แคนน้อยหนุ่มอีสานร่างใหญ่จากบ้านเกิดมาทำงานที่กรุงเทพฯเพื่อส่งเงินกลับไปให้ครอบครัวของเขา แต่ว่าดวงชะตาของเขากลับเล่นตลกให้พบเจอกับคนที่คิด...กับเขาตลอด
ชาย-ชาย,ผู้ใหญ่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
แคนน้อยหนุ่มอีสานร่างใหญ่จากบ้านเกิดมาทำงานที่กรุงเทพฯเพื่อส่งเงินกลับไปให้ครอบครัวของเขา แต่ว่าดวงชะตาของเขากลับเล่นตลกให้พบเจอกับคนที่คิด...กับเขาตลอด
ผู้แต่ง
ลูกไก่สามตัว
เรื่องย่อ
(*ร้อยอาชีพเป็นชื่อเรื่อง ตัวละครเอกไม่ได้ทำถึงร้อยอาชีีพจริง ๆ)
⚠️ คำเตือนก่อนอ่าน (Trigger Warning) ⚠️
นิยายเรื่องนี้เป็นแนว PWP ย่อมาจาก Porn with Plot (20+) เนื้อหาเน้นการบรรยายฉากกามารมณ์และกิจกรรมทางเพศที่โจ่งแจ้ง
มีเนื้อหาฝืนใจ ข่มขู่ บังคับ และหลอกให้มีเพศสัมพันธ์
มีการใช้คำพูดหยามเกียรติ บั่นทอน ด้อยค่าให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง
มีการใช้เซ็กซ์ทอย มีการร่วมเพศแบบห้าคน
(เนื่องจากเขียนสด ในอนาคตอาจมีคำเตือนเพิ่มเติม)
ผู้อ่านควรมีวิจารณญาณในการอ่าน และขอสงวนให้อ่านได้เฉพาะผู้ที่อายุ 18 ปีขึ้นไป
เนื้อเรื่องในนิยายเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนไม่ได้มีเจตนายุยงส่งเสริมให้เลียนแบบพฤติกรรมตามเนื้อหาในนิยาย
ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องนี่เป็นเพียงเรื่องสมมติที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นผู้อ่านควรอ่านอย่างมีสติ
หลังจากอ่านคำเตือนแล้วใครที่อ่อนไหวต่อเนื้อหาประเภทนี้เลื่อนอ่านเรื่องอื่นได้เลยค่ะ อย่ามาอ่านในสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบไม่ใช่จริตตัวเองเรื่องอื่นก็มีให้เลือกอ่านตั้งเยอะ
ใครอ่านแล้วชอบฝากกดเพิ่มเข้าชั้น📕กดหัวใจ❤️ กดแชร์🫶 กดติดตามนามปากกาไรท์ด้วยนะคะ✅
แคนน้อยหลังจากเรียนจบมัธยมปลายก็ขอพ่อกับแม่มาหางานทำที่กรุงเทพ ด้วยความที่เป็นคนไม่ค่อยฉลาดถนัดใช้แรงงาน
งานแรกที่แคนน้อยเลือกทำคืองานรักษาความปลอดภัยประจำหมู่บ้านแห่งในกรุงเทพซึ่งหมู่บ้านนี้มีลูกบ้านให้ดูแลไม่ถึงห้าสิบหลังคาเรือน
แคนน้อยมีเพื่อนร่วมงานอีกสามคนชื่อหมู แจ็คและกร และมีหัวหน้าหน้าชื่อใหญ่ซึ่งทำงานที่นี่มาตั้งแต่สร้างหมู่บ้าน
หน้าที่หลัก ๆ ของแคนน้อยคือตรวจสอบบุคคลและยานพาหนะที่จะเข้ามาในหมู่บ้าน แลกบัตรผู้มาติดต่อ ยืนยันตัวตนกับลูกบ้านก่อนอนุญาตให้ผ่านเข้าออกที่ป้อมหน้าหมู่บ้าน และบางครั้งก็ปั่นจักรยานตรวจตราภายในหมู่บ้าน
แคนน้อยทำงานที่นี่ได้สองวันแล้วและวันนี้เป็นวันที่สาม วันนี้แคนน้อยต้องอยู่กะดึกกับใหญ่หัวหน้าของเขาสองคน แคนน้อยรู้สึกเกร็งเป็นอย่างมากเนื่องจากหัวหน้าของเขามักทำทีแปลก ๆ
แคนน้อยปั่นจักรยานตรวจตราช่วงตีสามเสร็จ ก็มานั่งลงที่เก้าอี้พลาสติกข้าง ๆ ใหญ่ผู้เป็นหัวหน้า กลิ่นเหงื่อและเสียงหายใจหอบของแคนน้อยเย้ายวนจนใหญ่ต้องหันมามอง
"หัวหน้าครับเรียบร้อยดีครับไม่ความผิดปกติอะไร"
"ดีแล้วจดลงสมุดซะ"
"ครับ"
แคนน้อยรีบจดสมุดบันทึกลงเวลาตรวจตราตามที่หัวหน้าสั่งทันที โดยไม่สังเกตเลยว่าสายตาของใหญ่ตอนนี้มองมาที่ตัวเขาด้วยความหื่นกระหายขนาดไหน
"แคนน้อยทำไมเอ็งถึงชื่อแคนน้อยว่ะ หรือว่าที่ชื่อแคนน้อยเพราะบางส่วนในร่างกายเอ็งน้อย" ใหญ่จ้องมองไปที่เป้าของแคนน้อย
"หัวหน้ารู้ได้ไงครับเนี่ย" แคนน้อยหันไปมองใหญ่ด้วยความประหลาดใจ
"จริงเหรอเนี่ยฮ่า ๆ ข้าก็แค่พูดเล่น ใครจะคิดว่าคนตัวใหญ่อย่างเอ็ง ไอ้ตรงส่วนนี้ของผู้ชายมันจะน้อย ขอข้าดูได้ไหมว่ามันน้อยจริงหรือเปล่า" ใหญ่พูดจบก็เอามือกุมเป้าแคนน้อย
"อย่าดีกว่าครับหัวหน้า ผมอาย" แคนน้อยหน้าแดงส่ายหน้าปฏิเสธ
"ควักมันออกมาเดี๋ยวนี้ซะ ถ้าไม่อยากถูกหักเงินเดือน" ใหญ่ทำสีหน้าจริงจัง
"ห๊ะ! แบบนี้ก็ได้เหรอ ขอดูดุ้นลูกน้องนี่มันเกี่ยวข้องกับงานด้วยเหรอครับ"
"ดูดุ้นไม่เกี่ยวกับงานก็จริง แต่ที่เอ็งผิดคือเอ็งไม่ยอมทำตามที่หัวหน้าสั่งมันอยู่ในใบสัญญาว่าข้าสามารถหักเงินเองได้ถ้าไม่ยอมทำตาม"
แคนน้อยมองหัวหน้าตาปริบ ๆ แต่หัวหน้าก็ไม่มีท่าทีใจอ่อน แคนน้อยจึงปลดเข็มขัดแล้วรูดซิปกางลงควักเอาท่อนเนื้อของเขาออกมา
"ฮาฮ่า น้อยสมชื่อจริง ๆ งั้นขอข้าจับหน่อยนะ" ใหญ่เอามือไปจับแก่นกายของแคนน้อยทันที
"นุ่มนิ่มดีแฮะ ของหลานข้ายังใหญ่กว่าอีก จริงสิแล้วตอนเอ็งมีอารมณ์ดุ้นน้อย ๆ ของเอ็งมันจะใหญ่ขึ้นหรือเปล่าว่ะ"
"อือส์ ยะยะใหญ่ขึ้นครับ หัวหน้าผมว่าเอามือออกเถอะครับเดี๋ยวลูกบ้านจะมาเห็น"
"ตอนนี้ตีสามแล้วใครเขาจะเข้าออกกันว่ะ ตอนให้ข้าทำอะไรมากกว่านี้ก็ไม่มีใครรู้หรอกอยากลองไหมล่ะ"
"มะมะไม่อยากครับ" แคนน้อยส่ายหน้าปฏิเสธรัว ๆ
"คิก ๆ ถึงเอ็งไม่อยากลองเดี๋ยวข้าก็จะลองให้เอ็งเรียนรู้ไว้อยู่ดี งั้นเริ่มจากมาทำให้ดุ้นเอ็งมันแข็งตัวก่อนแล้วกัน ข้าอยากรู่จังตอนมันโตเต็มที่มันจะใหญ่ขนาดไหน"
ใหญ่ไม่รอแคนน้อยอนุญาต เขาเอื้อมไปหยิบเจอหล่อลื่นในกระเป๋าของเขาออกมาบีบราดลงบนแก่นกายของแคนน้อย จากนั้นก็กำแก่นกายของแคนน้อยไว้แล้วขยับมือรูดขึ้นรูดลงพร้อมกับใช้มืออีกข้างถูเสียดสีไปมาที่ส่วนปลาย
แคนน้อยนั่งเกร็งตัวสั่น เม้มริมฝีปากแน่นไม่ให้เสียงครางของเขาหลุดออกมา
"มันค่อย ๆ พองขึ้นแล้วแฮะ แต่ว่ามันก็ยังเล็กอยู่ดี" ใหญ่ชักแก่นกายของแคนน้อยรัว ๆ อย่างชอบใจ
"อือส์ ซี๊ดด พอเถอะครับหัวหน้า ของผมมันโตเต็มที่ได้แค่นี้แหละคือมากกว่านี้ ผงคง...อึก!"
ใหญ่เร่งจังหวะมือเร็วมากขึ้นกว่าเดิม พร้อมยื่นหน้าเข้าไปใกล้
"ผมคงจะอะไร จะเสร็จแล้วเหรอ แตกคามือข้าได้เลยนะ ข้าไม่ถือ"
สุดท้ายแคนน้อยก็ทนไม่ไหวแก่นกายของเขาพุ่งน้ำสีขุ่นออกมา จากนั้นก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะหายใจหอบแรง
ใหญ่เอามือออกจากแก่นกายของแคนน้อยหยิบทิชชูมาเช็ดมือ
"เอ็งเคยเห็นดุ้นฝังมุกป่ะ"
"หึ ไม่เคยครับ หัวหน้าถามทำไม หรือว่ามันคงไม่ใช่แบบที่ผมคิดใช่ไหม" แคนน้อยเงยหน้าขึ้นมองมาที่ใหญ่
ใหญ่ยิ้มปากรูดซิปกางเกงลงควักท่อนเนื้อของเขาออกมา
"ข้าถามเพราะข้าจะเอาให้เอ็งดูไง เอามือมาจับดุ้นข้าสิ ดุ้นอวบ ๆ ใหญ่ ๆ ยาว ๆ สมชาย แถมยังฝังมุกอีกหาไม่เจอได้ง่าย ๆ นะเว้ย"
แคนน้อยตกใจกับขนาดแก่นกายของหัวหน้าของเขา ทั้งใหญ่ทั้งยาวกว่าของใครที่เขาเคยพบเจอหนำซ้ำยังรอยนูนจากการฝังมุกไว้ใต้ผิวหนังแก่นกาย
"ผมไม่กล้าจับของสงวนของหัวหน้าหรอกครับ"
"ถ้าเอ็งไม่จับงั้น..." ใหญ่ปัดปากกาบนโต๊ะตกไปที่พื้นข้างซ้ายของเขาเพื่อจงใจใก้แคนน้อยซึ่งนั่งอยู่ทางขวาก้มลงมาเก็บ
"แคนน้อยเอ็งช่วยเก็บปากกาให้ข้าหน่อยสิ" ใหญ่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์จนแคนน้อยรู้สึกเสียวสันหลังวาบ
(เอาไงดีว่ะไอ้แคนน้อย มาทำงานหาเงินดันเจอหัวหน้าโรคจิตเข้า ซวยจริง ๆ โธ่ชีวิตไอ้แคน)