เมื่อรสาอยากจะลาพักร้อนสักเดือนสองเดือน เธอได้ชวนฟางลดาไปเที่ยวด้วยกัน รสาอยากจะไปเที่ยวหอโหวตและไปเที่ยวบึงพลาญชัยด้วย น้องชายของเธอแนะนำว่าไปเที่ยวร้อยเอ็ดแล้ว ทำไมไม่ไปหาพี่พฤกษ์ด้วยล่ะ เพราะจังหวัดที่รสาไปเที่ยวนั้นมันก็อยู่ใกล้กัน อีกอย่างเธอก็ไม่ได้เจอหน้าหลานชายสุดที่รักของเธอตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าตอนนี้หลานชายเธอจะโตเป็นหนุ่มแล้วหรือยัง จะเกิดเรื่องอะไรวุ่น ๆ ที่รีสอร์ท และเรื่องความรักของทั้งสองสาวจะเป็นยังไงติดตามอ่านกันได้เลย ที่คุณน้ารสากับคุณหลานบ้านสวน ฝากกดติดตามเเละกดไลค์ให้ด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ "น้าสาครับหันมาหน่อยสิคร้าบผมมีอะไรจะให้" เขาพูดน้ำเสียงออดอ้อนเพื่อให้น้าสาหันมา
ผู้แต่ง
มลพิสุทธิ์.เรื่องย่อ
ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะค่ะ
สวัสดีค่าทุกคนที่กดเข้ามาอ่านนิยายของไรต์
เมื่อรสาอยากจะลาพักร้อนสักเดือนสองเดือน เธอได้ชวนฟางลดาไปเที่ยวด้วยกัน รสาอยากจะไปเที่ยวหอโหวตและไปเที่ยวบึงพลาญชัยด้วย น้องชายของเธอแนะนำว่าไปเที่ยวร้อยเอ็ดแล้ว ทำไมไม่ไปหาพี่พฤกษ์ด้วยล่ะ เพราะจังหวัดที่รสาไปเที่ยวนั้นมันก็อยู่ใกล้กัน อีกอย่างเธอก็ไม่ได้เจอหน้าหลานชายสุดที่รักของเธอตั้งหลายปี ไม่รู้ว่าตอนนี้หลานชายเธอจะโตเป็นหนุ่มแล้วหรือยัง จะเกิดเรื่องอะไรวุ่น ๆ ที่รีสอร์ท และเรื่องความรักของทั้งสองสาวจะเป็นยังไงติดตามอ่านกันได้เลย ที่คุณน้ารสากับคุณหลานบ้านสวน
ฝากกดติดตามเเละกดไลค์ให้ด้วยนะค่ะ ขอบคุณค่ะ
"น้าสาครับหันมาหน่อยสิคร้าบผมมีอะไรจะให้"
เขาพูดน้ำเสียงออดอ้อนเพื่อให้น้าสาหันมา
ฟางลดาที่ฟังอยู่นานเลยอยากจะช่วยปกรณ์ง้อรสา
"นี่แกหันไปหาหลานหน่อยกรมีอะไรจะให้เเกด้วยนะแกไม่อยากรู้เหรอ เลิกโกรธกรได้แล้วน่าแก"
ฟางลดาช่วยพูดให้เพื่อนหันไปหาปกรณ์
รสาที่ได้ยินที่เพื่อนพูดก็ไม่ยอมหันไป
"งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะแก น้าช่วยได้แค่นี้เเหละนะกร ไปละ"
"ครับ"
ปกรณ์ที่นั่งข้างรสาขยับเก้าอี้มาใกล้ๆเพื่อที่จะได้ง้อน้าสาวได้ถนัด
13:00น.
"น้าสาครับไม่อยากรู้หรอกว่าผมเอาอะไรมาให้"
เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆน้าสาเเละพูดน้ำเสียงออดอ้อน
ไม่มีเสียงตอบรับจากคนเป็นน้าเลย
"ว้าย!!"
เพราะน้าสาไม่หันมาเขาเลยจับเอวน้าสาให้มานั่งบนตักเขากักขังไม่ให้น้าสาไปไหนได้ตอนที่น้าสาตกใจจนหันหน้ามาแก้มน้าสาโดนปากผม
"นี่กรทำอย่างนี้ทำไม"
ตอนที่แก้มเธอโดนปากหลานชายเธอตกใจมากและหันหน้าหนีด้วยความเขินอาย
แก้มเธอต้องเเดงมากแน่ๆเลย
ส่วนปกรณ์นั้นก็ตกใจเหมือนกันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ แต่ใจเขานี้สิทำไมมันถึงเต้นตึกตักแบบนี้
ป้าเเจ่มจะมาทำความสะอาดห้องให้คุณสาเเละเพื่อน
พอเดินออกมาจากครัวก็เห็นคุณกรอุ้มคุณสาไปนั่งบนตักเธอเบิกตากว้างน้ากับหลานเขาทำกันอย่างนี้เหรอเธอคิด
พอดูไปสักพักก็รู้ว่าคุณสาคงงอนคุณกรเรื่องอะไรสักอย่าง
เธอไม่คอยเห็นมุมนี้ของคุณกรเลยดูๆไปแล้วก็น่ารักดี
คุณกรก็หล่อคุณสาก็สวยดูเเล้วเหมาะสมกันสุดๆแต่เสียดายที่เป็นน้ากับหลานกัน
ไม่งั้นเธอคงเชียร์ให้คุณกรจีบคุณสาเเล้ว
"เอ่อ เอ่อ ผมขอโทษครับน้าสา แต่ถ้าไม่ทำแบบนี้น้าสาจะหันมาเหรอครับ"
"ปล่อยน้าเดี๋ยวนี้นะกร! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี"
รสาพูดเสียงดังเพื่อให้ปกรณ์ปล่อยยิ่งพูดหลานเธอยิ่งกอดรัดเเน่นขึ้นไปอีกแถมยังเอาคางมาวางไว้บนไหล่เธออีก
"ผมจะกอดน้าเเบบนี้จนกว่าน้าจะหันมา ให้คนอื่นเห็นไปเลย"
เขาบอกน้าสาพร้อมกับยกยิ้มที่มุมปากเขาไม้ได้ขู่นะทำจริง
'ผมน้าหอมจัง'คิดเเล้วก็สูดดมผมน้าสา
'ไอ้กรปกติไม่เคยเป็นอย่างนี้นิ ทำตัวเหมือนโรคจิตไปได้'
"เออ...นะนะน้ายอมก็ได้กรช่วยเอาคางออกก่อนได้ไหม"
รสาพูดเสียงตะกุกตะกัก เธอรู้สึกเขินอายที่กรมาทำอย่างนี้กับเธอจะไม่ให้เขินได้ยังไงหล่อซะขนาดนี้หล่อกว่าดาราอีก ถ้ากรไปทำงานกับเธอที่กรุงเทพสาวๆในโรงเเรมกรี๊ดกร๊าดกันใหญ่เเน่ถ้าได้เห็นหน้าหล่อๆของหลานเธอ
"ถ้าผมปล่อยน้าสาจะไม่หนีผมใช่ไหมครับ"
"กร! น้าบอกให้ปล่อย ไม่งั้นน้าจะไม่พูดด้วยแล้ว"
รสาว่าให้หลานชายเสียงดุพร้อมกับทำหน้าหงิกหน้างอ
ไม่พอใจที่เธอบอกให้ปล่อยก็ไม่ยอมปล่อย
ปกรณ์ได้ยินดังนั้นก็ยอมปล่อยมือออกจากเอวน้าสา
'น่ารักวะ'
เขาคิดในใจที่เห็นน้าทำหน้าตาอย่างนัันแล้วมันโครตน่ารักเลย
พอกรปล่อยเธอเป็นอิสระแล้วเธอก็รีบมานั่งที่เดิมทันทีกลัวว่าป้าแจ่มกับวินจะมาเห็นเข้า
"ไหนละของที่จะให้น้า!"
รสาถามเสียงเข้มและเเบมือมาตรงหน้าเขา
"นี่ไงครับ"
ปกรณ์หยิบถุงสีเเดงที่อยู่ข้างๆเขาไปวางบนมือรสา
เธอเปิดดูและเอาลำไยมาวางไว้บนโต๊ะ
"นี่เอาลำไยมาล่อน้าเหรอ น้าไม่เอา!"
ปกรณ์จำได้ด้วยเหรอว่าเธอชอบกินลำไยยังจำได้อยู่อีกเหรอเนี่ยไม่ได้เจอกันตั้งเเปดปีเเค่ลำไยเธอไม่เอาหรอกหาซื้อกินที่ตลาดก็ได้
ผิดพลาดประการใด ขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะค่ะ วิจารณญาณในการอ่าน