ชาย-ชาย,อื่นๆ,แอคชั่น,ผจญภัย,รัก,ชาย-ชาย,yaoi ,ดราม่า,ผจญภัย,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
" ไปก่อนนะครับ ตอนเย็นผมจะกลับมานะครับ " เสียงประตูเปิดลงเจ้าของบ้านเดินออกไปข้างนอกตามด้วยเสียงล็อคกุญแจบ้านเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง ปุยเมฆบอกลาสวัสดีรูปแม่บนชั้นวางหหนังสือทุกเช้าก่อนออกไปทำงาน เสียงนกบินพรึบบนท้องฟ้า
ปุยเมฆเดินไปเรื่อยๆ เงยหน้ามองท้องฟ้าวันนี้สงบสุขจังเลยแสงแดดแยงตาร้อนมากก
" อ่า วันนี้อากาศดีจัง " ปุยเมฆเดินออกจากบ้านและรีบเดินไปยืนรอขึ้นรถเมล์ หน้าหมู่บ้านลมเย็นพัดผ่านอากาศเช้าปุยเมฆเหม่อลอยเมื่อมาถึงจุดยืนรอก็พบคนอื่นหลายคนมายืนรอขึ้นรถเมล์เหมือนกัน เสียงเด็กคุยกันเสียงคนคุยโทรศัพท์
ตึ๊ง เสียงข้อความโทรศัพท์ตัวเองดังขึ้น ปุยเมฆหยิบรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูทันทีก็พบเป็นข้อความเพื่อนตัวเองทักมาช่วงเช้าพอดีนัดรวมตัวกันก่อนจะเข้าเรียน ปีนี้ปีสุดท้ายปี 5 ที่จะจบโรงเรียนทหารหน่วยพิเศษ
กลุ่ม ( 3 )
ตะวัน : " เจอกันที่ไหนเพื่อน "
สายลม : พึ่งตื่น ขออีก ห้านาที
ตะวัน : เอ๊า สายนะมึง วันนี้มีสอบจำลองรบ
สอบการจำลองรบ
543234567434543..... วัน กับโลกปลอมที่พวกเราอาศัยอยู่
ติ้ง !
ตะวัน : หัวหน้าหน่วยพิเศษลำดับที่ 0 ของจักรวรรดิรัสเซีย มาด้วย
" เชี้ย! " ปุยเมฆตกใจรีบปิดปากตัวเองกลัวทำเสียมารยาทคนอื่นพอดีกับรถเมล์มาถึงพอดี รีบก้าวขึ้นรถเมล์ไปนั่งที่ให้เรียบร้อยแล้วหันไปสนใจแชทข้อความกลุ่มเพื่อนต่อ มาที่นี้ทำไมประเทศพวกเรามีคนน้อยที่สุดในกลุ่มผู้หลงเหลือชีวิตรอด ต่างจากประเทศนี้และอื่นที่มีกำลังรบที่เต็มที่ประชาชนพวกเขาเลยรอดมากที่สุด
พวกเราไม่มีค่าพอขนาดนั้น
ตั้งแต่รัฐบาลไว้ใจ ไม่สิกินโกงบ้านเมืองกินหัวคิวเอาเงินแม้กระทั้งใบบิลเบิกค่าขนมไทยเกินจำนวนพอร้านขนมไทยปฎิเสธหน่วยงานนั้นก็ปฎิเสธทันที กับการศึกษาที่เข้าไม่ถึง....จนต้องยืมของคนอื่นทำให้มีคนหลายประเทศแวะเวียนมากลุ่มเล็กแบบเรา
" เฮ้อ " รถเมล์ขยับเคลื่อนไปข้างเมื่อคนขึ้นเต็ม บรรยากาศในโลกปลอมบรรยากาศไม่ต่างกับโลกจริง ปุยเมฆรีบข้อความกลับไม่ต่างกัน ทำไมประเทศใหญ่ต้องมาาาาด้วยยยยกำลังรบขึ้นชื่อด้ว หรือว่า... ในกลุ่มห้องเรามีคนน่าสนใจ หมอนั้นหรือเปล่าที่คะแนนเต็มทุกชั้นปีแถมโดนจับตามองจากประเทศอื่น หลายประเทศสนใจเขามากจนอยากดึงตัวหมอนั้นตอนเรียนจบ
สายลม : ... เหี้ยยยยยมาทำซากไรรรรการสอบชิหายแน่ตายๆ
ปุยเมฆ : ทำไมต้องมาเวลานี้ด้วยยยยยยยยอ๊อากออีกอห่าเ
' แต่ที่พวกเราสนใจแค่การสอบแต่ละครั้งที่พวกนั้นมาการสอบจะยากขึ้นนั้นแหละ!!! ไอ้เวรเอ๊ย ' โรงเรียนหน่วยทหารพิเศษพวกเรามันแค่สร้างคนออกมาเป็นหน่วยธรรมดาเท่านั้น เสียงป้ายรถเมล์ดึงถึงที่หมายเสียงประตูเปิด ปุยเมฆลงจากรถเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงเท้าลงเหยียบพื้นดินเบื้องหน้าถึงที่โรงเรียนทหารหน่วยพิเศษขนาดใหญ่โตพื้นที่กว้างแทบเป็นประเทศเล็กแต่ก็ใหญ่กว่าโรงเรียนอื่นเพราะรัฐบาลยุบรวมเป็นโรงเรียนเดียวที่เรียนร่วมกับนักเรียนประเทศอื่น
ณ โรงเรียนทหารหน่วยพิเศษ
บรรยากาศตอนเช้าเย็นสบายนักเรียนหลายอายุเดินเข้าโรงเรียน บางคนกินอาหารเช้ากินข้าวปั้นระหว่างเดิน บางคนกินขนมปังข้างทางหรือนั่งม้านั่ง ปุยเมฆรีบเดินเข้าโรงเรียมตามหาเพื่อน สายตากวาดมองหาเพื่อนตัวดีที่มาก่อนถึงก่อนเฝ้าที่นั่ง บางอย่างละสายตาไม่ได้ ปุยเมฆทำเป็นเมินมันไปเห็นรถตู้ที่หรูเหยียบล้านล้านป้ายสัญลักษณ์ตรงหน้ารถจักรวรรดิหน้าโรงเรียนบังเอิญ มองมันละสายตาไม่ได้และรีบหันไปมองทางอื่น ทหารหน่วยพิเศษยืนต้อนรับองค์รักษ์ยืนทั่วรถป้องกันอันตรายทั้งที่แค่อยู่ในโรงเรียน
ทางโซนรับแขกก็มีไม่เข้าแต่
“ เท่จัง..” พวกเขาคงผ่านการฝึกหลายอย่างจนมาถึงตรงนั้นได้ น่านับถือเขาใช้อะไรแรงจูงใจนะ… ต่างจากเรา..
สัญลักษณ์ตรงเสื้อ องครักษ์การสอบที่ทุกคนอยากได้
?!!! บางอย่างดึงดูดสายตามากกว่านั้น สบตากับคนมีอำนาจที่กำลังเปิดประตูลงจากรถ สายตานักเรียนที่หน้าโรงเรียนคงเห็นเหมือนเขา แอบมองแขกของวันนี้รู้สึกถึงบรรยากาศสายตาชื่นชมจากรอบตัวคนนั้น ร่างสูงใหญ่แววตาคมเข้มใบหน้าบุรุษพระเจ้าประทานมายิ่งสวมสูทเข้มเสื้อคลุมไหลตราประจำหน่วย ออร่าหล่ออำนาจกระจายออกมาทำให้คนมองก็อยากจะสยบ สายตานักเรียนผู้หญิงจับกลุ่มมองด้วยใบหน้าแดงน่ารัก
…
“?!”
เขามองเราหรือเปล่า…
“ อ่า…” สายเหมอลอยจบลงจนสะดุดตาเจอเพื่อนตัวดีเด่น คุ้นเคยดียกมือในที่สุดก็เจอ!นั่งไกลหลบมุมสายตา นั่งสูดมาม่าต้มยำกุ้งของโปรดของมันกำลังโบกมือเรียก
“ ตรงนี้! ”
ตะวันเพื่อนสนิทตัวดีช่วยเหลือ ปุยเมฆรีบวิ่งไปหาเพื่อนเดินเร็วไปหาแล้วทิ้งตัวลงนั่งม้านั่งตรงข้ามอีกฝ่ายอย่างสบายใจ
“ สายลมแม่งมาช้าอีกแล้ว” ตะวันบ่นก่อนจะพิมพ์หาเพื่อนคนสุดท้ายให้มาถึง แววตาสับสนแขกวันนี่เดินเสริ์ฟหน้าตาเข้าโรงเรียนไปสักพัก เสียงเตือนฉุกเฉินเข้าเรียนก่อนกำหนด
“ อีก 10 นาที เข้าห้องเรียนก่อนเลยมึง เดี่ยวสายกันทั้งสามคน”
ปุยเมฆ : กูเข้าไปก่อน นั่งด้านหลังเหมือนเดิม
