เมื่อรัก มิอาจห้ามใจ - ตอนที่1 ปิดฉากชีวิตการทำงาน โดย Lyra malin @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,ชาย-หญิง,ผู้ใหญ่,วัยว้าวุ่น,ไทย

พระเอกคลั่งรักมาก,พระเอกคลั่งรัก,โรแมนติก ,โรมานซ์,แอบรัก,nc18++,อิโรติก

เมื่อเพื่อนรัก กลายเป็นคู่นอน การตั้งกฏจึงสำคัญ เมื่ออีกคนพยายามรักษาความสัมพันธ์ของเพื่อนไว้ แต่อีกคนกลับแหกกฎทุกข้อ เพราะรักจึงอยากครอบครอง' เพื่อให้เธอลืมผู้ชายทุกคน

ผู้แต่ง

Lyra malin

เรื่องย่อ

เมื่อรัก มิอาจห้ามใจ-ตอนที่1 ปิดฉากชีวิตการทำงาน,เมื่อรัก มิอาจห้ามใจ-ตอนที่2 ภาพจำ1

ฉันเดินออกจากตึก NBT กรุ๊ป ด้วยหัวใจที่บอบช้ำ ในมือมีเพียงกล่องกระดาษใบเล็กที่บรรจุของใช้ส่วนตัวไม่กี่ชิ้น ซึ่งเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนมันยังวางอยู่บนโต๊ะทำงานของฉันอย่างเป็นระเบียบ ฉันทำงานที่นี่มาตั้งแต่เรียนจบ

ห้าปี...

ห้าปีเต็ม ๆ ที่ฉันทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจให้กับบริษัทแห่งนี้ ผ่านพ้นช่วงเวลาที่เหน็ดเหนื่อย ร่วมทุกข์ร่วมสุขจนบริษัทเติบโตมั่นคง ฉันแทบไม่เคยใช้สิทธิ์ลาพักร้อน และเพราะความทุ่มเทจนสุดตัวนี้ ทำให้ฉันแทบไม่ได้กลับไปเยี่ยมแม่ที่ต่างจังหวัดเลย มีเพียงแม่เท่านั้นที่เดินทางมาหาฉันเป็นครั้งคราว ฉันไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งทุกอย่างจะจบลงเพียงเพราะความผิดพลาดแค่ครั้งเดียว

ครั้งเดียวจริง ๆ ... ฉันยอมรับว่างานชิ้นนั้นเกิดข้อผิดพลาดขึ้น ทั้งที่มันไม่ใช่ความผิดของฉันทั้งหมดด้วยซ้ำ แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือคำสั่งให้ออกทันที ไม่มีโอกาสให้แก้ตัว ไม่มีคำว่าขอโอกาส และไม่มีแม้แต่คำปลอบใจจากคนที่ฉันเคยคิดว่าเป็นเพื่อนร่วมงานมาตลอดห้าปี

ฉันถูกไล่ออก... ง่ายดายราวกับเวลาห้าปีที่ทุ่มเทมาไร้ซึ่งความหมาย ที่น่าขำกว่านั้นคือ ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฉันหลงเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าบริษัทคงขาดคนอย่างฉันไม่ได้ คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ คิดว่าหากวันหนึ่งฉันลาออก ทุกคนคงจะวุ่นวายกันน่าดู

แต่วันนี้ฉันเพิ่งได้รู้ว่า...ฉันคิดผิด

ผิดมหันต์เลยด้วย เพราะทันทีที่วางบัตรพนักงานลงบนโต๊ะ ความสำคัญของฉันก็หมดลงทันที ไม่มีใครวิ่งตามออกมา ไม่มีใครถามว่าฉันจะทำอย่างไรต่อ ไม่มีใครเอ่ยปากว่าเสียดายที่ต้องเสียฉันไป มีเพียงประโยคเรียบเย็นจากฝ่ายบุคคลว่า

“เก็บของให้เรียบร้อยนะคะ”

เท่านั้นจริงๆ ... ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ก่อนจะเงยหน้ามองตึกสูงตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้าย จบลงแล้วจริง ๆ

“ฮึก...”

ฉันรีบยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ก่อนจะสูดจมูกแรง ๆ

ไม่ได้! ฉันจะไม่ร้องไห้ตรงนี้เด็ดขาด ถึงจะถูกไล่ออก แต่ฉันก็ยังมีศักดิ์ศรี ฉันกอดกล่องในมือแน่น แล้วหันหลังให้กับสถานที่ที่เคยเป็นเหมือนบ้านหลังที่สอง

ก้าวแรกที่เดินออกมา ฉันยังพยายามทำใจเข้มแข็ง ก้าวที่สองเริ่มรู้สึกว่างเปล่า ก้าวที่สาม...

โครก... ท้องฉันร้องประจานดังลั่น ฉันชะงักฝีเท้า ก่อนก้มลงมองท้องตัวเองอย่างหมดคำพูด

เออ... ตกงานทั้งที อย่างน้อยก็ควรหาอะไรตกถึงท้องก่อน ฉันถอนหายใจพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กยอดเงินในบัญชี ตัวเลขที่ปรากฏบนหน้าจอทำเอาฉันแทบร้องไห้อีกรอบ

“ชีวิตอะไรของฉันวะเนี่ย...”

ตกงานวันแรก เงินเก็บเหลือไม่พอพ้นเดือน แถมยังมีค่าผ่อนคอนโดรออยู่ปลายเดือน กว่าเงินชดเชยจะเข้าก็อีกสองอาทิตย์ ดูเหมือนพระเจ้าจะไม่ได้แค่เตะฉันออกจากบริษัท แต่กำลังถีบฉันลงเหวตามไปด้วย

ฉันขับรถไปร้านชาบูใกล้คอนโด สั่งอาหารจนล้นโต๊ะเหมือนมากันหลายคน เอาวะ... ถือว่าฉลองให้กับการตกงานครั้งนี้ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังคีบหมูเข้าปาก หน้าจอปรากฏเบอร์ของ 'ลูกแก้ว' เพื่อนรักสมัยเรียนที่ยังคอยส่งข่าวคราวถึงกันเสมอ

“ลิน อาทิตย์หน้าว่างหรือเปล่า จะชวนไปงานเลี้ยงรุ่น”

“งานเลี้ยงรุ่นเหรอ” ฉันชะงัก นิ่งคิดอยู่พักหนึ่ง...ฉันไม่เคยไปงานเลี้ยงรุ่นเลยสักครั้ง ตั้งแต่เรียนจบ ยิ่งตอนนี้ฉันกำลังตกงาน จะบอกเพื่อนทุกคนว่ายังไง ว่าชีวิตการทำงานของฉันตอนนี้ มันล้มเหลว ไม่เป็นท่าอย่างนั่นหรือ

“ฉันขอคิดดูก่อนนะ ช่วงนี้ยุ่ง ๆ”ฉันตอบแบบขอไปที

“ว่าแล้วเชียวว่าต้องพูดแบบนี้” ลูกแก้วเอ่ยอย่างรู้ทัน เพราะมันกลายเป็นคำพูดติดปากของฉันทุกครั้ง ที่ชวนมางานเลี้ยงรุ่น ฉันหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเล่าให้เพื่อนรักฟังตามตรง ถึงเรื่องที่เพิ่งถูกไล่ออกมาหมาด ๆ

“นี่ไอ้บริษัทที่แกทำงานมาห้าปี มันไล่แกออกเลยเหรอ ทั้งที่แกทำงานถวายหัว จนเกือบจะแต่งงานกับบริษัทอยู่แล้วเนี่ยนะ!” คำพูดประชดประชันของเพื่อนทำเอาฉันจุกจนพูดไม่ออก รู้สึกเหมือนคนอกหักจริง ๆ

“งั้นแกก็กลับมาอยู่บ้านสักเดือน บางทีอาจจะได้ลู่ทางใหม่ ๆ ก็นะ”

“กลับบ้านเหรอ...” ฉันไม่เคยคิดถึงตัวเลือกนี้เลย

“กลับมาพักผ่อนสักเดือนคงไม่เป็นไรหรอกมั่ง ทำงานไม่ได้พักมาตั้งห้าปี กลับมาฟื้นฟูร่างกายและจิตใจบ้าง”

ฉันบอกเพียงว่าจะลองคิดดูก่อนแล้วจึงวางสาย ตอนนี้ไม่อยากคิดอะไรให้ปวดหัว ขอกินหมูสไลซ์ตรงหน้าให้หมดก่อน พรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรค่อยว่ากันอีกที

*****

หลังจากออกจากงานมาสามวัน ฉันเอาแต่นอนอุดอู้อยู่ในห้องทั้งวันทั้งคืน ดูซีรี่ส์จนไม่ได้หลับได้นอนชดเชยที่ไม่ได้ดูมานาน ทั้งที่ฉันเป็นติ่งตัวยง 

และส่วนหนึ่งเพราะต้องประหยัดเงิน เลยไม่สามารถออกไปไหนมาไหนได้ ฉันนั่งมองหน้าจอโน้ตบุ๊กที่เปิดเว็บไซต์รับสมัครงานค้างไว้ แต่กลับรู้สึกไม่อยากทำงานที่ไหนเลย มันเหมือนไฟในตัวดับลงไปพร้อมกับการออกจากงาน หรือฉันควรจะกลับบ้านจริงๆ อย่างที่ลูกแก้วบอก? กลับไปชาตพลังใจก่อนจะกลับมาเริ่มใหม่อีกรอบ

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาแม่ น้ำเสียงของแม่ดูร่าเริงทันทีที่ได้ยินเสียงฉัน แต่แล้วฉันก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ไหว ปล่อยโฮออกมาขณะเล่าเรื่องที่ถูกไล่ออกให้แม่ฟัง

“ก็แค่งานงานหนึ่ง ไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตเราสักหน่อย กลับมาพักผ่อนที่บ้านเราก็ดีนะ ลูกไม่ได้กลับบ้านมาตั้งแต่เรียนจบแล้ว”

ฉันสะอื้นเบา ๆ ก่อนจะตอบตกลง แล้วกดวางสายไป ภาพความทรงจำเกี่ยวกับบ้านเริ่มย้อนกลับเข้ามาในความคิด... พร้อมกับเหตุผลจริง ๆ ที่ทำให้ฉัน ไม่อยากกลับไปที่นั่นตั้งแต่แรก