บันทึกต้องห้ามสาปให้เป็นหญิง - 0 บทนำ โดย แมวส้มแสนแสบ @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,พารานอมอล,แฟนตาซี,ตลก,วัยว้าวุ่น

โรงเรียน,ระบบ,ระบบผู้ช่วย,ชายกลายเป็นหญิง,คำสาป,ปีศาจ,วัยว้าวุ่น,ตลก,boylove ,yaoi ,วายแฟนตาซี,วาย,คอมเมดี้,พารานอมอล,แฟนตาซี

เมื่อหนุ่มเนิร์ดสุดเบื่อโลกกลับกลายเป็นสาวฮอตในช่วงข้ามคืนด้วยบันทึกประหลาดภายในห้องเก็บของของคุณตา แถมมากับข้อความปริศนาที่ว่าถ้าอยากจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมต้องมีค่าความชอบ100%จากคนที่เกลียด

ผู้แต่ง

แมวส้มแสนแสบ

เรื่องย่อ

เมื่ออยู่ดีๆ หนุ่มเนิร์ดสุดเบื่อโลกกลับกลายเป็นสาวฮอตในช่วงข้ามคืนด้วยบันทึกประหลาดภายในห้องเก็บของของคุณตา และยังแถมมากับข้อความปริศนาภายในโทรศัพท์ที่ว่าถ้าอยากจะกับเป็นเหมือนเดิมต้องมีค่าความชอบมากถึง100%จากคนที่เกลียด จะเป็นยังไงจะร่วงหรือจะเละก็มาตามอ่านกันได้ในเรื่องเลย Les Go!!!

 ชนันธร เลิศหล้า (ตาล) เพื่อนชอบเรียกว่า สีน้ำตาล : ม.5/3

ชอบ : หนังสือนิยายแนวไหนก็ได้ ชอบเรื่องภูตผีเหนือธรมชาติ ตำนานปรัมปราต่างๆ ชอบวาดรูป คนใจเย็น ยุ่งเรื่องชาวบ้าน ชุดนอนลายเป็ด

เกลียด : คนขี้เก๊ก งู 

นิสัย : สอดรู้สอดเห็น เห็นเงียบๆแต่แสบใช่เล่น วีรกรรมเยอะสุด ยิ่งตอนเป็นผู้หญิงยิ่งสุด ปากแซ่บ ใจร้อน 

  ชลธาร เลิศหล้า (น้ำเงิน) ม.6/3

นิสัย : กวนๆแต่รักน้อง ปากแข็งหน่อยๆ และก็ไม่ค่อยชอบยอมใคร ใจร้อน ไม่ได้เก่งมาตั้งแต่เกิดแต่พ่อสอนให้เปิดมาตั้งแต่เด็ก ยิ่งพักหลังยิ่งหวงน้องเพราะเป็นผู้หญิงแถมมีคนมาจีบโครตเยอะ 

ชอบ: แมว 

เกลียด:คนมาจีบน้องตัวเอง

 ทิวากร พงค์สวัสดิ ( อาทิตย์) ม.6/5 พ่อหนุ่มสุดเฟอเฟค พ่อหนุ่ม อบอุ่นขวัญใจมหาชนที่ชอบช่วยเหลือคนอื่น ทว่ากลับมีค่าความ ชอบผมติดลบไปที่ -60% รูปหล่อ พ่อรวยตามสเตปคุณชาย ทว่า เขากลับมีความลับดำมืดอยู่ในนั้น เนื่องด้วยเขาป่วยเป็นโรค 2บุคลิก 

ชอบ:สิ่งอะไรก็ตามที่น่ารักและปลอดภัย 

 เกลียด : สิ่งที่เป็นอัตรายเกือบทุกอย่าง

  นิสัย:ไม่ไว้ใจใคร ภายนอกอบอุ่นอ่อนโยนแต่ภายในหวาดระแวง ขี้เก๊ก ชอบช่วยเหลือ ไม่ชอบนางเอกสุดๆ 

 ธนนท์ เปรมปรี ( เปรม) : ม.5/3 เพื่อนต่างห้องดีกรีนักเลงขาโหด ชอบแกล้งแซวผมเป็นประจำ ค่าความชอบที่มีต่อผมคือ25% ชอบทะเลาะต่อยตี มาสายเป็นว่าเล่น โดนฑัณบนทุกปี 

ชอบ: ต่อยตี ของน่ารัก แมว

 เกลียด:คนทำร้ายผู้หญิง หมา

ภากร จุลวีท์ ( ซัมเมอร์) : ม.6/1 รุ่นพี่ชุมนุมประวัติศาสตร์ชอบใช้แรงงานผม แถมยังซึนเดเระ ค่าความชอบที่มีต่อผม คือ 45% ฮือ ก็ถือว่าดีกว่า2คนที่พูดมา สวรรค์ยังเมตตาผมอยู่  

ชอบ: ประวัติศาสตร์ตำนานเทพนิยายกรีก  

เกลียด : คนพูดไม่รู้เรื่อง 

ลิเวียธาน :ปีศาจที่ตามมาจากในหนังสือ

บันทึกต้องห้ามสาปให้เป็นหญิง-0 บทนำ

.

.

.

"อืม วันนี้วันที่เท่าไหร่แล้วอ่ะ" 

ในขณะที่ผมหรือคนอื่นๆ เรียกกันว่า ตาลที่มาจากสีน้ำตาลจริงๆ กำลังนอนเล่นโทรศัพท์อยู่นั้น ก็เกิดคิดขึ้นมาเล่นๆ ว่าวันนี้วันที่เท่าไหร่ไปพลางไถโทรศัพท์ไปแบบไม่ต้องการคำตอบ

ทว่าพี่ชายตัวดีที่นอนดูหนังอยู่ข้างๆ กลับเป็นคนตอบขึ้นมาซะงั้น และคำตอบที่ว่าดันทำเอาผมตกใจจนปาหมอนทิ้ง

"13 อีก2วันก็15 เปิดเทอมแล้ว" 

"ห๊ะ!!! พูดจริงดิ" 

"ไม่จริงมั้ง กูโกหกมึงมั้งไอ้ตาล"พี่ชายผมตอบกลับด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงก่อนจะหันมามองพร้อมเลิกคิ้วให้อย่างกวนๆ  เป็นความนัยว่าถ้าไม่เชื่อก็ลองเปิดปฎิทินดูซะ

"ฉิบหายยยย!!!!"

"ทำไม ลืมทำการบ้านเรอะ"

"อืม ก็เออดิ ตายห่าแน่อาจารย์กมลกินหัวแน่"

"จริงดิ งั้นขอให้โชคดีนะไอ้ตาลน้องรัก"  อวยพรเสร็จพี่มันก็หันหน้าออกไปดูหนังต่ออย่างสบายใจเฉิบ ไม่สนใจน้องนุ่งที่กำลังเดือดเนื้อร้อนใจอยู่เลย ดู๊ ดู จิตใจคนเป็นพี่ทำกันได้

"นี่ นี่ พี่จะทิ้งกันง่ายๆ งี้เลยหรอ ไม่สงสารน้องตาดำๆ คนนี้บ้างเลยรึไง"ผมพูดพร้อมเบะปากอย่างกวนๆ  เพื่อให้พี่ชายหันมาสนใจกันบ้าง

"งานใครก็งานมัน ใครไม่ทำก็รับผิดชอบเอง"ดู ดูพี่ชายตัวดีของผมพูดสิ อย่างงี้ต้องใช้ท่าไม้ตาย

อ้อน. . .ให้ยอมใจอ่อน

"น้า พี่เงิน น้า ช่วยน้องน้ำตาลตาดำๆ คนนี้สักครั้งเถอะนะครับ น้า" 

ใช่ครับ ได้ยินชื่อพี่ชายผมไม่ผิดหรอก พี่เงินหรือสีน้ำเงิน พี่ชายแท้ๆ ในสายเลือดที่เกิดก่อนกันแค่2ปี เป็นพี่ชายที่ค่อนข้างปากไม่ตรงกับใจเข้าขั้นซึนเดเระขี้บ่นขี้วีนแต่ขี้ใจอ่อนเสียอย่างนั้น

"เห้อ" เสียงถอนหายใจดังออกมาแล้วถือเป็นสัญญาณที่ดีสำหรับผม

"ทำเกี่ยวกับอะไร"นั่นไง ว่าแล้วว่าต้องใจอ่อน เดาไว้ไม่มีผิด พี่ชายบันไซ

"กีฏวิทยา  ให้สตาฟแมลง3 ชนิด พร้อมกับบอกให้แยกลักษณะเด่นของแมลงด้วย"  ผมบอกด้วยสายตาเป็นประกายพร้อมจ้องไปที่พี่ชายอย่างมีหวัง

"งั้นไปหาอุปกรณ์จับแมลงมามีอะไรมั่ง"

ไม่รอช้าผมรีบหยิบหนังสือเรียนเปิดอ่านให้พี่ฟังทันที

"ก็  อ เอ่อ กระดาษฟลอย,กล่องขนมปี๊บ,เข็มหมุดเซ็ตท่าแมลง,โฟม,หลอดไฟ,สายต่อหลอดไฟ,การบูรณ์และซองกันชื้น,กล่องเก็บแมลง,ซากแมลงที่ต้องการสต๊าฟ น่าจะประมาณนี้ครับ" 

"โอเค งั้นลองไปหาที่ห้องเก็บของพลางๆ ก่อนนะ ไว้พี่ดูหนังเสร็จจะไปช่วยหา"

อ อ้าว ไม่เหมือนที่คุยกันไว้นี่นา แสงสว่างที่พึ่งจะมากลับดับไปกลางทางเสียอย่างนั้น

"พี่เงินไมทำงี้อ่า"

"เออน่า เดี๋ยวไปช่วยเหลืออีกนิดเดียวหนังก็จะจบแล้วเนี่ย แป๊บเดียว"

"แน่นะ " 

"เออ แน่สิ เคยโกหกด้วยรึไง"

"แต่-"

"เดี๋ยวเลี้ยงไอติมด้วยอ่ะ"

"ก็ได้"ยอมๆ ไปก่อนก็ได้ว้า ไม่ได้เห็นแก่กินหรอกนะแค่เห็นว่าลำบากมาช่วยก็เท่านั้นเอง เชอะ

.

.

.

"แค่ก แค่ก แค่ก"

โอ๊ย ผมไอเป็นว่าเล่นเพราะฝุ่นจากห้องเก็บของที่ผมพึ่งเดินมาถึงได้ไม่นาน แรกๆ ก็ยังไม่เป็นไรพอเดินเข้าไปสูดกลิ่นเท่านั้นแหละ เต็มๆ เลย มีแต่ฝุ่น หยากไย่ ละอองเต็มไปหมด ดูไม่น่าเข้าไปหาของสุดๆ แต่ตอนนี้ก็คงต้องจำใจทำเพราะไม่งั้นคะแนนเทอมนี้อัปปรีย์แน่นอน

แถมวิชานี้ไม่ส่งก็ไม่ได้อีกเพราะเป็นวิชาของจารย์กมล ยัยป้าสุดโหดห้องปกครอง แค่คิดก็เสียวสันหลังแล้ว หยึย ขนลุก

"แต่ฝุ่นมันไม่เยอะไปเรอะ  แค่ก แค่ก"  พูดไปก็สำลักไป

'เอ พี่เงินบอกว่าของอยู่แถวๆ นี้นี่ อยู่ไหนวะ เอ"  ผมบ่นไปค้นไปอย่างที่ทำเป็นประจำตามนิสัยของตัวเอง

ในขณะที่ตาลบ่นไปค้นหาของไปก็เหมือนมีพลังงานปริศนาบางอย่างจะเข้ามาจู่โจมตาลโดยไม่ทันตั้งตัว และทันใดนั้น. . .

 ปั๊ก !!!

"โอ๊ย  อะไรวะ" โดนเข้าหัวอย่างจัง เจ็บสัสๆ

ผมเอามือกุมหัวด้วยความมึนงงก่อนจะก้มหน้าดูสิ่งที่ฟาดเข้ามาที่ท้ายทอยอย่างจังราวกับล็อคเป้า

"เชี่ยไรวะเนี่ย  หนังสือหล่นมาจากไหนวะ" 

บ่นเสร็จผมก็ก้มไปดูหนังสือที่ว่านั่นทันทีปรากฏว่าเป็นหนังสือเล่มเก่าๆ ที่ดูหนาแบบปาหัวหมาแตกได้ เต็มไปด้วยฝุ่นและหยากไย่ ทว่ากลับมีกระดาษแปะกลอนแปลกๆ ตรงหน้าปกสีซีดที่ดูเด่นสะดุดตาจนละออกจากมันไม่ได้

จงยั้งมือหยุดยั้งก่อนพลั้งผิด

อย่าได้คิดเปิดอ่านมานรังสรรค์

ห้ามแตะต้องเล่มนี้สุดทานทัน

หากฝ่าฟันวิญญาณจะหลุดลอย

ข้าจึงมาเพื่อตักเตือนมนุษย์น้อย

อย่าเกี่ยวก้อยทำสัญญาแห่งอาสัญ

เพราะกายเนื้อที่ได้จะวายพลัน

เป็นได้เพียงร่างจำแลงตลอดไป

ซึ่งตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไรหรอกหลังจากหยิบขึ้นมา ถ้ามันไม่เขียนกลอนแปลกๆ ไว้ ที่ผมพอจะถอดความได้ว่าห้ามเปิด แต่เพราะยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่ว่ามีอะไรอยู่ในนั้น

"ชักน่าตื่นเต้นแล้วแฮะ ไม่ได้ขี้เสือกนะแค่อยากรู้เฉยๆ จริ๊งจริ๊ง" 

พลันร่างกายไวกว่าสมอง ผมก็เอื้อมมือไปเปิดหนังสือออกทันที ในวินาทีที่กระดาษกำลังพลิกด้านใจผมก็เต้นตึกตัก ตึกตักด้วยความตื่นเต้นจนกระทั่งกระดาษเปิดออกเต็มหน้าสร้างความประหลาดใจให้กับผม

สร้างความประหลาดใจอะไรหน่ะหรอ ก็เพราะกระดาษมันโล่งไปหมดทั้งหน้าเลยอ่ะดิ

"what อะไรวะ ไหงเป็นแบบนี้ ไม่น่าตื่นเต้นเอาซะเลย" 

ฟืบ ฟืบ ฟืบ

ด้วยความสงสัยใคร่รู้ผมก็เอื้อมมือไปเปิดหนังสือหน้าถัดๆ ไปเร็วๆ ทันที และสิ่งที่ปรากฏทำให้ผมสรุปได้ว่าหนังสือเล่มนี้ไม่มีอะไรเลย เป็นแค่หนังสือเปล่าๆ เล่มหนึ่ง ไม่มีแม้แต่รอยขีดเขียน ไม่มีแม้แต่รอยปากกาคล้ายถูกทิ้งร้างมานานมากจนเหมือนซื้อมาเก็บไว้เพื่อดูเฉยๆ

นั่นเป็นความแปลกอย่างหนึ่งของมัน ถึงแม้ผมจะอยากเสือก-เอ๊ย สงสัยมากเพียงไหนก็ต้องจำใจวางมันเก็บไว้ที่เดิมเพราะพี่ชายผมเดินมาถึงแล้ว ขืนรู้ว่าผมแอบอู้ไม่หาของสักทีกลัวพี่แกจะเปลี่ยนใจไม่ช่วยผม

"สรุปหาเจอหมดยังที่จะใช้"

"ไม่เจอสักอันอ่ะ ไม่เห็นว่าอยู่ไหน"

"คือเวลาที่กูดูหนังไปตะกี้มึงหาไม่เจอสักอันเลยหรอ"

"แหะ  แหะ ใช่" ผมเกาหัวด้วยความลุกลี้ลุกลนหัวเราะแห้งแก้เขินหลังจากถูกบ่น

"เจริญหล่ะน้องกู ถ้าเป็นงูงูฉกตามึงหายไปแล้วมั้ง กล่องขนมปี๊บก็อยู่ด้านหลังมึงไง เห็นยัง"พี่เงินทำท่าหงุดหงิดก่อนจะชี้ไปตามที่พูดแล้วให้ผมหยิบของตามที่แกชี้ 

"กระดาษฟรอยกับเข็มหมุดอยู่ในบ้าน ส่วนหลอดไฟกับซองกันชื้นอยู่ด้านซ้ายมึง เดี๋ยวที่เหลือกูไปหาซื้อให้ พรุ่งนี้จะได้ทำเลย เคมั้ยรึมีปัญหาอะไร" 

"เคครับไม่มีปัญหาอะไรเลย"  ไม่เคก็ต้องเคหล่ะว้า เล่นสั่งขนาดนี้อ่ะคุณพี่ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีแฮะ หึย อยากรู้อ่า หรือเป็นตำนานอะไรสักอย่างเปล่าหว่า หรือเป็นเรื่อง-

"เห้  เหม่ออะไรทำไมยังไม่เข้าบ้านอีก จะอยู่ข้างนอกให้ยุงกัดตายรึไงไอ้ตาล"

"ป เปล่า เข้าๆๆ"

ผมรับฟังอย่างว่าง่าย (กัดฟันพูด) ก่อนจะรีบขนของตามพี่เงินเข้าไปในบ้าน ก่อนจะรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องอย่างเร็วโดยไม่รู้เลยว่า

วันพรุ่งนี้ของผมจะเปลี่ยนไปตลอดการด้วยคำที่ว่ารู้เท่าที่เขาอยากให้รู้ อย่าสอดรู้ให้มาก 

"รู้สึกแปลกๆแฮะ" 

"แล้วเจอกัน" 

___________________________

ถ้าชอบก็กดใจ กดเข้าชั้น คอมเม้น เป็นกำลังใจให้ไรท์คนนี้ด้วยนะคะ🥰