ปุยเมฆใช้ชีวิตประจำวันตามปกติจนกระทั้งผู้ชายคนนั้นทำให้ปุยเมฆต้องบังคับตัวเองอีกครั้ง…
ชาย-ชาย,อื่นๆ,แอคชั่น,ผจญภัย,รัก,แฟนตาซีน,ชาย-ชาย,yaoi ,ดราม่า,ผจญภัย,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
“ ปืน…ดีไหมน้ามึง”
“ งั้นกูดาบคู่” สามคนพาเดินเข้าในตึกอาวุธ รีบพากันเลือกกุญแจก่อนตะวันเดินไปเลือกวิ่งนำ
“ เร็ว!! รีบไปหากุญแจก่อน!” รอยยิ้มกว้างปุยเมฆรีบเดินเร็วขี้เกียจวิ่งสายตามองหากุญแจกวาดเช็คเลือกของสำหรับตอนเย็น หน้าอาคารถึงตึกเขตปลอดภัย
ประตูเปิดโล่งสนิทไร้การคุ้มกัน ป้ายพลิกเปิดตึก
“ เยส ถึงก่อน!”
“ เฮ้ยๆ!” เผลอสบายตัวสบายใจคิดว่าพวกเรามาถึงก่อนแค่ชั่วขณะ สายลมพัดผ่านรวดเร็วผ่านหน้าเขาปุยเมฆหันหลังนักเรียนคนอื่นวิ่งผ่านแซงตัดหน้า ปุยเมฆตกใจมันไม่ได้มีแค่พวกเราที่คิดแบบนั้นนี่น่า เสียงร้องเท้าวิ่งมีนักเรียนคนอื่นมาตามหลังวิ่งมาคนอื่นก็คงคิดเหมือนกัน
กุญแจใครได้ใครก่อน! แล้วค่อยกินข้าวเที่ยง
“ หยิบอะไรได้มาก่อนเลย!!”
“ กวาดแม่งให้หมด! ค่อยมาแบ่งกัน!!”
“ เร็ว! เฮ้ยนั้นไง!เอสมีดอกเดียวครั้งนี้!”
“ เพราะมึงคนเดียวตะวัน! ความหล่อมันกินหัวมึงได้ไหม” สายลมตะโกนชี้หน้าด่าใส่หงุดหงิด ตะวันยิ้มแห้งงานเข้าแล้วไงโธ่คนกำลังชื่นชมดาราคนหล่อโรงเรียนทหาร
“ ได้ขอลายเซ็นมะ” ปุยเมฆหัวเราะแก้งขำไม่ออก
“ ตะวันมึงไปก่อน!” สามคนทะเลากัน ยังไม่หยุดวิ่งเข้าไปในตัวอาคาร ห้องโถงขนาดใหญ่ อาวุธถูกวางเรียงเพียบอย่างสวยงามชั้นแรก ขวาน ดาบ ดาบคู่ ปืน หอก ระเบิด อื่นๆ แต่นักเรียนทุกคนไม่ได้สนใจวิ่งผ่าน ทิ้งมันไว้เป็นคำตัดสินสุดท้าย พวกเขารีบวิ่งขึ้นไปชั้นสองรีบขึ้นบันไดกลางห้องโถงใหญ่ก้าววิ่งให้เร็วที่สุด
ชั้นสอง
ที่มีของในตู้กระจกที่นักเรียนทหารต้องการ ห้องกุญแจที่ถูกเตรียมไว้อาวุธการสอบ มีกุญแจหลายประเภทรวดลายบนกุญแจแตกต่างกันและรวมถึงอันดับแรงค์กุญแจพลังจากมากไปต่ำ พลังที่ถูกฝั่งในกุญแจมาจากผู้บริจาคและศพที่เสียชีวิตจากการรบต่อปีร่างกายอันไร้วิญญาณของพวกเขาถูกทำไปใช้ประโยชน์ช่วงสุดท้าย
S/A/B/C/D/E/F
ส่วนกุญแจที่มีพลังมากกว่านั้นถูกกักเก็บในตึกเขตปลอดภัยมันทำให้พวกเขาหาผู้ที่เหมาะสมยากเลยมีเรื่องเล่าลือว่า กุญแจนั้นเลือกคน เพราะ ไม่ได้เกิดจากมนุษย์
“ งั้นเราจะเลือกใช้กุญแจของครอบครัวแล้วกัน” ปุยเมฆพูดขึ้นหายใจหอบสั่นเหนื่อยจากการวิ่งมือจับราวบันไดเงยหน้ามองหากุญแจกลับดันมาเจอคนที่มาถึงก่อนอยู่ชั้นสองก่อนเห็นการแย่งของกัน ตอนแรกคิดว่าจะมีแค่พวกเราที่มาก่อนสักนิดก็ยังดีแค่รอเพื่อนคุยกับอาจารย์แค่ไม่กี่นาทีจากนั้นรีบดิ่งมาที่นี้เลยที่นี้ ก็ยังมีนักเรียนคนอื่นในห้องเรามาก่อนอีก
“ กุญแจ…เอสมีดอกเดียว”
“ กูเลือกละ!!” สายลมฉีกยิ้มกว้างหันไปมองหาป้ายไฟฟ้าหากุญแจปืนคู่ สายตาประกายการต่อสู้เท้าน่ำพุ่งกระโดดไปบนชั้นพุ่งไปโจมตีนักเรียนทหารที่หยิบกุญแจนั้นลวดลายปืนนั้นพอดี ลูกเต้นก้านคอใส่รวดเร็วชั่วพริบตา ตะวันเพื่อนอีกคนก็ตัดสินใจเข้าไปช่วยสายลมก่อนช่วยเพื่อนในกลุ่มตัวเองรักษาทีม ปุยเมฆจะไปช่วยด้วยเหมือนกันช่วยสายลมก่อนค่อยไปช่วยเลือกกุญแจให้ตะวันปุยเมฆขยับร่างกายเคลื่อนไหวใส่แรงเตรียมพุ่งรวดเดียว ทันใดนั้นอยู่อยู่แผ่นดินสั่นไหวปริศนาตึกศูนย์กลางมิเตอร์สั่นรุนแรงที่นี้ในตึกอาคารเขตปลอดภัย สัมผัสถึงพลังรุนแรงมหาศาลที่ปลดปล่อยในคราวเดียวกัน
“ คลื่น…”
“ เอ๊ะ” ปุยเมฆกลับหันไปมองจุดสั่นไหวที่รุนแรงที่สุดในตึก ร่างกายสั่นพื้นสั่นไหวเสียการทรงตัวทรุดตัวล้มลงนั่งพื้นดวงตาเบิกกว้างสั่นไหวมองอีกฝั่งตรงข้ามที่นักเรียนทหารอีกกลุ่มพากันรุมแย่งกุญแจดอกหนึ่ง และคนถือกุญแจนั้นลักใช้กุญแจแล้ว
“ กุญแจ แรงค์ S”
“ ปุยเมฆ!!!” ตะวันละทิ้งสนใจปล่อยให้สายลมแย่งกุญแจไปก่อนพอปริศนาแผ่นดินไหวก็รีบสนใจความปลอดภัยของเพื่อนทั้งสองทันที ตะวันผละเพื่อนวิ่งไปหาปุยเฆทรุดตัวนั่งแววตาของปุยเมฆดูจะสั่นหวั่นกลัว
“ เฮือก…” ดวงตาเบิกกว้างสะท้อนอีกฝั่งปีกมังกรสีแดงสายไฟรุนแรงสีแดงเหมือนเลือดสด ดวงตามังกรกระหายเลือดฆ่าฟันนักเรียนทหารที่รุม เลือดเพื่อนที่ไม่ทันตั้งตัวสาดกระจายต่อหน้า
“ มีการใช้กุญแจก่อนสอบแถมอาจารย์ยังไม่มาหยุด ก็อาจแปลว่าเริ่มการสอบก็เป็นไปได้” ตะวันพูดและมาช่วยเขาลุกขึ้น สายลมชิงกุญแจกลับมาได้พอดีเสื้อขาวเปื้อนเลือดคนอื่นก้าวเดินมาก็ใกล้แทรกบทสนทนาปุยเมฆกับตะวันทันที
“ เห้ยมึง กุญแจชั้นสองน้อยผิดปกติ สังเกตเมื่อกี้ตอนต่อยเอากุญแจจุดวางกุญแจหางกันแปลกๆคนแย่ง..เห้ยแผ่นดินไหวเมื่อกี้มาจากหมอนั้นเหรอ ต้อง” ปุยเมฆคว้าจับข้อมือสายลมทันทีส่ายหน้าไปมาบอกเราจะรีบออกไปทานข้าวก่อนข้าวเที่ยงยังไม่กินเลยเพื่อน ทั้งสามน่อหันหลังที่มีเสียงวุ้ยว้าย
“ กุญแจมึง มึงเลือกไรตะวัน”
“ กูน่าจะเลือกอาวุธชั้นล่างแทน” ตะวันโล่งอกสถานการณ์ไม่อยากแย่งกุญแจ ตัดจากอีกฝั่งทุกคนเริ่มสาดปลดล็อคพลังกันแล้วเศษหินกระเด็นปลิวใบหน้า
“ ป๊ะ” นักเรียนทุกคนเริ่มต่อสู้แย่งอาวุธกุญแจ ส่วนเด็กหลังห้องอย่างก็เขาสามคนก็บายก่อนไม่ใช่ยุ่งเรื่องชาวบ้าน
สามคู่ก้าววิ่งเร็วลงบันไดสับไวหนีความวุ่นวายเสียงระเบิดดังตามหลังลำแสงเวทย์หรือไฟคำรามรุนแรงจนแผ่นดินสั่นไหว ปุยเมฆวิ่งนำเพื่อนทั้งสองลงมาชั้นล่างไม่ได้มีแค่พวกเราวิ่งลงมา นักเรียนบางคนที่แย่งกุญแจได้แล้วก็รีบแยกตัวออกจากความวุ่นวายทันที
“ กูเลือกอาวุธแปป” ตะวันวิ่งพุ่งตัวก่อนใครตัดสินใจไปหยิบปืนลูกโม่คู่ในตู้กระจก
“แกร่ก—ซับพรึบ ” ตะวันสับมือรวดเร็วใส่กระสุนรวดเร็วครบแล้วนำมาใส่ปากตัวเองทั้งสองอัน
“เรียบร้อย”
“ กลืนปืน..อี๊” ปุยเมฆแทบอึ้งเบี่ยงสายตาหนีรับไม่ได้ ตะวันเดินกลับมารวม
“ ยังไม่ชินหรือไงวะ”
“ ใครมันจะลืมได้วะคนกลืนปืนเนี่ย!”
“ การสอบเริ่มเร็วกว่าที่คิด…” โฮโลแกรมฉายทั่วห้องโถงกลางโต๊ะประชุมที่มี อาจารย์ประจำชั้น อาจารย์ประจำวิชาและแขกพิเศษโต๊ะกลม
