"คำสาปกล่าวไว้... เมื่อครบยี่สิบปี ต้องแลกด้วยชีวิต แต่ตัวข้าพเจ้า... กลับยอมแลกด้วยวิญญาณ"
รัก,ระทึกขวัญ,ชาย-ชาย,ไทย,ดราม่า,นิยายวาย,ดราม่า,คำสาป,พ่อครู,สยองขวัญ,ผี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คำสาปกล่าวไว้... เมื่อครบยี่สิบปี ต้องแลกด้วยชีวิต แต่ตัวข้าพเจ้า... กลับยอมแลกด้วยวิญญาณ"
ผู้แต่ง
SiraPrae
เรื่องย่อ
ทองคำ พ่อครูไสยศาสตร์สายขาววัย 32 อาศัยอยู่โดดเดี่ยวในบ้านไม้เก่าริมน้ำ กล้ามเนื้อแกร่งกล้าแต่จิตใจอ่อนโยน เขาใช้วิชาเวทมนต์ดำในทางดีเพื่อรักษาผู้คน ทว่าในใจลึกซึ้งแบกรับความเจ็บปวดและความคับแค้นมาตลอดชีวิต — เพราะแท้จริงแล้ว เขาคือวิญญาณของหญิงสาวผู้ถูกทอดทิ้งและสิ้นใจด้วยความเศร้าโศกเมื่อร้อยปีก่อน ผู้ที่สาปแช่งตระกูลของคนรักให้ลูกชายคนโตทุกคนต้องตายเมื่ออายุครบ 20 ปี
สายธาร ชายหนุ่มวัย 20 ร่างกำยำหล่อเหลา เป็นทายาทรุ่นปัจจุบันของตระกูลที่ถูกสาป เมื่อครบกำหนดอายุ คำสาปเริ่มแสดงผลผ่านรอยดำคล้ำที่ข้อมือซ้าย เขาหนีออกจากบ้านเพื่อตามหาพ่อครูทองคำ หวังว่าจะมีทางรอด แม้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
เมื่อทั้งสองพบกัน ความผูกพันเกิดขึ้นท่ามกลางการเรียนรู้วิชาและการระงับพิษคำสาปที่ค่อยๆ ลุกลาม ทองคำสอนสายธารให้เข้มแข็งทั้งกายและใจ ในขณะที่สายธารนำความอบอุ่นและความหวังกลับคืนสู่ใจของทองคำ ทีละนิด ความรักจึงงอกงามขึ้นระหว่างกัน
ก่อนที่คำสาปจะรุนแรงถึงขั้นไม่อาจย้อนกลับ ทั้งสองเดินทางสู่ถ้ำดำ ที่กำเนิดคำสาปและที่สิ้นใจของทองคำในอดีตกาล ที่นั่นความจริงปรากฏชัด: ทองคำคือผู้ก่อคำสาปเอง และวิญญาณแห่งความแค้นยังคงรออยู่ภายในถ้ำเพื่อเรียกร้องชีวิตสายธาร แต่ด้วยความรักที่ไม่ทอดทิ้งและความเต็มใจรับภาระอดีตแทนกัน ความแค้นร้อยปีจึงคลี่คลาย
ดวงวิญญาณที่ขาดหายกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียว และคำสาปสิ้นสุดลง
หลังจากนั้น ทั้งสองใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบสุข เคียงข้างกันดูแลหมู่บ้านและผู้คน จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายสิบปี ทั้งสองจากไปพร้อมกันในค่ำคืนเดียวกัน โดยไม่ต้องพรากจากกันเลย เล่ากันว่าทั้งสองกลายเป็นดวงดาวคู่ที่โคจรอยู่เคียงข้างกันตลอดไป เป็นตำนานรักที่แสดงให้เห็นว่า ความรักที่บริสุทธิ์และไม่ทอดทิ้ง ย่อมเอาชนะทุกสิ่ง แม้แต่คำสาป ความตาย และเวลา
ตารางอัพนิยาย
ลงทุกวัน วันละตอน เวลา 09.15 น.
⚠️ คำเตือนเล็กน้อยก่อนอ่าน
นิยายเรื่องนี้เป็น เรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่ และเรื่องราวต่าง ๆ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของโลกในนิยาย ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ เนื้อหาอาจมีทั้ง ความรัก ดราม่า ความขัดแย้ง คำพูดหรือพฤติกรรมของตัวละครที่ไม่เหมาะสมในบางช่วง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ
ฝากกดไลค์ ❤️ กดคอมเมนต์ 💬 และกดติดตาม 📣 เป็นกำลังใจ ให้ไรต์ด้วยนะคะ
ภายในบ้านไม้เก่าแก่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆ ของสมุนไพรแห้งและเทียนไข ผนังห้องเรียงรายด้วยชั้นวางภาชนะดินเผาและถุงผ้าผูกปากแน่นหนา บรรจุสมุนไพรนานาชนิดที่เรียงเป็นระเบียบเรียบร้อย ที่มุมห้องวางเตียงไม้เนื้อแข็งผืนเรียบ และตรงกลางห้องตั้งเตาไฟก่ออิฐซึ่งยังคงความร้อนอุ่นไออยู่ไม่เลือนหาย ทองคำเดินนำหน้าจนมาถึงห้องด้านข้าง มือกระชับผ้าคลุมไหล่ของตนเล็กน้อย ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนตามรอยมาด้วยสายตากระจ่างต แจ้งและไม่กล้าวางตา
"พักที่ห้องนี้ก่อน"
ทองคำกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น มือชี้ไปที่เตียงไม้ผืนเล็กที่วางชิดผนัง
"คืนนี้พักผ่อนให้เพียงพอ แต่ก่อนที่จะหลับ เจ้าต้องชำระร่างกายด้วยน้ำยาที่ข้าจะเตรียมให้ เพื่อระงับพิษคำสาปมิให้ลุกลามเร็วกว่าเดิม"
สายธารพยักหน้าแน่นนิ่ง
"ครับ ข้าจะเชื่อฟังทุกประการครับ"
ทองคำจึงหันไปเตรียมเครื่องยา ที่โต๊ะไม้แกะสลักลายก้านขด เขาตวงรากและใบไม้ต่างๆ ชั่งตวงอย่างละเอียดแม่นยำ กลิ่นสมุนไพรหอมเข้มข้นฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง สายธารยืนมองร่างสูงใหญ่ของอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา ท่าทางรอบคอบและเคร่งครัดของทองคำราวกับมีพลังบางอย่างบันดาลความอุ่นใจให้แก่เขา แม้เพียงได้ยืนใกล้ๆ ก็รู้สึกราวกับภัยอันตรายที่คุกคามมาตลอดชีวิตเริ่มถอยห่างออกไป
ไม่นานนัก น้ำยาสีเขียวอ่อนก็เดือดเดือดในหม้อดิน ทองคำเทลงกะละมังไม้จนอุ่นพอดี กลับมายืนตรงหน้าชายหนุ่ม มองลงไปที่รอยดำคล้ำที่รอบข้อมือซ้ายซึ่งขณะนี้เริ่มคลุมบริเวณกว้างขึ้นราวกับเส้นเลือดดำที่พากขยายตัว
"ยื่นมือออกมา"
ทองคำสั่งเบาๆ น้ำเสียงอ่อนลงกว่าเมื่อครู่
สายธารเชื่อฟัง ยื่นมือขาวเนียนออกมาช้าๆ รอยดำนั้นแลดูน่ากลัวยิ่งขึ้นเมื่อมองใกล้ชิด ทองคำจับข้อมือเขาเบาๆ นิ้วมือแกร่งแต่อ่อนโยนสัมผัสผิวหนัง สายธารเผลอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถึงความเย็นฉ่ำและพลังงานอุ่นไอที่ไหลผ่านปลายนิ้วของอีกฝ่าย
"เจ็บรึเปล่า"
ทองคำถามแผ่ว ดวงตาคมกริบจ้องสบตาเขา
"ไม่ครับ"
สายธารตอบเสียงพร่า หัวใจเต้นแรงผิดปกติ
"แค่รู้สึก เย็นสบายครับ"
ทองคำพยักหน้า นิ่งมองรอยดำบนข้อมืออีกฝ่ายครู่หนึ่ง แววตาฉายแววคิดหนัก
"รอยนี้ ลึกซึ้งนัก"
เขากระซิบราวกับพูดกับตัวเอง
"คำสาปนี้ไม่ใช่สามัญ มันผูกวิญญาณผูกพันมาด้วย มิใช่เพียงร่างกายเท่านั้น"
เขาหยุดพูดเมื่อสังเกตสายตาสนิทใจของอีกฝ่าย จึงลุล่วงนำน้ำยาอุ่นๆ เช็ดลงบนผิวหนังบริเวณรอยดำ นิ้วมือนวดเบาๆ ให้ยาซึมซาบเข้าสู่ผิว
สายธารรู้สึกเหมือนความเย็นฉ่ำไหลวนลงไปในกาย ความเจ็บปวดและร้อนผ่าวที่คุกคามมาตลอดหลายวันเริ่มทุเลาลง แทนที่ด้วยความสบายและอ่อนล้าที่ซัดเข้ามาแทน เขาจ้องมองใบหน้าของคนที่กำลังช่วยเหลือเขา คิ้วเข้มขนกัน ขนตายาวหนา ดวงตาคมกริบที่จ้องมองงานในมืออย่างตั้งใจ ทุกเส้นสายราวกับจดจำฝังใจมาช้านาน ทำให้หัวใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
"พรุ่งนี้เช้าตื่งแต่แสงอรุณยังไม่ขึ้น"
ทองคำเอ่ยขึ้นขณะเช็ดยาเสร็จสิ้น มือยังวางอยู่บนข้อมือของเขาอีกครู่หนึ่งก่อนจะค่อยๆ ถอยออก
"เจ้าต้องตื่นมาฝึกสมาธิและเรียนรู้พื้นฐานวิชา หากเริ่มไม่ทัน รอยคำสาปอาจลามไปถึงหัวใจเร็วกว่าที่คาด"
"ครับ ข้าจะตื่นตามที่ท่านบอกแน่นอนครับ"
สายธารรับคำ น้ำเสียงยังคงพร่าด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยังไม่อาจระบุ
ทองคำพยักหน้า มองเขาด้วยสายตาครุ่นคิดอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าว
"พักผ่อนเถอะ ประตูหน้าต่างปิดให้แน่น และไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร อย่าเปิดออกไปดู เด็ดขาด"
คำสั่งสุดท้ายหนักแน่นจนผู้ฟังต้องขนลุกซู่
"ข้าจะเชื่อฟังครับ"
สายธารรับคำอย่างจริงจัง
"ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะไม่ออกไปไหนครับ"
ทองคำจึงค่อยๆ หันหลังเดินออกจากห้อง ปิดประตูไม้แน่นสนิท เสียงก้าวแผ่วจางหายไปจนเหลือเพียงความเงียบงัน
ค่ำคืนลึกถึงกลางดึก แสงจันทร์ส่องลอดผ่านรอยร้าวของหน้าต่างไม้ลงมาเป็นแนวยาว สายธารนอนจ้องเพดานไม้ดำมืดอยู่นาน ความง่วงเหงาหาวยังไม่เข้าตา หัวใจยังคงเต้นแรงนึกถึงสีหน้าและถ้อยคำของผู้เป็นที่หวัง จนกระทั่งราวเที่ยงคืน เสียงลมหวีดผ่านยอดไม้ดังแว่ว และตามมาด้วยเสียงเรียกชื่อของเขา แผ่วและใกล้จนแทบจะดังแนบหู
"สายธาร"
เสียงนั้นแหลมกร้าวและเย็นยะเยือกจนเลือดในกายแทบจะแข็งตัว สายธารพลันตื่นตั้ง ร่างสั่นระริกนั่งมุ่งมั่นอยู่ที่ขอบเตียง มือกุมหน้าอกแน่น คำสั่งของทองคำดังแว่วขึ้นในใจ "ไม่ว่าจะได้ยินเสียงอะไร อย่าเปิดออกไปดู เด็ดขาด"
"สายธาร ออกมาหาข้า เจ้าจะต้องตาย เจ้าต้องมาแทนที่บรรพบุรุษของเจ้า"
เสียงนั้นดังขึ้นอีก แรงและโกรธเกรี้ยวยิ่งกว่าเดิม บานประตูไม้สั่นสะเทือนราวกับมีแรงภายนอกกระชาก
"ออกมา! เจ้าหนีไม่พ้นคำสาปของข้า!"
สายธารกลั้นหายใจ มือเกาะกุมขอบเตียงแน่นจนขาวซีด ร่างสั่นเทาแต่ก็ยังฝืนใจนั่งนิ่ง เขาจะเชื่อฟังทองคำ เขาจะไม่ออกไป ไม่ว่าเสียงนั้นจะข่มขวัญเพียงใด
เสียงรบกวนดังต่อเนื่องอยู่นานนับชั่วโมง ก่อนจะค่อยๆ จางหายไปพร้อมกับลมที่ซาแรงลง สายธารถอนหายใจเฮือกใหญ่ ทรุดลงนอนราบกับที่นอน เหงื่อท่วมตัวแต่หัวใจกลับรู้สึกเบาฉุดลง เขาได้ผ่านการทดสอบคืนแรกไปได้ และเขาจะรายงานให้ทองคำทราบในพรุ่งนี้เช้า
รุ่งเช้า แสงอรุณยังไม่ทันฉานฉาย สายธารตื่นขึ้นตรงเวลา ร่างกายอ่อนเพลียแต่จิตใจแกร่งกล้าขึ้น เขาแต่งตัวเรียบร้อยแล้วเดินลงไปยังระเบียงบ้านตามที่นัดหมาย ทองคำยืนรออยู่ที่นั่นแล้ว ท่ามกลางแสงสนธยา ร่างสูงใหญ่ดูพร่ามัวราวกับเงาพระคุณ ดวงตาคมกริบหันมามองเขาทันทีที่ปรากฏกาย
"เจ้าตื่นแต่เช้า และไม่ได้ออกไปไหนใช่ไหม"
ทองคำถามเสียงเรียบ แต่แววตาฉายแววสนใจอย่างลึกซึ้ง
สายธารก้มหน้านอบน้อมเล็กน้อย
"ครับ ข้าจะเชื่อฟังคำสั่งของท่าน เมื่อคืนมีเสียงเรียกชื่อข้า ข่มขวัญให้ออกไป แต่ข้าจำคำสั่งของท่าน จึงไม่ก้าวไปไหน"
ทองคำนิ่งเงียบครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ผายลมหายใจออกอย่างโล่งอก รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมริมฝีปาก ยิ้มที่ดูเบาและอ่อนโยนจนหัวใจของผู้มองแทบละลาย
"เจ้าทำได้ดี สายธาร"
ทองคำกล่าวชื่นชม น้ำเสียงอุ่นไอจนคนฟังรู้สึกราวกับแสงแดดส่องลงมาทักทาย
"เจ้าผ่านการทดสอบคืนแรกไปได้แล้ว... แต่นี่เพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น คำสาปจะยิ่งรุนแรงขึ้นทุกคืน จงเตรียมใจและฝึกฝนตนเองให้เข้มแข็งยิ่งกว่านี้ เพื่อจะได้เผชิญหน้ากับมัน"
สายธารจ้องมองดวงตาคู่นั้นแน่นนิ่ง กลั้นความรู้สึกบางอย่างที่พลุ่งพล่านในอกไว้อย่างยากลำบาก ก่อนจะก้มศีรษะลงรับคำอย่างหนักแน่น
"ครับ ข้าจะพยายามอย่างที่สุดครับ เพื่อจะได้อยู่รอด และเพื่อให้สมกับที่ท่านกรุณาข้าครับ"
ทองคำพยักหน้า มือใหญ่เอื้อมมาวางเบาๆ บนไหล่ของเขา ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้าสู่กายและใจ
"ดีมาก ถ้างั้นเริ่มเรียนกันเลยเถิด"