สำรองรักท่านประธาน - ตอนที่ 2 หน้าที่เลขา โดย พิมพ์วลิน @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ดราม่า,รัก,ชาย-หญิง

ดราม่า

คนในความลับคือสถานะที่เขามอบให้ ต่อหน้าทำงานเป็นเลขา ลับหลังจบลงบนเตียง

ผู้แต่ง

พิมพ์วลิน

เรื่องย่อ

 

ตัวอย่าง บางส่วน 

 

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น ไม่อยากให้ผมมางั้นเหรอ?” ปุริมถามเสียงต่ำ สายตาจับจ้องใบหน้าเนียนของเธออย่างไม่วางตา

“เปล่าค่ะ แพรแค่แปลกใจ... ตอนนี้คุณปริมควรจะอยู่ที่ร้านอาหารกับคุณพิมพ์ใจไม่ใช่เหรอคะ แพรเป็นคนจองโต๊ะให้เองกับมือ” เธอพูดคำนั้นออกไปตรง ๆ พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้ตัดพ้อ ทั้งที่ข้างในใจมันเจ็บจนแทบจะทนไม่ไหว

“ผมขอกลับก่อน” ปุริมบอกสั้น ๆ พร้อมกับโยนเสื้อสูทลงบนโซฟาอย่างไม่ใยดี “น่าเบื่อ... ไม่มีอะไรน่าสนใจเลยสักอย่าง”

คำพูดง่าย ๆ ของเขาทำให้แพรไหมนิ่งอึ้ง ผู้หญิงที่เพียบพร้อมที่คุณหญิงแม่เลือกมาให้ เขาเดตได้ไม่ถึงสองชั่วโมงก็ทิ้งมาหาเธอเนี่ยนะ?

ปุริมขยับเข้ามาใกล้เธออีกก้าว มือหนาเอื้อมมาจับที่ต้นแขนของเธอเบา ๆ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงเหมือนปุริมคนเดิมที่เธอเคยรู้จักในห้องนอน

“คืนนี้... ผมขออยู่ทีนี่นะแพร”

ความอึดอัดแล่นริ้วขึ้นมาจุกที่ลำคอจนแทบหายใจไม่ออก แพรไหมมองหน้าผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจตรงหน้า ความรักตลอด 7 ปี ทำให้เธออยากอยู่กับเขา

แต่อีกใจหนึ่งกลับกระซิบถามเธอว่า... เธอจะเป็นแค่ของแก้ขัด เวลาที่เขาเบื่อผู้หญิงคนอื่นไปจนถึงเมื่อไหร่กัน?

แพรไหมนิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาคู่สวยสั่นไหวอย่างรุนแรงขณะมองลึกลงไปในแววตาของเขา ความอบอุ่นชั่วคราวที่เขาหยิบยื่นให้ กำลังพยายามล่อลวงให้เธอกลับไปเป็นของตายเหมือนเดิม

แต่ในนาทีนี้ ความเจ็บปวดจากการถูกมองข้ามซ้ำแล้วซ้ำเล่ามันทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังชั้นดี

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้มือดันแผงอกกว้างของเขาออกห่างเบาๆ คราวนี้เธอไม่หลบตา แต่จ้องลึกเข้าไปในตาของเขาด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป

“คุณพิมพ์ใจไม่น่าสนใจ หรือคุณปริมมองว่าไม่มีใครยอมคุณได้เท่าแพรกันแน่คะ”

 

สำรองรักท่านประธาน-ตอนที่ 1 สถานะลับ, สำรองรักท่านประธาน-ตอนที่ 2 หน้าที่เลขา, สำรองรักท่านประธาน-ตอนที่ 3 ชอกช้ำ

 

ตลอดทั้งบ่ายวันนั้น แพรไหมนั่งทำงานด้วยความรู้สึกเหมือนร่างไร้วิญญาณ นิ้วมือเรียวเคาะแป้นพิมพ์ตอกย้ำตารางงานวันเสาร์ของปุริมซ้ำๆ 

ทุกตัวอักษรที่พิมพ์ลงไปว่า ‘นัดส่วนตัว’ มันเหมือนปลายมีดที่กรีดลึกลงบนใจ แต่เธอก็ยังต้องปั้นหน้ายิ้มและพูดจาสุภาพกับทุกคนที่เข้ามาติดต่องาน

จนกระทั่งเวลาเลิกงานมาถึง พนักงานคนอื่นทยอยกลับบ้านจนไฟในออฟฟิศเริ่มมืดลง เหลือเพียงแสงไฟจากห้องทำงานของ CEO ที่ยังคงสว่างอยู่ แพรไหมเก็บของใส่กระเป๋า เตรียมตัวจะกลับบ้านเหมือนทุกวัน แต่เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้นเสียก่อน

เธอกดรับสายอย่างรู้หน้าที่ 

“ค่ะคุณปริม”

“คุณแพร เข้ามาหาผมในห้องหน่อย” น้ำเสียงของเขาดูเหนื่อยล้า แต่ก็แฝงไปด้วยความต้องการบางอย่าง

แพรไหมสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกสติของตัวเองกลับมา ก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของเขา ปุริมกำลังนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้หนังตัวใหญ่ เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้ที่โซฟา แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นถึงข้อศอกดูผ่อนคลาย

“มีเอกสารอะไรให้แพรต้องทำเพิ่มไหมคะ” เธอถามพลางหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะ รักษาระยะห่างตามหน้าที่เลขาฯ อย่างเคร่งครัด

ปุริมไม่ตอบ แต่เขาลุกขึ้นเดินอ้อมโต๊ะทำงานตรงมาหาเธอ ดวงตาคู่คมจ้องมองจนทำให้แพรไหมใจสั่นไหว เขาเอื้อมมือหนาไปล็อกประตูห้องทำงานเบาๆ ก่อนจะขยับเข้ามาใกล้จนเธอได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ 

“คืนนี้... ไปที่ห้องผมนะ” เขาพูดชวนด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ แววตาเว้าวอนเหมือนเมื่อเช้ากลับมาอีกครั้ง มือหนาเอื้อมมาจับข้อมือของเธอไว้หลวมๆ

 

ถ้าเป็นเมื่อก่อน แพรไหมคงใจอ่อนและพยักหน้ารับคำอย่างง่ายดาย แต่ในตอนนี้ คำว่าดูตัวที่ได้ยินเมื่อตอนเที่ยงมันยังคงดังก้องอยู่ในหัว ความอึดอัดและขื่นขมที่สะสมมาตลอดทั้งวันมันจุกจนเธอทนต่อไปไม่ไหว

“คืนนี้แพรคงไปไม่ได้ค่ะ...แพรมีธุระ” เธอโกหก พร้อมกับค่อยๆ บิดข้อมือออกจากการเกาะกุมของเขาอย่างสุภาพแต่เด็ดขาด

ปุริมชะงักไปเล็กน้อย คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความแปลกใจ แพรไหมไม่เคยปฏิเสธเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ไม่ว่าเขาจะต้องการเธอตอนไหน เธอก็พร้อมจะไปหาเสมอ

“ปกติคุณไม่เคยปฏิเสธผมนะ” น้ำเสียงของเขาเริ่มติดจะดุขึ้นมานิดๆ ตามนิสัยคนชอบบงการ

 “ถ้าคุณปริมไม่มีงานอะไรด่วนแล้ว แพรขอตัวกลับก่อนนะคะ”

เธอก้มหัวให้เขาเล็กน้อยตามมารยาท แล้วหันหลังเดินออกจากห้องทำงานมาทันทีโดยไม่รอฟังคำตอบ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความกลัวและใจหาย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอขีดเส้นกั้นระหว่างความสัมพันธ์ของเธอและเขา

เส้นกั้นที่เธอเพิ่งรู้ตัวว่า ควรจะขีดมันตั้งนานแล้ว 

ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าจู่โจม แพรไหมทิ้งตัวพิงผนังลิฟต์อย่างหมดแรง น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทั้งบ่ายไหลอาบแก้มสองข้างอย่างห้ามไม่ได้ เธอยกมือขึ้นปิดปากเพื่อกลบเสียงสะอื้น การปฏิเสธเขาเป็นเรื่องที่ยากที่สุดในชีวิตของเธอ แต่มันจำเป็น... เพราะถ้าเธอยังยอมไปหาเขาคืนนี้ เธอก็คงเป็นแค่คนโง่ที่ยอมให้เขาเหยียบย่ำหัวใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าในขณะที่เขากำลังเตรียมตัวไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่น

ลิฟต์เคลื่อนลงมาถึงชั้นลานจอดรถ แพรไหมรีบเช็ดน้ำตาออก ปรับสีหน้าให้เรียบเฉยที่สุดก่อนจะก้าวออกไป เธอขับรถเก๋งคันเล็กของตัวเองกลับคอนโด 

กรุงเทพฯเมืองที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แต่กลับรู้สึกโดดเดี่ยวจนน่าใจหาย

หลังจากกลับถึงห้องพักแพรไหมไม่ได้เปิดไฟในทันที เธอทิ้งกระเป๋าลงบนโซฟาแล้วเดินไปนั่งกอดเข่าอยู่ริมหน้าต่าง มองดูตึกสูงระฟ้าภายนอก 

ความมืดรอบตัวคล้ายจะเป็นเพื่อนที่เข้าใจเธอมากที่สุดในตอนนี้ มันคือเซฟโซนให้คนอย่างเธอใช้ซับน้ำตาคนเดียวมานับครั้งไม่ถ้วน

ตื๊ด... ตื๊ด...เสียงสั่นของโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าทำให้เธอกลับสู่โลกความจริง แพรไหมหยิบขึ้นมาดู หัวใจกระตุกวูบเมื่อเห็นชื่อที่โชว์บนหน้าจอ

‘คุณปริม’

เขาโทรมา ซึ่งปกติแล้วถ้าเธอปฏิเสธ ปุริมเป็นคนมีความหยิ่งในศักดิ์ศรีสูงมาก เขาจะไม่ตื๊อและไม่เคยง้อใคร การที่เขาโทรมาแบบนี้แสดงว่าเขาคงรู้สึกขัดใจไม่น้อยที่คนอย่างเธอกล้าขัดคำสั่ง

แพรไหมปล่อยให้โทรศัพท์สั่นบนมือ นิ้วเรียวสั่นเทาอยู่เหนือปุ่มรับสาย ข้างในใจตีกันยุ่งเหยิง ใจหนึ่งก็รักและโหยหาอยากได้ยินเสียง แต่อีกใจที่เจ็บช้ำก็ตะโกนเตือนสติว่า... พอได้แล้ว

สุดท้าย เธอก็ตัดสินใจกดปุ่มล็อกหน้าจอ ปล่อยให้สายนั้นตัดไปเอง ก่อนจะคว่ำหน้าจอโทรศัพท์ลงกับโซฟา

นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 7 ปีที่เธอเลือกจะไม่รับสายเขา แพรไหมรู้ดีว่าการทำแบบนี้อาจจะทำให้ปุริมโกรธ และชีวิตการทำงานของเธอในวันพรุ่งนี้คงต้องเจอกับมรสุมชิ้นใหญ่ แต่อย่างน้อย... คืนนี้เธอก็ได้กู้ศักดิ์ศรีของผู้หญิงคนหนึ่งกลับคืนมาบ้าง แม้ว่ามันจะแลกมาด้วยหัวใจที่แหลกสลายก็ตาม