วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น - 5 ตัดใจไม่ได้ โดย gieowgoi (เกี่ยวก้อย) @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,ดราม่า,ชาย-หญิง,วัยว้าวุ่น,ไทย

รักดราม่า,รัก 3 เส้า,เพื่อน,ศัตรูหัวใจ,เย็นชา,เมียดุ,เมียไม่รัก,ท้อง,แต่งงาน,โรมานซ์,คู่หมั้น,วัยว้าวุ่น,วัยรุ่น,มหาลัย,วิศวะ,คลั่งเซ็กส์,คลั่งรักขั้นสุด,มาเฟีย ,ดราม่า,พล็อตสร้างกระแส

ความรู้สึกผิดในอดีตที่ทำให้เธอฝั่งใจ เหมื่อนตราบาปที่กลับมาทำลายความรู้สึกที่มีภายในจิตใจของเธอ เมื่อเธอเจอเขาอีกครั้ง

ผู้แต่ง

gieowgoi (เกี่ยวก้อย)

เรื่องย่อ

วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-1 เปิดตัว,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-2 เจอกันครั้งแรกหลังจากที่เลิกกันไป,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-3 อวดเก่ง,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-4 หึง,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-5 ตัดใจไม่ได้,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-6 หนีเสือปะจระเข้,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-7 ทำงานวันแรก,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-8 ช่วยลืมได้ไหม,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-9 เล่นกับใจคน,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-10 คนที่เริ่มก่อนกลับทนไม่ไหว,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-11 ความจริงที่เจ็บปวด,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-12 ระยะห่างที่ใกล้เกินไป,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-13 ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ NC++++🚫,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-14 ย้ำเตือนความทรงจำ,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-15 เสียงที่ได้ยินกับใจที่แตกสลาย,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-16 ไม่ยอมปล่อย,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-17 เปิดใจ,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-18 อย่าหนีอีก....NC++++🚫,วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น-19 ความลับที่ไม่ลับอีกต่อไป

" เธออย่าเข้าใจผิด...........ฉัน......ไม่ได้ช่วยเธอ" พูดแล้วก็เดินออกไปไม่หันหลังมามองแพรไหมที่กำลังยืนนิ่งกับคำตอบมาร์คัส ทำหัวใจของเธอเหมือนแตกร้าวขึ้นมาทันที นี้สินะความเจ็บที่เธอจะต้องเจอต่อจากนี้

"ไอ้เชี้ย มึงเป็นอะไรของมึงว่ะ"สกายเกาหัวงงกับมาร์คัส

หัวใจของแพรไหมอ่อนยวบลงอย่างไม่อาจต้านทานได้ที่ผู้ชายคนที่เขาเห็นเมื่อสักครู่เหมือนกับไม่ใช่คนที่เขารู้จักมาก่อนเลยตัวตนภายนอกที่เขาสร้างเกราะกำบังทิ่มแทงคนอื่นด้วยสายตาที่เขามองเธอแปรเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความเกลียดชังอย่างเห็นได้ชัด

บรรยากาศรอบกายเงียบสงัดราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนมีเพียงหัวใจของแพรไหมที่เต้นกระหน่ำแข่งกัน ใบหน้าเริ่มเห่อร้อนดวงตาแดงก่ำแต่เธอก็พยายามกลั้นไม่ให้น้ำในตาไหลออกมา

"แพรขอตัวก่อนนะคะ"แพรไหมกลัวว่าทุกคนจะเห็นความอ่อนแอของตัวเองจึงรีบแยกตัวออกจากตรงนี้

"นะ...น้องแพร..เดะ..เดี่ยววว"วิลกำลังจะเรียกแพรไหมให้หยุดแต่ก็ไม่ทันแพรไหมที่วิ่งออกไป

"มันจะรู้ตัวไหมว่ามันพูดอะไรออกมา   ดูน้องมันสิน่าสงสารไม่รู้ว่าน้องมันไปทำอะไรให้มันวะ"ไซซีเริ่มสับสนกับท่าทีของเพื่อน

"กูก็อยากรู้เหมือนกัน.."วิลกับสกายพูดพร้อมกันต่างคนต่างมองหน้ากันเลิกลัก

"กูมีวิธี"แทนไทนึกแผนการที่จะทำให้มาร์คัสยอมพูดออกมาได้

"วิธีอะไรของมึง"ทุกคนหันมามองหน้าแทนไทเป็นคำถามว่าจะง้างปากคนอย่างมาร์คัสได้ยังไงว่าแล้วทุกคนก็พร้อมใจกันล้อมเป็นวงกลมฟังแผนการของแทนไท

ตื้ด....ตื้ด...ตื้ด...

📞MARCUS  "Hello ว่าไง มีอะไร"

📞SKY  :" Hello มาครับวันนี้พวกเรามีนัดกันที่ CLUB SEE YOU นะเว้ยมึงรีบๆมาพวกไอ้แทนไทกับวิลกำลังไปรับไซซีอยู่ที่คอนโด"

📞MARCUS  "กูไม่ว่างพวกมึงไปกันเลย"

📞SKY  "ไม่ได้ขาดมึงจะไปสนุกอะไร"

📞MARCUS "กูไม่อยากไปกูจะพักผ่อน"

📞SKY  "ถ้ามึงไม่มาพวกกูจะถือว่ามึงมีปัญหากับน้องแพรไหมจริงๆถึงหนีหน้าพวกกู"

📞MARCUS "ไม่ใช่เรื่องของพวกมึง"

📞SKY  "ไม่รู้แหละถ้าวันนี้มึงไม่มาที่คลับ....พวกกูจะยุบให้ไอ้แทนถ่ายจีบแพรไหม"

📞MARCUS   "เกี่ยวอะไรกับกูใครจะจีบก็ปล่อยแม่งจีบไปสิ"

📞SKY    "พูดแล้วนะแล้วแทนไทมันก็บอกด้วยว่าน้องแพรไหมน่ารัก  สรุปมึงจะมาไม่มาเนี่ยไม่มาก็แล้วแต่นะ"

"......ตื้ดๆๆๆๆๆ"มาแล้วมาคัดก็กดวางสายใส่สกายทันทียังไม่ทันที่สกายจะพูดจบ  ด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิดขึ้นมา

ณ CLUB SEE YOU

ห้อง VVIP

"มึงคิดว่ามันจะมาไหม"

วิลหันมาถามแทนไท กับสกายที่นั่งอยูโซฟาหรุ  ส่วนไซซีนั้นกำลับยืนชงเหล้าให้เดอะแก๊งอยู่ที่เคาร์เตอร์บาร์  ซึ่งในห้อง VVIP เป็นห้องสำหรับหุ้นส่วน  CLUB SEE YOU เป็นของมาร์คัสที่มีวิลแทนไทและก็สกายเป็นหุ้นส่วนกัน

"กูว่ามา"แทนไทมั่นใจว่ายังไงมาร์คัสมาแน่

"แต่กูว่าไม่แน่"สกายไม่มั่นใจ

"หรือเราพนันกันไหม  ว่าจะมาหรือไม่มา"สกายนึกสนุกอยากจะลงขันกับเพื่อน

"จะเอาอะไรเป็นของเดิมพันดีล่ะ"วิวก็เห็นด้วยกับสกายนึกสนุกที่อยากเดิมพันเพราะอยากรู้ว่าความคิดตัวเองจะตรงกับที่มาร์คัสจะทำอยู่ต่อไปนี้ไหม

"เอาอย่างนี้.....ฝั่งไหนแพ้เป็นเบ๊ให้อีกฝั่งหนึ่ง 1 อาทิตย์"ไซซีที่นั่งอยู่เงียบๆก็นึก สนุกเสนอกับเพื่อนอีกคน

"นี่เธอก็เอากับเขาด้วยหรอไซซี"แทนไทหันมามองหน้าเพื่อนผู้หญิงคนเดียวในกลุ่มยังไม่เชื่อหู

"ใครจะพลาดได้ละ.....กว่าจะให้หนุ่มๆเดอะแก๊งเหนือเดือนมหาลัยเป็นเบ๊ให้  1 อาทิตย์เลยนะ"ไซซีพูดไปยิ้มไปเธอตื่นเต้นกับเกมส์เดิมพันเล่นๆของเพื่อน

"โอเคงั้นดีลตามนี้.....ใครลงฝั่งไหน...ส่วนกูลงฝั่งไม่มา"วิลพูดขึ้นส่วนไซซี และแทนไทลงฟังว่ามาร์คัสจะมา

"แล้วมึงล่ะสกายเลือกฝั่งไหน"วิลหันมาถามสกาย

"กูว่าไม่มากูเลือกฟังไอ้วิล"

"โอเคฝั่งละ 2 คน  ถ้าภายใน 22 :00  มันยังไม่โผล่หัวมาหรือว่ามันโผล่หัวมาแล้วก็เป็นไปตามที่เราตกลงกันนะ"   ดังนั้นทั้ง สี่คนจึงเอามือประสานกันเพื่อดีลกับเกมนี้

ต่างคนต่างยกแก้วเครื่องดื่มสีอำพันยกดื่มแล้วมองหน้ากันขบขันกับเรื่องที่จะเจออีกไม่กี่นาทีข้างหน้า

แกร๊ก......

ประตูห้องก็เปิดขึ้นเป็นจุดเป้าหมายที่สายตาของทั้ง สี่คู่หันไปมองแล้วทุกคนก็หัวเราะพร้อมกันมาร์คัสเปิดประตูเข้ามาในห้องแล้วมองสงสัยว่าเพื่อนเขาที่อยู่ตรงหน้าเป็นอะไรกัน

"เย้มาร์คัสมาแล้ว" ไซซีดีใจออกนอกหน้าจนทำให้คนมาใหม่เกิดความสงสัย

"พวกมึงเป็นอะไรกันมีอะไรที่กูไม่รู้หรือเปล่า"

"เปล่าไม่มีอะไร....ก็แค่พนันว่ามึงจะมาหรือไม่มา"แทนไทพูดทั้งหัวเราะต่างจากวิลและสกายหัวเราะไม่ออกที่รู้ชะตากรรมตัวเองอีก 1 อาทิตย์

"แล้วทำไมเอากูไปพนัน"

"ก็ที่พวกกูนัดกันวันนี้ก็เพราะเรื่องของมึงโดยเฉพาะเลยมึงยังไม่รู้ตัวอีกหรอผู้ร้ายปากแข็ง"แทนไทส่ายหัว

"ใคร...??" มาร์คัสทำหน้านิ่งงุนงงกับคำพุดของเพื่อน

"มึงไง....."ทั้งสี่คนประสานเสียงพร้อมกัน

มาร์คัสได้แต่ส่ายหัวกับความคิดเหมือนเด็กของเพื่อนๆทั้ง สี่คน  เขาจึงเดินไปที่มุมโซฟาอีกมุมหนึ่งมือยื่นไปรับแก้วจากไซซีที่ชงวอดก้าให้เพราะปกติเมื่อมาที่นีเขาจะดื่มแค่วอดก้า

"พวกมึงมีอะไรพูดมาตรงๆ" มาร์คัสไม่อ้อมค้อม เพราะรู้ดีว่าวันนี้เพื่อนของเขามีจุดประสงค์อะไรกันแน่

"มึงนั่นแหละมีอะไรมึงเล่ามาให้หมดก่อนที่พวกกูจะรู้จากที่อื่น"  วิลจองมองมาร์คัสจริงจัง

"อืม"มาคัดได้แต่ถอนหายใจแต่ก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะเล่าให้เพื่อนเขาฟัง

"พวกมึงแม่ง......" มาร์คัสส่ายหัว

"พวกกูเป็นห่วงมึงนะไม่งั้นพวกกูไม่ทำแบบนี้หรอก" แทนไทจ้องมองตาเพื่อนตรงหน้า

"อืมกูรู้...แต่กูไม่รู้จะเริ่มต้นจะเล่ายังไง" เขาจ้องมองแก้วในมือที่มีน้ำเมาอยู่ในนั้นพลางนึกคิดเรื่องราวในอดีตที่แสนเจ็บปวด

"เรื่องน้องแพรใหม่ใช่ไหม" สกายที่เงียบอยู่เริ่มแพ้เสียงในหัว

"ทำไมมาร์คัสถึงไม่ทำดีกับน้อง....เราว่าน้องก็ไม่ได้ทำอะไรให้มาร์คัสนะ"ไซซีที่นึกถึงหน้าของแพรไหมเมื่อตอนกลางวันแล้วอดที่จะถามไม่ได้

"ใช่...ถ้าเรื่องที่น้องมาเข้ากิจกรรมสายก็ลงโทษไปแล้วไม่น่าจะมีเรื่องอื่นนะ"สกายยังไม่เข้าใจสาเหตุของเพื่อนเขา

"หรือมันมีมากกว่านั้น"แทนไทตบบ่ามาร์คัสเบาๆ

"หึ"มาร์คัสถอนหายใจได้แต่ยกยิ้มมุมปาก ตัดสินใจเริ่มเล่าให้เดอะแก๊งของตนเองฟัง

"กูกับแพร....เป็นรักแรกของกันรักและกูสองก็เคยหมั้นกันมาก่อน....ก่อนที่กูจะเข้ามหาวิทยาลัย"

"เย็ดเข้"สกายเอามือปิดปาก

"ทำไมเกิดอะไรขึ้นทำไมมึงกับน้องถึงอยู่ในสภาพนี้"แทนไทมองหน้ามาร์คัสด้วยสายตาที่เป็นคำถาม

"แพรบอกเลิกกู.....ขอถอนหมั้นกู...กูไม่รู้ว่าเหตุผลอะไร   พอกูถามแพรไหมก็บอกแค่ว่าขอเลิกจบความสัมพันธ์   พอกูเซ้าซี้กูถามว่ามีคนอื่นหรือเปล่าเธอก็ไม่ปฏิเสธ"

"พอกูไม่ยอมเลิก...แพรก็หนีกูไปอยู่ที่อื่นปิดกั้นไม่ให้กูรู้ว่าอยู่ไหน"

"ทำไมมึงไม่ให้คนของพ่อมึงตามน้องว่ะ" วิลสงสัย

"ตอนนั้นกูคิดแคว่ากูเกลียดแพรไปแล้ว.....กูไม่อยากรู้ไม่อยากจะเจอผู้หญิงแบบนี้อีกตลอดชีวิตกูเลยไม่ตาม"

"กูเสียใจจนไม่เป็นผู้เป็นคนอยู่ครึ่งปีป๊าจะให้กูไปเรียนเมืองนอกกูก็ไม่ไป  ป๊าจะให้กูสืบทอดตำแหน่งกูก็ไม่เอาชีวิตนี้กูไม่อยากทำอะไรเพื่อใครแล้ว"

มาร์คัสกำแก้วในมือแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ปูดออกมา   สายตาที่เขาทอดมองออกไปเหมือนคนที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี  ดวงตาคมเข้มนั้นแดงก่ำในตาเต็มไปด้วยน้ำใสๆที่พร้อมจะทะลักออกมาทุกเมื่อ

"เราว่าใจเย็นๆถ้ามาร์คัสไม่อยากเล่า.......พวกเราก็ไม่บังคับแล้วเราเข้าใจ"

ไซซีจับมือมาร์คัสเหมือนให้กำลังใจแต่นั่นก็ทำให้ใครอีกคนที่นั่งตรงนั้นมองด้วยหัวใจที่หล่นวูบแต่ต้องข่มอารมณ์ไว้เพราะในเวลานี้คนที่น่าเป็นห่วงมากที่สุดก็คือมาร์คัส

"ไม่เป็นไรเราไหว.....หลังจากที่เลิกกันไปกูก็ไม่เคยที่จะตามหาหรืออยากรู้ว่าแพรไหมย้ายไปอยู่ที่ไหนทำอะไรมีชีวิตยังไง   กูรู้แค่ว่ากูต้องเกลียดผู้หญิงคนนี้   ผู้หญิงที่ทำให้ความรู้สึกกูพังทลายกูเกลียดคนทรยศ หักหลังที่สุด"

"ดังนั้นเวลาที่มาร์คัสเจอน้องแพรที่มหาลัยเลยไม่โอเคกับน้องใช่ไหม" ไซซีจับมือมาร์คัสให้กำลังใจ

"ถ้ามึงไม่โอเคกับน้องมึงก็อย่าไปยุ่งกับน้องปล่อยน้องไป  น้องก็อาจจะคิดเหมือนมึง จะได้ไม่อึดอัด"แทนไทออกความคิดเห็นเพื่อช่วยหาทางออกที่ดีที่สุดให้เพื่อนของเขา

"กูก็อยากทำอย่างนั้นแต่ยิ่งกูหลบหน้าเท่าไหร่กูยิ่งเจอ.....แม่ง"

"เอาอย่างนี้กิจกรรมรับน้องมาร์คัสไม่ต้องเข้าเดี๋ยวพวกเราจัดการเองจะได้ไม่ต้องเจอน้อง"  ไซซีไม่อยากให้ไม่สบายใจจึงเสนอหนทางอีกแบบให้มาร์คัส

"แต่กูว่ามึงสมควรเข้า   ถ้ามึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับน้องแล้วมึงก็ทำเหมือนคนที่ไม่รู้จักกันไปสิ......เว้นแต่มึงยังรู้สึก"  วิลมองว่าให้ทำตัวปกติ

"ให้มึงถามใจตัวมึงเองดู"แทนไทตบบ่ามาร์คัส

"กูถามมึงคำนึงได้ไหมมึงตอบพวกกูตรงๆ.......ถ้าคำตอบของมึงที่ตอบพวกกูออกมาตามความเป็นจริงที่มึงรู้สึกอยู่มันจะเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่ามึงควรทำยังไงต่อไปหลังจากวันนี้"   วิลพูดขึ้นในเรื่องที่รู้ว่ามาร์คัสยากที่จะตอบพวกเขา

"อืม...."

"ตอนนี้ตอนที่มึงเจอน้องแล้วความรู้สึกของมึงมันเป็นยังไง"

"กู......ใจกูก็อยากเข้าไปกอดอีกใจกูก็เกลียด   ยิ่งกูมองหน้าแพรไหมกูยิ่งรู้สึกว่ากูเจ็บ"

"แล้วถ้าเกิดว่าหลังจากนี้มึงไม่ต้องเจอน้องอีกมึงทำใจได้ไหม   ถ้าหลังจากนี้ไม่ต้องเจอกันอีกเลย"

"กูคิดว่ากูทำใจไม่ได้....ทำใจไม่ได้จริงๆว่ะพวกมึง"  มาร์คัสก้มหน้าลงเพื่อซ่อนสายตาที่เจ็บปวด

"กูยอมเจ็บดีกว่ายอมเสียแพรไหมไปอีกรอบกูควรทำยังไงดีวะ"

"เสียไม่ได้.....ก็เอาคืนกลับมาสิ" แทนไทมองหน้ามาร์คัสเป็นคำตอบให้เพื่อนเด็ดขาด

 

✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨✨

โอ้ยพ่อลูกเขย  ยอมปริปากสักที  

เพื่อนก็พร้อมจะรับฟังเพื่อนจริงๆ