"คำสาปกล่าวไว้... เมื่อครบยี่สิบปี ต้องแลกด้วยชีวิต แต่ตัวข้าพเจ้า... กลับยอมแลกด้วยวิญญาณ"
รัก,ระทึกขวัญ,ชาย-ชาย,ไทย,ดราม่า,นิยายวาย,ดราม่า,คำสาป,พ่อครู,สยองขวัญ,ผี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
"คำสาปกล่าวไว้... เมื่อครบยี่สิบปี ต้องแลกด้วยชีวิต แต่ตัวข้าพเจ้า... กลับยอมแลกด้วยวิญญาณ"
ผู้แต่ง
SiraPrae
เรื่องย่อ
ทองคำ พ่อครูไสยศาสตร์สายขาววัย 32 อาศัยอยู่โดดเดี่ยวในบ้านไม้เก่าริมน้ำ กล้ามเนื้อแกร่งกล้าแต่จิตใจอ่อนโยน เขาใช้วิชาเวทมนต์ดำในทางดีเพื่อรักษาผู้คน ทว่าในใจลึกซึ้งแบกรับความเจ็บปวดและความคับแค้นมาตลอดชีวิต — เพราะแท้จริงแล้ว เขาคือวิญญาณของหญิงสาวผู้ถูกทอดทิ้งและสิ้นใจด้วยความเศร้าโศกเมื่อร้อยปีก่อน ผู้ที่สาปแช่งตระกูลของคนรักให้ลูกชายคนโตทุกคนต้องตายเมื่ออายุครบ 20 ปี
สายธาร ชายหนุ่มวัย 20 ร่างกำยำหล่อเหลา เป็นทายาทรุ่นปัจจุบันของตระกูลที่ถูกสาป เมื่อครบกำหนดอายุ คำสาปเริ่มแสดงผลผ่านรอยดำคล้ำที่ข้อมือซ้าย เขาหนีออกจากบ้านเพื่อตามหาพ่อครูทองคำ หวังว่าจะมีทางรอด แม้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
เมื่อทั้งสองพบกัน ความผูกพันเกิดขึ้นท่ามกลางการเรียนรู้วิชาและการระงับพิษคำสาปที่ค่อยๆ ลุกลาม ทองคำสอนสายธารให้เข้มแข็งทั้งกายและใจ ในขณะที่สายธารนำความอบอุ่นและความหวังกลับคืนสู่ใจของทองคำ ทีละนิด ความรักจึงงอกงามขึ้นระหว่างกัน
ก่อนที่คำสาปจะรุนแรงถึงขั้นไม่อาจย้อนกลับ ทั้งสองเดินทางสู่ถ้ำดำ ที่กำเนิดคำสาปและที่สิ้นใจของทองคำในอดีตกาล ที่นั่นความจริงปรากฏชัด: ทองคำคือผู้ก่อคำสาปเอง และวิญญาณแห่งความแค้นยังคงรออยู่ภายในถ้ำเพื่อเรียกร้องชีวิตสายธาร แต่ด้วยความรักที่ไม่ทอดทิ้งและความเต็มใจรับภาระอดีตแทนกัน ความแค้นร้อยปีจึงคลี่คลาย
ดวงวิญญาณที่ขาดหายกลับมารวมเป็นหนึ่งเดียว และคำสาปสิ้นสุดลง
หลังจากนั้น ทั้งสองใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบสุข เคียงข้างกันดูแลหมู่บ้านและผู้คน จนกระทั่งเวลาผ่านไปหลายสิบปี ทั้งสองจากไปพร้อมกันในค่ำคืนเดียวกัน โดยไม่ต้องพรากจากกันเลย เล่ากันว่าทั้งสองกลายเป็นดวงดาวคู่ที่โคจรอยู่เคียงข้างกันตลอดไป เป็นตำนานรักที่แสดงให้เห็นว่า ความรักที่บริสุทธิ์และไม่ทอดทิ้ง ย่อมเอาชนะทุกสิ่ง แม้แต่คำสาป ความตาย และเวลา
ตารางอัพนิยาย
ลงทุกวัน วันละตอน เวลา 09.15 น.
⚠️ คำเตือนเล็กน้อยก่อนอ่าน
นิยายเรื่องนี้เป็น เรื่องที่แต่งขึ้นจากจินตนาการของผู้เขียน ตัวละคร เหตุการณ์ สถานที่ และเรื่องราวต่าง ๆ เป็นเพียงส่วนหนึ่งของโลกในนิยาย ไม่ได้มีเจตนาพาดพิงบุคคลหรือเหตุการณ์จริงใด ๆ เนื้อหาอาจมีทั้ง ความรัก ดราม่า ความขัดแย้ง คำพูดหรือพฤติกรรมของตัวละครที่ไม่เหมาะสมในบางช่วง โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ
ฝากกดไลค์ ❤️ กดคอมเมนต์ 💬 และกดติดตาม 📣 เป็นกำลังใจ ให้ไรต์ด้วยนะคะ
ป่าลึกเบื้องหลังหมู่บ้านเงินรางเงียบสงบเสียจนแทบไม่มีเสียงใดรบกวน นอกจากเสียงน้ำไหลผ่านหน้าผาและเสียงลมกระซิบผ่านยอดไม้ ท่ามกลางที่ลี้ลับแห่งนี้ยืนบ้านไม้เก่าสองชั้นริมธารน้ำใส ผนังบ้านกรุด้วยรอยเวลาและรอยฝนตะแคง บ่งบอกว่าที่แห่งนี้ยืนหยัดผ่านกาลเวลามานานนับชั่วคน
ที่ระเบียงชั้นล่างชายคนหนึ่งยืนโรยใบสมุนไพรลงบนถาดไม้ไผ่ ร่างกายสูงใหญ่ทรวดทรงแกร่งกล้ามเนื้อแน่นกระชับที่ซ่อนเร้นภายใต้เสื้อผ้าสีเรียบ ผิวเนียนละเอียดตากแดดจนแลดูสุขภาพดี แต่สีหน้ากลับเรียบนิ่งราวกับผนังหิน คิ้วเข้มขนกัน ดวงตาคมกริบสีดำสนิทจ้องมองปลายนิ้วที่จัดเรียงใบไม้อย่างละเอียดอ่อน ท่าทางสงบนิ่งและเคร่งครัดจนใครมองก็คงไม่กล้าเข้าไปสุงสิงด้วย
เขาคือ ทองคำ พ่อครูไสยศาสตร์ที่ผู้คนกล่าวขานถึงกันทั่วท้องถิ่น วิชาเวทมนต์แก่กล้าและความรู้เรื่องสมุนไพรลึกซึ้งจนแทบไม่มีโรคใดที่เขารักษาไม่หาย แต่เขากลับเลือกใช้ชีวิตโดดเดี่ยวอยู่ท่ามกลางป่า ไม่ค่อยแสดงตนแก่ผู้ใด ยกเว้นแต่เมื่อมีคนเจ็บไข้หรือเดือดร้อนจนไม่มีทางออก เขาจึงจะยื่นมือช่วยเหลือด้วยความเมตตา แต่แลกมาด้วยความเย็นชาและความห่างเหินที่ทำให้คนทั่วไปรู้สึกเกรงใจและเกรงกลัวไปพร้อมกัน
วันนี้เช่นเดียวกับทุกวัน ทองคำยุ่งอยู่กับการคัดแยกสมุนไพรและต้มยาให้แก่ชาวบ้านที่ฝากฝังไว้ จนกระทั่งบ่ายแก่ๆ แสงแดดลาดเอียงลงมา เขาพลันหยุดมือ หูที่แกร่งกล้าได้ยินเสียงฝีเท้าดังแผ่วแทรกเสียงน้ำไหล เสียงก้าวที่หนักหน่วงและรีบเร่งราวกับคนกำลังหนีตาย
ทองคำคั้นหน้าผากมองไปทางทางเดินที่ทอดลงสู่แม่น้ำ สายตาคมกริบเพ่งมองผ่านร่มเงาไม้ ไม่นานนัก ร่างของชายหนุ่มก็ปรากฏกายที่ปลายทางเดิน
ชายหนุ่มผู้นั้นรูปร่างกำยำหล่อเหลา ผิวขาวใสราวกับแสงจันทร์ ดวงตากลมโตสว่างใสแต่เต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความหวาดกลัวจนแทบจะฉายชัดออกมา ร่างกายสั่นระริกทั้งจากความเหนื่อยล้าและความหวาดกลัว เสื้อผ้าชุดดีแต่เปื้อนฝุ่นและขาดวิ่นไปบางแห่ง แสดงว่าเขาต้องผ่านป่าดงดิบมาเป็นระยะทางไกล
เมื่อมองเห็นร่างของทองคำที่ยืนนิ่งอยู่ที่ระเบียง ชายหนุ่มพลันหยุดชะงัก หายใจหอบกระชั้น ริมฝีปากสั่นระริกราวกับพยายามรวบรวมความกล้า ก่อนจะก้าวเข้ามาอีกสองก้าวแล้วทรุดลงคุกเข่ากับพื้นไม้
เสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าดังแทรกขึ้น
"ขอความเมตตาจากพ่อครูทองคำด้วยครับ"
ทองคำนิ่งเงียบมองร่างที่คุกเข่าอยู่เบื้องล่าง ดวงตาคมกริบประเมินท่าทางของอีกฝ่ายอย่างรอบคอบ เขาสังเกตเห็นรอยดำคล้ำจางๆ ที่ข้อมือซ้ายของชายหนุ่ม รอยที่ดูราวกับรอยสักแต่จริงๆ แล้วคือรอยคำสาปที่กำลังลามขึ้นสู่หัวใจ รอยที่บ่งบอกว่าชีวิตของเขากำลังนับถอยหลัง
"เจ้าเป็นใคร และมาหาข้าเพื่ออะไร"
ทองคำเอ่ยขึ้น น้ำเสียงทุ้มต่ำเรียบเย็น ไม่รู้สึกอ่อนโยนแต่ก็ไม่รุนแรง
ชายหนุ่มก้มหน้าลงแน่น น้ำตาคลอเบ้าพร่ามัวดวงตา
"ข้าชื่อ สายธาร ครับ เป็นบุตรชายคนโตของตระกูล ณ หุบเขาเงิน ข้าเดินทางไกลมาหาพ่อครู เพื่อขอความช่วยเหลือ"
เขากลืนน้ำลายลงลำคออย่างยากลำบาก ก่อนจะกลั้นใจพูดต่อ
"ตระกูลของข้าถูกสาปมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ คำสาปกล่าวไว้ว่า ลูกชายคนโตเมื่อครบยี่สิบปีบริบูรณ์ จะต้องถึงแก่กรรม พ่อของข้า ปู่ของข้า ก็ล้วนเสียชีวิตลงเมื่ออายุเท่านี้"
สายธารหยุดชั่วคราว มือกุมรอยดำที่ข้อมือแน่นราวกับกำลังกลั้นความเจ็บปวด
"เมื่อวานนี้ ข้าครบยี่สิบปีแล้วครับ รอยนี้ก็ปรากฏขึ้น ข้าไม่อยากตาย ข้ายังไม่อยากตาย จึงหนีออกจากบ้าน มาตามหาพ่อครู ผู้ที่คนลือกันว่าเป็นผู้มีวิชาอาถรรพ์ลึกซึ้ง ขอพ่อครูโปรดกรุณา ช่วยคลี่คลายคำสาปนี้ให้ข้าด้วยเถิดครับ"
สายธารก้มหน้าลงจนหน้าผากแตะพื้นไม้ น้ำตาไหลอาบร่องแก้มหยดลงบนแผ่นไม้เก่าแก่ เสียงสะอื้นแผ่วพร่าออกมาไม่สามารถกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
ทองคำนิ่งเงียบ ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น หากแต่ดวงตาคมกริบฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้น เขาได้ยินเรื่องราวคำสาปแห่งตระกูลนี้มานานแล้ว คำสาปที่สืบทอดกันมาร้อยปี คำสาปที่ไม่มีใครเคยเอาชนะได้ และรอยดำที่ข้อมือของชายหนุ่มตรงหน้า มันลึกซึ้งและรุนแรงยิ่งกว่าที่เขาคาดคิด
ทองคำถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก้าวลงจากระเบียงมายืนใกล้ชายหนุ่ม มือใหญ่เอื้อมออกมาแตะที่ไหล่กว้างของสายธารเบาๆ
"ลุกขึ้นเถอะ"
เขากล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเล็กน้อย
"เจ้าอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะไม่ผลักไสเจ้าไปไหน แต่ข้าต้องบอกก่อน คำสาปนี้รุนแรงและลึกซึ้งนัก การจะคลี่คลายมันย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย และอาจมีราคาที่สูงยิ่งกว่าที่เจ้าคิด"
สายธารเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่สวยฉายแววความหวังผสมกับความตื่นตระหนก
"ข้าตกลงครับ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ข้ายอมทั้งนั้น เพื่อจะมีชีวิตอยู่ต่อ"
ทองคำจ้องมองดวงตาคู่นั้นอย่างยาวนาน ในดวงตาของชายหนุ่มผู้นี้ไม่มีความโกงกาง ไม่มีความเลวทราม มีเพียงความบริสุทธิ์ใจและความปรารถนาดี บางสิ่งบางอย่างในใจของทองคำพลันอุ่นไอขึ้น เขาถอนหายใจอีกครั้ง กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"ดี ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะพักอยู่ที่นี่ เรียนรู้วิชาและช่วยเหลือข้าจนกว่าข้าจะหาทางคลี่คลายคำสาปให้เจ้าได้ แต่จำไว้ จงเชื่อฟังคำสั่งของข้าโดยเคร่งครัด อย่าฝ่าฝืน และอย่าหลงไปทำอะไรโดยไม่ได้รับอนุญาต มิเช่นนั้นแล้ว แม้ข้าก็อาจช่วยเจ้าไม่ได้"
สายธารยิ้มออกมาอย่างโล่งอก น้ำตายังคงคลอเบ้าแต่แววตาเปล่งประกายแห่งความศรัทธาและความไว้วางใจ เขาก้มศีรษะลงนอบน้อมอย่างลึกซึ้ง
"ขอบคุณครับ พ่อครูทองคำ ข้าจะเชื่อฟังและปฏิบัติตามคำสั่งของท่านทุกประการครับ"
ทองคำพยักหน้า รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมริมฝีปากก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว
"ค่ำแล้ว เข้ามาเถอะ ข้าจะเตรียมที่พักและน้ำยาพิษเบื้องต้นให้เจ้า เจ้าต้องเริ่มต้นเรียนรู้ ก่อนที่มันจะสายเกินไป"
สายธารลุกขึ้นยืนตามร่างกว้างของผู้เป็นที่หวัง มองแผ่นหลังกว้างที่เดินนำหน้าไปด้วยความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับเคยพบเจ้าคนนี้มาก่อน ที่ไหนสักแห่ง เมื่อนานแสนนานมาแล้ว
เขาสะบัดหัวไล่ความคิดนั้นทิ้ง ก้าวตามเข้าไปในบ้านไม้เก่า ไม่รู้เลยว่าการก้าวเข้ามาในบ้านหลังนี้ จะนำพาชีวิตของเขาให้พบกับเรื่องราวรักและความเจ็บปวดที่ผูกพันมาตลอดร้อยปี และไม่รู้เลยว่า คำสาปที่เขาแบกมาตลอดชีวิต แท้จริงแล้ว มันนำทางเขามา เพื่อให้ได้พบกับเขา ผู้นี้