถมยังเช็กดูที่ถังขยะว่ามีร่องรอยอะไรหลงเหลืออีกไหม แต่เขาไม่เจอสิ่งที่กำลังหาอยู่ เอาเป็นว่าครั้งนี้เขาจะไม่ปรักปรำใครแล้วกัน หวังว่าเจนนี่จะไม่ทำให้เขาจับได้คาหนังคาเขาว่าแอบนอกใจหรอกนะ
เมื่อได้ยินเสียงชักโครกจากในห้องน้ำ ลูคัสก็กลับมานั่งที่เดิม เจนนี่มานั่งตักเขาแล้วออดอ้อนออเซาะเหมือนที่ทำเป็นประจำ แต่แปลกไปตรงที่วันนี้เขากลับไม่ยอมคล้อยตาม ก็แค่คิดว่าเมื่อกี้เธออาจจะมีอะไรกับผู้ชายคนนั้นก่อนเขาจะมาถึงก็ทนรังเกียจไม่ไหวแล้ว
“ผมต้องกลับแล้ว พอดีมีงานด่วน ไว้ผมแวะมาใหม่นะเจนนี่” บอกไว้เพียงเท่านั้น แล้วร่างสูงก็เดินออกจากห้องทันทีโดยไม่รอให้เจนนี่ได้ทักท้วงอะไรเลย
“ไมค์ ให้คนจับตาดูเจนนี่ด้วย ต่อไปไม่ว่าจะทำอะไร
โทรหาใคร หรือมีใครมาหาที่ห้องบ้าง รายงานให้ฉันรู้ทุกอย่าง”
ลูคัสสั่งงานลูกน้องผ่านโทรศัพท์ทันทีที่เดินมาถึงรถ ตอนนี้เขาคิดว่าคงไม่สามารถไว้ใจเจนนี่ได้อีกต่อไป ในเมื่อเธอ
ทำให้เขาสงสัยเองก็ต้องจับให้ได้คาหนังคาเขา
(ได้ครับบอส)
