จีบสาวฉบับมาเฟีย - บทที่ 2 ก็แค่ลองเชิง โดย Jinghua จิ่งอวา @Plotteller

ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันก็จะไม่ยอมให้เธอหายไปจากชีวิตอีกแน่นอน "เพราะเธอคือของฉัน และจะเป็นของฉันคนเดียว"

จีบสาวฉบับมาเฟีย - บทที่ 2 ก็แค่ลองเชิง โดย Jinghua จิ่งอวา @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-หญิง,อื่นๆ,รัก,ดราม่า,ยุคปัจจุบัน,มาเฟียเลี้ยงเด็ก,มาเฟีย,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

แท็คที่เกี่ยวข้อง

รายละเอียด

สารบัญ

เนื้อหา

บทที่ 2 ก็แค่ลองเชิง

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นผ่านไปอี้เฉินก็เดินเข้ามาหาผิงผิง ทุกคนต่างจับจ้องไปยังตัวเธอกันหมดจนอีกฝ่ายรู้สึกประหลาดใจแต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมากนัก เมื่อชายหนุ่มเขาเข้ามาแจ้งว่าให้ผิงผิงเข้าไปพบท่านประทานในห้องทำงานของเขาเธอจึงรู้สึกสงสัยและเอ่ยถามคนตรงหน้า แต่กลับไม่ได้รับคำตอบอะไรเลยอีกทั้งผู้ชายคนนั้นยังเดินหนีกันไปดื้อ ๆ

หยวนหยวนและเหมยลี่หันมาถามพร้อมกันว่าเกิดอะไรขึ้นรึเปล่า ทำไมท่านประธานถึงอยากพบเธอเป็นการส่วนตัว อีกอย่างสีหน้าของเพื่อนเธอทั้งสองคนดูกังวลและเป็นห่วงผิงผิงด้วย เพราะเคยมีข่าวลือกันในบริษัทว่าท่านประธานเป็นคนที่เข้มงวดและน่าเกรงขาม อีกอย่างคนภายนอกอย่างพวกเราก็เข้าหายากด้วยนิสัยและบุกคลิกของใครคนนั้น ทั้งยังมีข่าวลือเพิ่มเติมอีกว่าท่านประธานคนนี้เจ้าชู้เปลี่ยนคู่นอนไปทั่วและเป็นเจ้าพ่อมาเฟียที่โครตโหดจนใคร ๆ ต่างก็รู้สึกเกรงกลัวโดยเฉพาะนักธุรกิจด้วยกัน

ผิงผิงเมื่อได้ยินแบบนั้นแต่กลับรู้สึกเฉย ๆ ต่างจากเพื่อนสาวสองคนที่กำลังกังวลถึงสถานการณ์หลังจากนี้เมื่อผิงผิงจะต้องไปเจอ พวกเธอเลยให้กำลังใจเพื่อนอยู่ห่าง ๆ ผ่านไปได้ไม่นานหลังจากนั้นผิงผิงก็เดินไปพบท่านประธานพร้อมกับอี้เฉินที่กำลังนำทางด้วยท่าทีเงียบง่ายสบาย ๆ เมื่อมาถึงที่หมายชายหนุ่มคนที่อยู่ตรงหน้าก็เคาะประตูก่อนที่จะเปิดให้ผิงผิงเข้าไป

ผิงผิงเมื่อได้ก้าวเท้าเข้าไปในห้องของท่านประธานที่มีข่าวล่ำลือมากมายคนนั้นเธอก็ทำตัวไม่ถูก หันมองซ้ายขวาและรอบ ๆ ห้องไปทั่วด้วยท่าทางแปลกใจก่อนที่ชายหนุ่มจะหันเก้าอี้มาตรงฝั่งของเธอ เขาจับจ้องไปยังหญิงสาวโดยไม่ละสายตาก่อนที่จะเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาให้หญิงสาวประหลาดใจ

ในขณะนั้นเมื่อผิงผิงเห็นท่าทางของจางเยี่ยนที่กำลังแสดงออกมาใบหน้าของเธอก็เต็มไปด้วยความสงสัยและประหลาดใจในตัวของอีกฝั่ง จางเยี่ยนได้แต่มองไปที่ใบหน้าของเธอแต่ไม่เอ่ยปากพูดใด ๆ ออกมาจนหญิงสาวรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

"จะมองอะไรนักหนา ไม่พูดสักที"

ผิงผิงพูดขึ้นมาในใจด้วยความรู้สึกหงุดหงิดและสงสัยเกี่ยวกับท่านประธานคนนี้ แต่แล้วจู่ ๆ ในขณะนั้นเองชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่เขาก็ลุกขึ้นมาหาเธออย่างช้า ๆ สายตาของเขาจ้องมองไปยังตัวของหญิงสาวเหมือนจะกลืนกินกันเข้าไปอยู่แล้ว เธอยืนนิ่งและทำตัวไม่ถูก ใบหน้าของเธอแดงก่ำเมื่อจางเยี่ยนเข้ามาอยู่ตรงหน้า

หญิงสาวตะลึงในความหล่อและสุขุมของเขาแต่แล้วในใจก็ต้องมาสะดุดอยู่ตรงที่เรื่องเจ้าชู้บ้าผู้หญิงนี่น่ะสิ เธอถึงกับหลบสายตาในทันทีเมื่อภาพข่าวลือพวกนั้นผุดขึ้นมาในหัว

เมื่อผิงผิงหลบสายตาจากเขาไปสักพักก็เหมือนว่าชายหนุ่มคนนี้จะหยุดนิ่งลง แต่แล้วหลังจากนั้นเมื่อผิงผิงหันหน้ามามองอีกทีโดยไม่ทันตั้งตัวเขาก็พุ่งตัวเข้ามาใกล้กันกันมากกว่าเดิม ผิงผิงทนไม่ไหวจนใช้มือผลักชายหนุ่มออกแต่ไม่ได้แรงมากนัก เขาหลุดขำออกมาเมื่อหญิงสาวปฏิบัติแบบนั้นใส่และตนก็เดินไปนั่งตรงที่เดิมก่อนที่จะพูดคุยกับผิงผิง

"เธออายุเท่าไหร่"

"ยี่สิบหกค่ะ"

"ก่อนหน้านี้เธอทำอะไร และพักอยู่ที่ไหน"

"เอ่อ ในประวัติที่ส่งไปก็มีบอกนะคะ"

ผิงผิงพูดออกไปแบบนั้นเพราะตนไม่พอใจที่จางเยี่ยนเข้ามาใกล้เธอมากจนเกินไปอีกทั้งยังจ้องมองด้วยสายตาแบบนั้นอีก เมื่อเธอพูดจบจางเยี่ยนก็ยิ้มให้และถามเรื่องทั่วไปต่อไปเรื่อย ๆ ผิงผิงเหมือนจะไม่อยากตอบแต่ก็หลีกหนีจากสถานการณ์ตรงนั้นไม่ได้ เมื่อเธอเริ่มแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจจางเยี่ยนกลับมีท่าทีชอบใจในสิ่งนั้นซะอย่างงั้น

จนเวลาผ่านไปไม่นานเขาก็บอกให้ผิงผิงกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ส่วนตนก็นั่งมองหญิงสาวคนนั้นเดินออกไปด้วยท่าทีชอบใจอย่างน่าประหลาด จากนั้นตนก็เรียกอี้เฉินเข้ามาเพื่อต้องการให้เขาคอยดูแลผิงผิงเอาไว้ห่าง ๆ แต่ไม่ให้ผู้หญิงคนนั้นรู้ตัวเพราะเธออาจจะไม่พอใจเอาได้

เมื่อผิงผิงเดินกลับมายังห้องทำงานของตัวเองเพื่อน ๆ ต่างก็วิ่งเข้ามาถามไถ่ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น ท่านประธานคนนั้นได้ดุหรือต่อว่าอะไรเธอรึเปล่า แต่ตนก็ไม่ได้เอ่ยปากบอกอะไรจากเหตุการณ์ที่ไปเจอมานอกเสียว่าบ่ายเบี่ยงโดยบอกเพื่อน ๆ ว่าเกี่ยวกับเรื่องงานที่ตนทำแค่นั้น ทุกคนถึงกับยิ่งสงสัยกันเข้าไปใหญ่แต่ก็ไม่มีใครกล้าถามอะไรต่อ

จนถึงเวลาเลิกงานของวันนั้นผิงผิงกำลังเตรียมตัวกลับบ้านพอดี เธอเดินมารอลิฟท์เพื่อที่จะลงไปด้านล่างตึกแต่ก็ดันมาเจอกับท่านประธานสุดแสบเสียก่อน หญิงสาวเมื่อเห็นอย่างนั้นถึงกับหันหลังเดินหนีกลับไปยังห้องทำงานทันทีแต่ไม่ทันสายตาของจางเยี่ยน เมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวกำลังจะเดินมาตรงลิฟท์พอดีเขาก็เอ่ยปากเรียกชื่อเธอขึ้นมา

"คุณผิงผิง"

"ห๊ะ คะว่าไง"

"จะไปไหนเหรอ"

"กลับบ้านไงคะ"

"เดี๋ยวผมไปส่ง"

หญิงสาวเมื่อได้ยินแบบนั้นเขาก็ตกใจและทำตัวไม่ถูก พยายามหลบหนีจากเจ้าพ่อมาเฟียคนนี้แต่ก็หนีไม่พ้นเลยสักที ขนาดวันนี้เป็นวันแรกที่เจอกันเขายังแสดงท่าทีแบบนี้ใส่แล้วต่อไปผิงผิงจะเหลืออะไรให้สู้อีก

เมื่อทั้งสองคนลงลิฟท์มาถึงชั้นล่างของตึกผิงผิงก็รีบเดินออกมาและไปยังด้านหน้าของตึกทันที เธอกำลังรอรถที่เรียกไว้มารับกลับบ้าน แต่ตอนนั้นรถยังไม่มาเลย จู่ ๆ ก็มีรถคันหนึ่งมาจอดอยู่ตรงหน้าเธอ เมื่อเปิดกระจกลงปรากฏว่ารถคันนั้นคือของท่านประธานสุดแสบนั่นเอง เมื่อเธอเห็นแบบนั้นถึงกับรู้สึกประหลาดใจขึ้นมาทันที

ชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่บนรถนั้นหันมาจ้องมองเธอด้วยสายตาเขม่งและทำท่าทางเย็นชาใส่กัน เธอจึงทำเป็นไม่สนใจคนตรงหน้าและหันมองหารถที่เรียกไว้รอบ ๆ ว่าเมื่อไหร่จะมา จนชายหนุ่มต้องเดินลงจากรถของตนเพื่อลากหญิงสาวขึ้นไปนั่งด้วยกัน

"ไปกับผม เดี๋ยวไปส่ง"

"เดี๊ยะ เดี๋ยว"