"เป็นเด็กชานเมือง ชีวิตเหมือนจะเรียบง่าย...แต่ความจริงมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ"
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1 - 3 การบ้านและความรับผิดชอบที่เติบโตไปพร้อมกัน โดย Ummylady @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์
ครอบครัว,รั้วโรงเรียน,ตะวันตก,วรรณกรรมเยาวชน,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง
แท็คที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียด
"เป็นเด็กชานเมือง ชีวิตเหมือนจะเรียบง่าย...แต่ความจริงมันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ"
ผู้แต่ง
Ummylady
เรื่องย่อ
สารบัญ
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-1 การแข่งขันฟุตบอลและจักรยานวันเสาร์,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-2 ลูกแมวบนต้นไม้,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-3 การบ้านและความรับผิดชอบที่เติบโตไปพร้อมกัน,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-4 การเดินทางเพื่อธุรกิจของแม่,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-5 การมาของคุณย่า,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-6 ภารกิจพี่ชาย,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-7 ภารกิจพี่ชาย,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-8 Fika ดับง่วง,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-8 หมาป่าบนเนินเขาสีเทา,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-10 ฝันร้ายที่ยังคงอยู่,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-11 เรื่องราวฤดูร้อน... ที่ถูกความมืดมิดกลืนกิน,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-12 VDO Call จากแม่ในลอนดอน,
เรื่องของเรา... ในสตอกโฮล์ม 1-12 กิจวัตรยามบ่าย
เนื้อหา
3 การบ้านและความรับผิดชอบที่เติบโตไปพร้อมกัน
วิลเฮล์มกับเพื่อนๆ หัวเราะร่าเริง วิ่งไล่เตะบอลกันอย่างสนุกสนานใต้แสงแดดอ่อนๆ พอถึงเวลาพักกลางวัน แสงแดดสีส้มก็เริ่มทอดยาว พวกเขาก็โบกมือลากัน แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมัน วิลเฮล์มรับปากเพื่อนเสียงดังฟังชัดว่า "เดี๋ยวบ่ายมาเล่นกันใหม่นะ!" แต่ในใจเขาก็รู้อยู่แล้วว่ามีเรื่องสำคัญกว่าที่ต้องจัดการก่อนจะถึงตอนบ่าย
พอกินข้าวเที่ยงฝีมือแม่เสร็จ วิลเฮล์มก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มองกองหนังสือกับสมุดที่วางอยู่บนโต๊ะ เขาพึมพำกับตัวเองว่า "โอ๊ย... การบ้านอีกแล้วเหรอเนี่ย" พร้อมกับลากเก้าอี้ออกมานั่งแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก ความเบื่อหน่ายเข้าปกคลุมจิตใจ เขาอยากกลับไปเป็นเด็กเล็กๆ ที่ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ต้องมีภาระเรื่องการบ้านให้ต้องมาหนักใจแบบนี้เลยสักนิด
"อยากเป็นเหมือนนาธาเนียลจัง ไม่ต้องทำการบ้านอะไรเลย" วิลเฮล์มบ่นกับแม่ เสียงอู้อี้เล็กน้อย พลางชะเง้อมองน้องชายตัวน้อยที่กำลังสนุกกับการสร้างหอคอยจากบล็อกไม้อยู่ที่มุมห้องอย่างมีความสุข ไม่สนใจโลกภายนอกเลยแม้แต่น้อย
อิงเกอร์มองลูกชายด้วยสายตาที่เข้าใจ เธอวางผ้าเช็ดจานลงข้างตัว แล้วเดินเข้าไปหา ลูบเส้นผมนุ่มๆ ของวิลเฮล์มเบาๆ "แม่เข้าใจดีจ้ะ ว่าการบ้านมันน่าเบื่อ บางทีก็รู้สึกว่ามันเยอะแยะไปหมดเลยใช่ไหมลูก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ก็แฝงความจริงจังไว้ "แต่เรื่องพวกนี้มันก็เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโตนะวิลเฮล์ม เหมือนที่ลูกต้องหัดผูกเชือกรองเท้า หรือช่วยแม่จัดโต๊ะอาหารนั่นแหละ พอโตขึ้น ลูกก็จะมีหน้าที่ความรับผิดชอบมากขึ้นเรื่อยๆ การได้เรียนรู้ที่จะรับมือกับมันให้ดีตั้งแต่ตอนนี้ จะช่วยให้ลูกเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่เข้มแข็งได้นะ"
วิลเฮล์มเงยหน้ามองแม่ พยักหน้าช้าๆ เหมือนเข้าใจในสิ่งที่แม่อยากจะบอก "คงจะเป็นอย่างที่แม่พูดครับ" เขากล่าวเสียงค่อยลง พร้อมกับที่ความรู้สึกหงุดหงิดก็ค่อยๆ หายไป "ผมจะพยายามรับผิดชอบมากขึ้นครับ แล้วก็จะทำการบ้านให้เสร็จโดยไม่บ่นอีกแล้วครับ"
อิงเกอร์ยิ้มละมุน แววตาเป็นประกายด้วยความปลาบปลื้มที่เห็นลูกชายเริ่มมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่ขึ้น "เก่งมากเลยจ้ะ วิลเฮล์มของแม่" เธอจุ๊บหน้าผากลูกชายเบาๆ "แล้ววันหนึ่งนะ นาธาเนียลก็จะโตขึ้น มาเจอกับการบ้านแบบที่ลูกเจอตอนนี้ ลูกนั่นแหละที่จะได้สอนการบ้านให้น้อง และบอกเรื่องความรับผิดชอบให้น้องเหมือนที่แม่บอกลูกวันนี้ไง"
วิลเฮล์มยิ้มกว้าง รู้สึกภูมิใจในตัวเองอย่างน่าประหลาดใจ ความรู้สึกว่าตัวเอง "โตขึ้น" แล่นเข้ามาในความคิด เขากลับไปนั่งที่โต๊ะ ตั้งหน้าตั้งตาทำการบ้านจนเสร็จอย่างรวดเร็วและเรียบร้อยกว่าที่เคย จากนั้นเขาก็รีบไปกินขนมกับแม่และน้องชายอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะวิ่งแจ้นออกไปเตะบอลกับเพื่อนๆ อีกครั้ง คราวนี้เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ใช่แค่เด็กที่ชอบเตะบอล แต่เป็นเด็กที่โตขึ้นและมีความรับผิดชอบมากกว่าเดิมอีกเยอะเลย
แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลงบนหน้าวิลเฮล์ม พร้อมกับทอดเงาของเขาและเพื่อนๆ ลงบนพื้นหญ้าสีเขียวสดใสในสนามฟุตบอล เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่ว เมื่อลูกบอลกลิ้งไปมาใต้เท้า เขาก็บังคับมันได้อย่างคล่องแคล่ว เขารู้สึกอิสระที่ได้ทำสิ่งที่ตั้งใจไว้สำเร็จ ความรู้สึกภาคภูมิใจเกิดขึ้นในใจ ไม่ใช่แค่เพราะฝีเท้าการเตะบอลที่ดูดีขึ้น แต่ยังรวมถึงภาระหน้าที่ที่เขาก้าวผ่านไปได้ สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าชัยชนะในสนาม คือการเอาชนะความรู้สึกเบื่อหน่ายจากกองการบ้าน ความตั้งใจของเขาไม่ได้มีแค่การยิงลูกบอลเข้าประตู แต่มันคือการก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองในทุกๆ เรื่อง และวันนี้เขาก็ทำได้สำเร็จตามที่หวังไว้แล้ว