![NightZ [I] THE LOST MEMORIES โดย Aliyah.P @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์](https://dur8fz7tiz12s.cloudfront.net/books-01J7X0XES7FM4A8Y73VMYGH4MB/cover/01J7X0XES7FM4A8Y73VMYGH4MB-1726477155112 "NightZ [I] THE LOST MEMORIES โดย Aliyah.P @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์")
“ที่พูดนี่คิดรึยัง?!” พอเขาพูดมาแบบนั้นฉันเลยพยักหน้าออกไปช้าๆ แล้วตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “คิดแล้ว...ฉันว่าแย่กว่าการเป็นผู้หญิงของนาย คือเคยรักนายแต่จำมันไม่ได้มากกว่า”
ผู้แต่ง
Aliyah.Pเรื่องย่อ
“ที่พูดนี่คิดรึยัง?!” พอเขาพูดมาแบบนั้นฉันเลยพยักหน้าออกไปช้าๆ แล้วตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “คิดแล้ว...ฉันว่าแย่กว่าการเป็นผู้หญิงของนาย คือเคยรักนายแต่จำมันไม่ได้มากกว่า”
รัก,ชาย-หญิง,วัยว้าวุ่น,ไทย,รั้วโรงเรียน,NightZ,รักวัยรุ่น,มหาลัย,พระเอกเย็นชา,ความจำเสื่อม,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
NightZ [I] THE LOST MEMORIES
“ที่พูดนี่คิดรึยัง?!” พอเขาพูดมาแบบนั้นฉันเลยพยักหน้าออกไปช้าๆ แล้วตอบกลับไปอย่างมั่นใจ “คิดแล้ว...ฉันว่าแย่กว่าการเป็นผู้หญิงของนาย คือเคยรักนายแต่จำมันไม่ได้มากกว่า”
ฮิ้วววววว~
เสียงโห่จากเพื่อนๆ ดังขึ้นในขณะที่ฉันหน้าร้อนผ่าว ตอนแรกก็แค่แกล้งถามไปงั้นๆ อ่ะ ไม่คิดว่าเขาจะกล้าตอบต่อหน้าเพื่อนเยอะแยะแบบนี้นี่นา พูดน้อยต่อยหนักชะมัดเลย แบบนี้ใครจะไม่เขินได้เล่า >///<
“ป่ะไอ้คนรักมาก งั้นมึงมาโดดน้ำเปิดงานแทนนิลเลย เฮ้ยพวกมึง!”
ไปป์อาศัยจังหวะที่ฉันยืนบิดไปมา มากระชากพายุลุกขึ้นไป ก่อนจะเรียกเพื่อนอีกหลายคนมาช่วยกันล็อกตัวเขาเอาไว้อย่างจริงจัง
“นี่ อย่านะ!” ฉันตะโกนห้ามออกไปทันที พวกเขาจะเล่นบ้าอะไรกันเนี่ย จะจับคนอื่นไปโยนลงน้ำแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกันเล่า
แต่ต่อให้ฉันตะโกนออกไปดังแค่ไหนก็ไม่มีใครสนใจจะฟังเลยสักนิด เอาแต่ลากพายุที่เริ่มดูหงุดหงิดแต่ดิ้นไม่หลุดเพราะถูกล็อกแขนล็อกขาเอาไว้ให้ขึ้นไปยืนบนแท่นกระโดดเหนือสระที่สูงมากกันแบบขำๆ นึกแล้วหวาดเสียวแทนเลยอ่ะ
“รักมากก็เอาแท่นสูงสุดไปเลยมึง” บาสพูดขึ้นก่อนจะควักมือถือกับกุญแจรถของพายุออกมาจากกระเป๋ากางเกงเขา
“อะแฮ่มมม! เอาล่ะ! นับตั้งแต่วินาทีนี้ไป พวกมึงจงจับตาดูไอ้พายแสดงความรักที่มันมีต่อนิลลา ณ บัดนี้ อี๊~ อี๊~ อี๊~”
“ฮ่าๆ ๆ ๆ”
เสียงเพื่อนคนหนึ่งตะโกนลงมาแบบมีแอคโค่จนเพื่อนๆ ที่อยู่ข้างล่างพากันขำออกมาอย่างถูกใจ ส่วนพายุพอทำอะไรไม่ได้เขาก็ดูนิ่งไปจนเห็นได้ชัด
“เฮ้ย บอกให้หยุดไงเล่า เล่นบ้าไรกันเนี่ย!”
หมับ!
ฉันกำลังก้าวขาจะเดินตามไปห้าม แต่กลับถูกวาโยคว้าแขนเอาไว้อย่างแรงจนสะบัดไม่หลุด
“จะกลัวอะไรมันไม่ตายหรอกน่า”
เขาพูดออกมาด้วยสีหน้าเฉยๆ ปนขำพอเห็นฉันทำท่าร้อนรน แล้ววาโยก็กระดกเหล้าในมือต่ออย่างไม่สนใจ ก่อนจะเงยหน้าไปตะโกนบอกพวกที่อยู่ข้างบนแบบเสียงดังฟังชัด
“กูขอเน้นๆ เอาแบบน้ำกระจายลดครึ่งสระได้ยิ่งดี หึหึ”
“ได้ครับผม..ไอ้พายุพร้อมน๊าาา~”
แล้วคนข้างบนก็ตะโกนตอบลงมาอย่างยียวนปนล้อเล่นอย่างสนุกสนาน แต่ฉันที่เป็นคนฟังกลับรู้สึกไม่เห็นด้วยอยู่ดีและออกอาการคัดค้านไปทันที
พลั่กกก
“พูดบ้าอะไรของนาย พายว่ายน้ำไม่เป็นจำไม่ได้รึไง!”
พอได้ยินวาโยพูดออกไปแบบนั้น ฉันก็ใช้มืออีกข้างผลักไหล่วาโยเต็มแรง แล้วตะคอกใส่เขาอย่างหัวเสีย จนวาโยชะงักแล้วมองมาที่ฉันอย่างทึ่งๆ
“ว่าไงนะ?”
เขาตอบกลับมาด้วยสีหน้าแปลกใจ นี่จนถึงตอนนี้ยังจะมาแกล้งทำเป็นไม่รู้ทั้งที่ความจริงก็รู้ดีอยู่แล้วน่ะหรอ ฉันเลยตะคอกใส่เขาไปอีกครั้งแบบโคตรโมโห
“ก็บอกว่าพายุว่ายน้ำไม่เป็นไงเล่า หูหนวกรึไงไอ้บ้าวาโย!”
ตู้มมมมม!
“เฮ้!~”
“พาย !!!”
จังหวะที่ฉันกำลังตะคอกใส่วาโย พอได้ยินเสียงโห่ของคนที่อยู่บนแท่นกับเสียงบางอย่างตกลงไปในสระอย่างแรง ฉันก็หันขวับแล้วตะโกนออกไปอย่างตกใจ ท่ามกลางความเฮฮาของเพื่อนคนอื่นๆ ที่ยืนอยู่บนแท่นกระโดด
พาย.. พายุ.. โผล่ขึ้นมานะ โผล่ขึ้นมา
ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก
ฉันมองภาพตรงหน้าที่ไม่ใช่สระว่ายน้ำที่นิ่งงันอีกต่อไปแล้ว มันกลายเป็นสระที่มีน้ำกระจายออกมาอย่างแรง และมีลูกคลื่นเคลื่อนไหวไปมาจนน้ำล้นออกทะลักออกมาจากสระมากมาย พร้อมกับร่างใครบางคนที่จมลงอยู่ข้างล่างและไม่มีวี่แววจะโผล่ขึ้นมาเลย
“พวกนายเล่นบ้าอะไรกันอ่ะ!!!”
แล้วฉันก็ส่งเสียงเข้มตวาดออกไปดังลั่นจนเสียงหัวเราะของเพื่อนทุกคนเงียบกริบไปทันตา แล้วอยู่ๆ ก็มีเสียงบางอย่างแว่วเข้ามาในโสตประสาทของฉันจนร่างกายฉันหยุดชะงักไปทันตา
‘แน่จริงก็ขึ้นมาเอาคืนไปดิวะไอ้เด็กใหม่’
ก่อนที่จะมีภาพเด็กผู้ชายตัวอ้วนคนนึงกำลังตะโกนลงไปในสระอย่างผู้ชนะ พร้อมกับแกว่งแว่นตาว่ายน้ำในมือไปมาอย่างอารมณ์ดี ตามมาด้วยเสียงหัวเราะของเพื่อนผู้ชายตัวผอมหลายคนดังลั่น ปรากฏขึ้นมาปะติดปะต่อเป็นเหตุการณ์เดียวกันในหัวฉัน..
‘ฮ่าๆ ๆ ๆ จมลงไปซะไอ้ขี้เก๊กกก’
‘ชะ..ช่วยด้วย แค่กๆ ๆ บุ๋งงงๆ ๆ’
เสียงเด็กผู้ชายคนหนึ่งร้องออกมาจนฉันที่เดินลงจากตึกมากับเพื่อนอีกคนต้องแหวกทางเพื่อนคนอื่นที่มามุงดูอยู่เข้าไปด้วยความสงสัย
‘นิล โย บิ๊กบอสแกล้งเพื่อนอีกแล้ว’
‘นั่นใคร?’ เพื่อนผู้ชายที่มากับฉันชี้ไปที่ร่างของใครบางคนที่ตอนแรกกำลังกระเสือกกระสน แต่ตอนนี้กลับกำลังทำท่าจะจมลงไปใต้น้ำ
‘คะ คือ.. คือ..’ เด็กอ้วนตรงหน้าทำท่าอึกอักไม่กล้าตอบจนเพื่อนของฉันตะคอกออกไปอย่างโมโห
‘กูถามว่าใคร!’
ตู้มมมมม!
เพื่อนผู้ชายคนนั้นถอดรองเท้าออกอย่างรีบร้อน แล้วกระโดดลงไปในน้ำทันทีอย่างไม่รอฟังคำตอบ ก่อนที่เด็กอ้วนตรงหน้าฉันจะตอบกลับมาแบบกล้าๆ กลัวๆ
‘นั่นเด็กใหม่อ่ะ..ไอ้พายุ’
‘บิ๊กบอสจะบ้ารึไง!!!’
พอได้ฟังคำตอบ ฉันในตอนนั้นก็ผลักเด็กผู้ชายตัวอ้วนอย่างแรงจนร่างใหญ่เซล้มลงไป แล้วโยนกระเป๋านักเรียนในมือลงพื้น ก่อนจะกระโดดตามเพื่อนอีกคนลงไปในสระอย่างรีบร้อนไม่ต่างกัน
::: VAYO :::
“โย วะ..วาโย”
ร่างเล็กตรงหน้าผมยืนอึ้งตาค้าง ตัวแข็งทื่ออยู่แบบนั้นก่อนจะพูดชื่อผมและคนอื่นๆ งึมงำออกมาอย่างเลื่อนลอย
“บิ๊กบอส.. เด็กใหม่..”
“พาย...พายุ!!!”
ตู้มมมมมม!
พอสิ้นสุดประโยคสุดท้าย อยู่ๆ นิลลาก็สะบัดมือผมออกอย่างแรงและวิ่งออกไปกระโดดลงสระทันทีอย่างไม่ลังเลจนผมเองก็ตกใจ ก่อนที่เธอจะว่ายเข้าไปตรงจุดที่ไอ้พายมันตกลงไป แล้วดำน้ำผุดขึ้นผุดลงอยู่รอบๆ อย่างนั้นแบบไม่มีวี่แววจะจมเลยสักนิด แถมยังกวาดสายตามองหาร่างไอ้พายในสระอย่างสติแตกจนทุกคนนิ่งเงียบ
“พาย !!!!!”
เสียงนิลตะโกนดังก้องทั่วไปทั้งโดม พร้อมกับร่างเล็กที่ผุดขึ้นผุดลงอยู่ในน้ำซ้ำๆ อย่างไม่เหน็ดเหนื่อย เธอดำลงไปโผล่ตรงนั้นตรงนี้ของสระอย่างหัวเสียและรีบร้อนจนขาดสติจนหามันไม่เจอทั้งที่ร่างของไอ้พายก็ไม่ได้ขยับไปไหน
“โย! พายว่ายน้ำไม่เป็นจำไม่ได้รึไง พวกนาย บะ..บิ๊กบอส ทำแบบนี้ได้ยังไง.. บิ๊กบอสนายบ้ารึไง พวกนายเป็นบ้าไปแล้วรึไง?! โอ๊ยยย!”
เสียงตื่นตระหนกและท่าทางของนิลลาที่ตะโกนออกมาอย่างไม่มีสติทำให้ผมฉุกคิดถึงเหตุการณ์หนึ่งขึ้นมาได้ทันที ก่อนที่นิลจะร้องออกมาแล้วเอามือกุมหัวทั้งที่ยังอยู่ในน้ำลึกแบบนั้น ทำให้ร่างเธอค่อยๆ จมลงใต้น้ำจนทั้งผมและเพื่อนคนอื่นๆ ต้องเขวี้ยงแก้วในมือทิ้งและกำลังจะกระโดดตามลงไป แต่...
พรึ่บบบ! ซ่าาา!
อยู่ๆ ไอ้พายุก็คว้าร่างเล็กของนิลลาโผล่ขึ้นมาจากน้ำอย่างรวดเร็ว แล้วรีบลากเธอเข้ามาที่ขอบสระด้วยสีหน้าเครียด ก่อนจะพบว่านิลลาหมดสติไปท่ามกลางความตกใจของทุกคน
@ HOSPITAL
“ไปเปลี่ยนชุด เดี๋ยวปอดบวมตาย”
ผมส่งกระเป๋าเสื้อผ้าที่ไอ้คิวเตรียมมาให้ไอ้พายที่ยืนตัวเปียกโชก ก่อนที่มันจะรับไปด้วยสีหน้าที่คาดเดาอะไรไม่ได้เลย ก็คงเป็นห่วงนิลนั่นแหละเล่นร่วงไปกลางสระแบบนั้นเป็นใครก็ตกใจป่ะวะ
“ฝากด้วยเดี๋ยวมา”
มันหันมาบอกผมแล้วเดินออกจากหน้าประตูห้องฉุกเฉินที่แม่งเดินวนไปวนมาอยู่เกือบชั่วโมงได้ ส่วนคนอื่นๆ ก็นั่งหงอยกันหมด หึ.. ไอ้นิลออกมาคงภูมิใจที่วงโยเกือบทั้งวงมารอเล่นต้อนรับการกลับมาของมันอยู่
“อืม (- -) (_ _)” ผมพยักหน้าตอบไอ้พายออกไปแล้วนั่งรอหมอเงียบๆ แต่ในใจก็ฉุกคิดท่าทางที่แปลกไปของนิลลาเมื่อกี๊อย่างชั่งใจ
แม่งต้องใช่ว่ะ..ไอ้ความตกใจที่เล่นใหญ่ขนาดนั้นมันบอกชัดว่านิลจำได้แล้วแน่นอน พนันได้เลย เพราะยัยนั่นพูดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแบบโคตรนานมาแล้ว ตั้งแต่สมัยที่ผมกับเธอโดดลงไปช่วยไอ้พายที่กำลังจะจมน้ำเพราะโดนไอ้บิ๊กบอสแกล้ง
จะว่าบังเอิญก็ไม่น่าใช่ เพราะนิลเรียกชื่อบิ๊กบอสออกมาทั้งที่ไอ้อ้วนนั่นมันไม่ได้อยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ แถมยังว่ายน้ำได้ปกติแบบไม่มีจมไม่เหมือนตอนอยู่ Ztudio แล้วก็เอาแต่โวยวายว่าไอ้พายุว่ายน้ำไม่เป็น ทั้งที่หลังจากวันนั้นก็เราสองคนนี่แหละที่สอนจนมันว่ายเป็นมาตลอดเพราะไม่อยากให้ใครมาแกล้งมันอีก
แต่จำได้แล้วก็ดี..เพราะยัยนั่นดูซื่อบื้อกว่าเดิมไปเยอะพอความจำร่อยหรอเผื่อจะฉลาดขึ้นมานิดหนึ่ง ไอ้ท่าเกาะโฟมตีขาง่อยๆ นั่นบอกตรงๆ ผมสลัดออกจากหัวไม่ได้ซะทีเลยว่ะ โคตรพังเลยจากเคยเป็นความภูมิใจของเซนต์ลูเซียร์ -_-
ครืดดด
“หมอครับเพื่อนผมเป็นไงบ้างครับ?!” เสียงไอ้ไปป์ดังขึ้นมาทำให้ผมหลุดจากภวังค์และเดินตรงเข้าไปฟังผลวินิจฉัยทันที
“คนไข้ไม่ได้เป็นอะไรมากนะครับ แค่สำลักน้ำ ขาดอากาศและหมดสติไปเท่านั้น จากที่ญาติร้องขอให้สแกนสมองดูก็ไม่มีอะไรผิดปกติครับ ปกติดีมาก แต่ถ้าญาติกังวลเป็นพิเศษหมอจะให้ admit เพื่อดูภาพรวมอีกวันสองวันค่อยกลับนะครับ”
“ตามนั้นเลยครับหมอ ขอบคุณมากครับ”
หมอพูดออกมายาวเหยียด ผมพยักหน้าตอบออกไปพอดีกับที่ไอ้พายเดินเข้ามา เพราะคิดว่ามันน่าจะได้ยินแล้วแหละผมเลยไม่ได้บอกอะไร แต่ทำไมหน้าแม่งตอนนี้ก็ดูเครียดไม่ต่างจากเดิมเลยวะ นี่มึงอารมณ์ไหนของมึงกันแน่บางทีกูก็ไม่เข้าใจ
::: VAYO END :::