แคนน้อยหนุ่มอีสานร่างใหญ่จากบ้านเกิดมาทำงานที่กรุงเทพฯเพื่อส่งเงินกลับไปให้ครอบครัวของเขา แต่ว่าดวงชะตาของเขากลับเล่นตลกให้พบเจอกับคนที่คิด...กับเขาตลอด
ชาย-ชาย,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แคนน้อยหนุ่มอีสานร่างใหญ่จากบ้านเกิดมาทำงานที่กรุงเทพฯเพื่อส่งเงินกลับไปให้ครอบครัวของเขา แต่ว่าดวงชะตาของเขากลับเล่นตลกให้พบเจอกับคนที่คิด...กับเขาตลอด
ผู้แต่ง
ลูกไก่สามตัว
เรื่องย่อ
(*ร้อยอาชีพเป็นชื่อเรื่อง ตัวละครเอกไม่ได้ทำถึงร้อยอาชีีพจริง ๆ)
⚠️ คำเตือนก่อนอ่าน (Trigger Warning) ⚠️
นิยายเรื่องนี้เป็นแนว PWP ย่อมาจาก Porn with Plot (20+) เนื้อหาเน้นการบรรยายฉากกามารมณ์และกิจกรรมทางเพศที่โจ่งแจ้ง
มีเนื้อหาฝืนใจ ข่มขู่ บังคับ และหลอกให้มีเพศสัมพันธ์
มีการใช้คำพูดหยามเกียรติ บั่นทอน ด้อยค่าให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง
มีการใช้เซ็กซ์ทอย มีการร่วมเพศแบบห้าคน
(เนื่องจากเขียนสด ในอนาคตอาจมีคำเตือนเพิ่มเติม)
ผู้อ่านควรมีวิจารณญาณในการอ่าน และขอสงวนให้อ่านได้เฉพาะผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป
เนื้อเรื่องในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้เลียนแบบพฤติกรรมตามเนื้อหาในนิยาย
ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องนี่เป็นเพียงเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นผู้อ่านควรอ่านอย่างมีสติ
หลังจากอ่านคำเตือนแล้วใครที่อ่อนไหวต่อเนื้อหาประเภทนี้เลื่อนอ่านเรื่องอื่นได้เลยค่ะ อย่ามาอ่านในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบไม่ใช่จริตตัวเองเรื่องอื่นก็มีให้เลือกอ่านตั้งเยอะ
ใครอ่านแล้วชอบฝากกดเพิ่มเข้าชั้น📕กดหัวใจ❤️ กดแชร์🫶 กดติดตามนามปากกาไรท์ด้วยนะคะ✅
แคนน้อยนั่งนิ่งทำตัวไม่ถูก เขารู้ดีว่าถ้าก้มลงไปเก็บใบหน้าของเขาต้องซุกโดนแก่นกายของหัวหน้าแน่นอน แต่ถ้าไม่ทำตามที่หัวหน้าสั่งตัวเขาก็จะถูกหักเงินเดือน
"ผมมีปากอีกด้ามหัวหน้าเอาของผมไปใช้ก่อนก็ได้นะครับ" แคนน้อยยิ้มกว้างหยิบปากกาในกระเป๋ากางเกงยื่นให้ใหญ่
"เฮ้ออ ไอ้แคนน้อยข้าจะเอาปากกาของข้าแท่งที่ตกอยู่ตรงนี้เท่านั้น จะเก็บให้ข้าหรือไม่เก็บ ถ้าเอ็งไม่เก็บพรุ่งนี้ก็ไม่ต้องมาทำงานนะ คนใช้งานไม่ได้ไม่รู้ข้าจะเก็บไว้ทำไม" ใหญ่กอดอกทำท่าทางไม่พอใจพูดขู่แคนน้อย
"ไม่ได้นะครับ ผมจะเก็บเดี๋ยวนี้แหละ" แคนน้อยก้มตัวลงเก็บปากกาด้ามนั้น พยายามไม่ให้ใบหน้าของเขาโดนแก่นกายของใหญ่
ใหญ่เห็นดังนั้นก็จับศีรษะของแคนน้อยกดลง จมูกซุกแก่นกายของใหญ่โดยที่แคนน้อยไม่ทันตั้งตัวจึงเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด
"ยังเก็บไม่เสร็จอีกเหรอข้าอุตส่าห์ช่วยให้เอ็งเอื้อมถึง"
แคนน้อยตั้งสติได้ก็เอามือคลำหาปากกาจนเจอ จากนั้นก็ใช้แรงดันตัวออกมา
"แฮ่ก ๆ นี่ครับปากกาที่หัวหน้าอยากได้" แคนน้อยยื่นปากกาให้ใหญ่
ใหญ่รับปากกาจากแคนน้อยแล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจ
"ช่วงนี้ข้าเข้ากะดึกทุกวันไม่ได้เอากับเมียเลยว่ะ"
"หัวหน้า หัวหน้าพูดแบบนี้หมายความว่าไง"
"ข้าให้เอ็งสองร้อยอมอย่างเดียว"
"ห๊ะ! สองร้อย นี่หัวหน้ากำลังพูดอะไรอยู่รู้ตัวไหมครับ"
"ข้าได้ยินมาว่าเอ็งทำกระเป๋าตังค์หาย ไม่เหลือเงินติดตัวสักบาท กว่าเงินจะออกก็อีกสิบวันเลยนะ"
เมื่อวานหลังจากกลับไปพัก ปรากฏว่ากระเป๋าสตางค์ของแคนน้อยซึ่งเงินส่วนใหญ่ของแคนน้อยอยู่ในกระเป๋าใบนั้น ส่วนที่เหลืออยู่ในบัญชีธนาคารไม่กี่ร้อย
"โม๊กให้ข้าไม่กี่นาทีแค่นี้เอ็งก็ได้เงินสองร้อยแล้วนะ หรือว่าเอ็งจะโทรไปขอเงินพ่อกับแม่เอ็งเพิ่ม ได้ยินว่าพ่อกับแม่เอ็งพึ่งจ่ายค่าเทอมให้น้องชายไปไม่ใช่เหรอว่ะ แล้วแบบนี้พ่อแม่เอ็งเขาจะหาเงินจากไหนมาให้เอ็งอีก" ใหญ่พูดโน้มน้าวให้แคนน้อยทำตาม
(เพราะความสะเพร่าของเราแท้ ๆ ไปทำกระเป๋าตังค์หล่นไว้ที่ไหนก็ไม่รู้ กว่าเงินจะออกก็อีกสิบวัน)
"ก็ได้ครับ"
สุดท้ายแคนน้อยก็ยอมที่จะใช้ปากของเขาสำเร็จความใคร่ให้ใหญ่
แคนน้อยลงไปนั่งใต้โต๊ะตรงอยู่กลางหว่างขาของใหญ่ เขาจ้องมองแก่นกายของใหญ่สักพักจากนั้นก็ยื่นมือไปจับแก่นกายของใหญ่ไว้ทำใจอยู่ครู่หนึ่งก็หลับตาลงแลบลิ้นออกมาแตะส่วนปลายแก่นกายของใหญ่
(เหม็นชะมัด) แคนน้อยเด้งตัวกลับมาทำท่าทางพะอืดพะอม
"หยุดทำไมเลียต่อสิ เลียให้มันชุ่ม ๆ เอ็งจะได้อมเข้าไปง่าย ๆ"
(ไอ้แก่โรคจิต ล้างล่าสุดปีไหนเนี่ย ถ้าไม่ติดว่ากระเป๋าตังค์หายนะ จะบีบไข่ให้แตกคามือเลย)
แคนน้อยกัดกรามแน่น แล้วกลั้นใจเลียส่วนปลายแก่นกายของใหญ่จนชุ่ม จากนั้นก็กลั้นใจอีกรอบอ้าปากกว้างอมแก่นกายของใหญ่
"อ่าา ปากเอ็งนี่อุ่นดีชะมัด ขยับปากต่อสิ ข้าอยากแตกจะแย่อยู่แล้ว"
แคนน้อยห่อปากไว้พยายามไม่ให้ฟันถูกท่อนเอ็นของใหญ่ แต่ว่าเม็ดมุกที่อยู่ใต้หนังหุ้มกลับถูเสียดสีรอบ ๆ ภายในช่องปากทำให้แคนน้อยรู้สึกจั๊กจี้แปลก ๆ
"อ่าา ซี๊ดด ดีมาก ดูดมันแรง ๆ อีกนิด ข้าใกล้แตกแล้ว"
แคนน้อยเร่งจังหวะขยับปากดูดแรงขึ้นเพื่อให้การกระทำนี้จบลงไว้
พอใหญ่ใกล้เสร็จเขาก็จับศีรษะของแคนน้อยไว้แล้วกระแทกเข้าไปสุดแรง
"อึก!"
แคนน้อยน้ำตาไหลพราก จำใจกลืนของแสลงลงไปอย่างไม่เต็มใจ พอใหญ่หลั่งเสร็จก็จับศีรษะแคนน้อยไว้แล้วดึงแก่นกายของเขาออกอย่างช้า ๆ
"แค่ก ๆ แหวะ หัวหน้าทำอะไรเนี่ย ผมเกือบขาดใจตายแล้วรู้ไหม"
"อะนี่สองร้อย เลิกพูดมากได้แล้ว หรือเอ็งอยากได้เงินเพิ่มอีกบอกข้าได้นะ ถึงเอ็งจะโม๊กไม่ได้เรื่องแต่ก็พอใช้ได้อยู่" ใหญ่เอาเงินแบงก์ร้อยสองยัดลงไปในกระเป๋าเสื้อของแคนน้อย
"ขอบคุณครับ แค่ครั้งเดียวก็พอแล้ว" แคนน้อยหยิบเงินในกระเป๋าเสื้อออกมาแล้วยกมือไหว้แบบไปที
"คิก ๆ ข้าจะคอยดู" ใหญ่หัวเราะพร้อมกับตบไหล่ของแคนน้อย
(โชคดีจริง ๆ ที่เก็บกระเป๋าตังค์ใครไม่รู้ได้ ได้เสียวแบบไม่ต้องเสียตังค์ตัวเองนี่มันดีจริง ๆ)
สามวันหลังจากนั้นขณะที่ใหญ่กำลังกินข้าวกะเพราหมูกรอบช่วงตีสามอย่างเอร็ดอร่อยก็หันไปชำเลืองมองแคนน้อยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กำลังท้องร้องเสียงดัง
"แคนน้อยเอ็งหิวข้าวเหรอว่ะ"
"เปล่าครับ" แคนน้อยพูดเสร็จก็หันหน้าไปทางอื่นแล้วกระดกน้ำกินยกใหญ่
"ถ้าหิวก็บอกข้าได้ ข้าเป็นหัวหน้าเอ็งนะเว้ย"
"หัวหน้าครับผมขอเบิกเงินล่วงหน้าได้ไหม"
"ไม่ได้ ตามกฎแล้วเอ็งต้องทำงานให้ครบสามเดือนก่อนถึงจะขอเบิกล่วงหน้าได้ "
"แต่ว่าวันนี้ผมยังไม่ได้กินข้าวเลยนะครับ งั้นผมขอยืมเงินหัวหน้าก่อนได้ไหมจะคิดดอกผมยังไงก็ได้" แคนน้อยทำหน้าตาน่าสงสาร
"ข้าถือคติไม่ให้ใครยืมเงินเด็ดขาด ต่อให้จะเป็นญาติพี่น้องหรือว่าคนสนิทมากแค่ไหนก็ตาม" ใหญ่ทำท่าทางใจแข็ง อดเปรี้ยวไว้กินหวานเพราะเขามีแผนจะให้แคนน้อยทำเรื่องลามกกับเขา
"แล้วแบบนี้ผมจะทำยังไง งั้นผมขอเอาโทรศัพท์มาจำไว้ที่หัวหน้าก่อนได้ไหมครับ พอเงินออกแล้วผมจะเอามาไถ่คืน" แคนน้อยวางโทรศัพท์ข้างหน้าใหญ่
"เอ็งเก็บโทรศัพท์ของเอ็งไว้เถอะ ข้าจะให้เงินเอ็งสองร้อยแต่ว่า..." ใหญ่มองเรือนร่างของแคนน้อยแล้วกลืนน้ำลาย
"จะให้ผมอมดุ้นให้หัวหน้าอีกแล้วเหรอครับ กลิ่นรอบที่แล้วยังติดในจมูกผมอยู่เลย" แคนน้อยทำท่าทางพะอืดพะอม
"ฮ่า ๆ ขนาดนั้นเชียว เพราะเอ็งพึ่งเคยอมแค่ครั้งเดียวเอง ถ้าอมบ่อย ๆ เดี๋ยวเอ็งจะติดใจ"
(ให้อมของสกปรกแบบนั้นใครมันจะไปติดใจไม่มีทางหรอก) แคนน้อยคิดในใจ
"งั้นเอาแบบนี้ดีกว่าถ้าเอ็งไม่อยากอมดุ้นให้ข้า งั้นเปลี่ยนเป็นให้ข้าเลียรูก้นเอ็งจนกว่าข้าพอใจแทนแล้วกันข้าจะให้เอ็งหนึ่งร้อยแบบนี้เป็นไง"
"ห๊ะ! จะบ้าเหรอครับหัวหน้า ผมเป็นผู้ชายทั้งแท่งนะ"
"ให้อมก็ไม่เอา เอ็งไม่หิวข้าวหรือไง"
แคนน้อยเอามือลูบท้องตัวเอง
(ตั้งแต่เย็นเมื่อวานยังไม่ได้กินข้าวเลย เอาว่ะเพื่อเงินซื้อข้าวกินทนหน่อยแล้วกัน)
"ก็ได้ครับ แต่ว่าผมขออะไรหนึ่งอย่างได้ไหม"
"ขออะไร" ใหญ่ทำหน้าตาสงสัย
"หัวหน้ากินกะเพราหมูกรอบมาผมกลัวแสบก้น หัวหน้าช่วยไปแปรงฟันก่อนจะเลียก้นผมด้วยนะครับผมแสบ"
"ได้สิ เรื่องแค่นี้เอง" ใหญ่ยื่นมือไปจับก้นของแคนน้อยที่นั่งเกร็งตัวสั่นแล้วบีบเบา ๆ
(ลาภปากจริง ๆ แค่ร้อยเดียวก็ได้เลียก้นซิง ๆ แล้ว)