"สี่ปีที่หายไป... 'ญาดา' คิดว่าเธอสามารถเลี้ยงดู 'หนูเบญ' ลูกสาวตัวน้อยได้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี โดยไม่จำเป็นต้องเรียกร้องสิ่งใดจากผู้เป็นพ่อ แต่ชะตากลับพา 'ภาณิน' นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง เมื่อสายตาคมคู่โตบกสบเข้ากับเด็กหญิงตัวน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ความจริงที่ถูกซ่อนไว้จึงไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป ในเมื่อเธอคือดวงใจ... และลูกคือสายใยที่พันธนาการเขาไว้ ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อไถ่โทษ เขาจะไม่มีวันยอมเสียพวกเธอไปอีกแน่นอน!"
รัก,ดราม่า,ชาย-หญิง,ครอบครัว,ไทย,แอบรัก,แอบรักรุ่นพี่,ความรัก,ความรักผู้ใหญ่,ความรักเติบโตเร็ว,รัก,รักข้างเดียว,รักเดียวใจเดียว,รักเมีย,รักแรกพบ,รักโรแมนติก,รักโรแมนติก แก้แค้น ดราม่า,รักดราม่า,รักโรแมนซ์,รักโรแมนติด,โรแมนติก,โรมานซ์,หึงเมีย,หึงหวงเก่ง,หึงแรง,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"สี่ปีที่หายไป... 'ญาดา' คิดว่าเธอสามารถเลี้ยงดู 'หนูเบญ' ลูกสาวตัวน้อยได้ด้วยความรักทั้งหมดที่มี โดยไม่จำเป็นต้องเรียกร้องสิ่งใดจากผู้เป็นพ่อ แต่ชะตากลับพา 'ภาณิน' นักธุรกิจหนุ่มผู้เย็นชาและทรงอิทธิพลกลับเข้ามาในชีวิตเขาอีกครั้ง เมื่อสายตาคมคู่โตบกสบเข้ากับเด็กหญิงตัวน้อยที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากเขาไม่มีผิดเพี้ยน ความจริงที่ถูกซ่อนไว้จึงไม่อาจปกปิดได้อีกต่อไป ในเมื่อเธอคือดวงใจ... และลูกคือสายใยที่พันธนาการเขาไว้ ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อไถ่โทษ เขาจะไม่มีวันยอมเสียพวกเธอไปอีกแน่นอน!"
"เด็กคนนี้... ลูกใคร?" น้ำเสียงทุ้มต่ำดังก้องขึ้นจากด้านหลัง หยุดก้าวเท้าของ ญาดา ให้ชะงักนิ่ง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความเย็นวาบแล่นปราดไปทั่วแผ่นหลังจนมือที่ประคองอุ้ม หนูเบญ ไว้สั่นเทา
สี่ปีเต็มที่หนีไปไกลถึงต่างแดน แต่ทันทีที่ก้าวเท้ากลับมาเหยียบแผ่นดินไทย ชะตากรรมกลับเหวี่ยง ภาณิน ให้พุ่งตรงเข้ามาปะทะหน้าเธออีกครั้ง
"หนูเบญเป็นลูกของฉันคนเดียวค่ะ" หญิงสาวกอดลูกแน่น เค้นเสียงเรียบตึง
ทว่าสายตาคมกริบของร่างสูงกลับไม่ได้โฟกัสที่เธอ... เขากำลังจ้องมองใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กหญิงวัยสามขวบด้วยสายตาตื่นตะลึง ภาณินเค่นหัวเราะในลำคอ ย่อตัวลงมองเด็กน้อยใกล้ๆ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตาญาดาด้วยความกดดัน
"ทำไมหน้าตา... ถึงได้เหมือนฉันขนาดนี้" เขาเค่นถามเสียงพร่า
"มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณ ถอยออกไปนะ!"
"ถ้าไม่เกี่ยว แล้วทำไมเด็กคนนี้ถึงถอดแบบฉันมาไม่มีผิดเพี้ยน!" ภาณินกัดฟันแน่น "เธอแน่ใจนะ... ว่ากล้าสาบานว่าแกไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของฉัน!"