จากความปรารถนาเพียงต้องการเอาชนะแล้วได้เธอมาเคียงกาย...สู่ความต้องการที่จะผูกมัดเธอไว้...ให้อยู่เคียงใจเขาไปตลอดกาล...
รัก,ดราม่า,ชาย-หญิง,ยุคปัจจุบัน,ตะวันตก,ดยุกฮาเวียร์,ท้อง,นางเอกฉลาด,นิยายรักตะวันตก ,ดราม่า,พระเอกธงแดง,พระเอกปากแข็ง,นิยายมาเฟีย,นิยายมาเฟียสเปน,นิยายรักต่างแดน,ชนชั้นสูง,พระเอกคลั่งรัก,ดาร์กโรมานซ์ ,18+,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
จากความปรารถนาเพียงต้องการเอาชนะแล้วได้เธอมาเคียงกาย...สู่ความต้องการที่จะผูกมัดเธอไว้...ให้อยู่เคียงใจเขาไปตลอดกาล...
ผู้แต่ง
SaltySweet.
เรื่องย่อ
"บางสิ่งที่เขาตามหามาทั้งชีวิต... ซ่อนอยู่ในเสียงร้องไห้ของผู้หญิงที่ตัวเองเพียงต้องการเอามาไว้ ‘ข้างกาย’ ยามค่ำคืน"
‘ดยุกฮาเวียร์ เมนดิซาบัล’ ผู้ปกครองอาณาจักรไวน์แห่งริโอฆา และเจ้าพ่อท่าเรือทางตอนเหนือของราชอาณาจักรสเปน ถึงกับต้องออกโรงตามล่า ลงทุนสร้างสัญญามาเพื่อบีบให้ผู้หญิงคนหนึ่ง ยินยอมอยู่ใต้ปกครองของตัวเอง แต่กระนั้น ‘มิลิน’ หญิงสาวชาวไทยผู้เปี่ยมด้วยใจอิสระ กลับเมินกันได้อย่างหน้าซื่อตาใส ซ่อนความพยศไว้ภายใต้หน้ากากของเด็กดีผู้ยอมจำนน
... ยิ่งพยายามบังคับ ยิ่งกลับถูกดึงดูด... เมื่อความปรารถนาเปลี่ยนเป็นความต้องการครอบครองอย่างบ้าคลั่ง ดยุกผู้ยิ่งใหญ่จะทำอย่างไรเมื่อพบว่า 'กระต่ายน้อย' ในกรงขังอาจเป็น ‘แสงสว่าง’ ท่ามกลางความมืดมิดที่ปกคลุมหัวใจของเขามานานถึง 15 ปี—จากฝีมือตระกูลศัตรูอย่าง ‘มาร์ควิสอาลาร์กอน’ ผู้เป็นสายพระญาติของราชวงศ์
เมื่อความความรักเกินพอดีถูกจุดติดขึ้น เขาก็พร้อมจะ 'ทำทุกทาง' ต่อให้ต้องยืนตรงข้ามกับคำว่าศีลธรรม...
☼———☼———☼
สวัสดีค่ะ ขอชวนเพื่อนๆ นักอ่านเข้ามาละเลียดเรื่องราวความรักสไตล์ Dark Romance ไปกับพร้อมกับเครื่องดื่มแก้วโปรดของคุณ นวนิยายเรื่องยาวที่จะพาคุณเข้าไปในโลกชนชั้นสูง ความรัก ความแค้น และความคลั่งไคล้ เนื้อเรื่องอยู่ในยุคปัจจุบันนะคะ แต่มีความเกี่ยวพันกับยุคเก่าที่สืบทอดอำนาจต่อกันมาค่ะ เล่มนี้มี eBook นะคะ จะมาเร็วๆ นี้
ฝากนิยายเรื่องแรกไว้ในอ้อมใจของนักอ่านทุกท่านด้วยนะคะ ขอเชิญสายเวิ่นในการบรรยายมาดื่มด่ำห้วงอารมณ์ไปด้วยกัน ยินดีต้อนรับ และน้อมรับคำติชมทุกคนเลยค่ะ รัก~~
ทุกๆ ความคิดเห็น การกดหัวใจ และการเพิ่มเข้าชั้น คือกำลังใจของผู้เขียน ขอขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจล่วงหน้าเลยค่ะ
มามอบหัวใจและความหมั่นไส้ให้ท่านดยุกกันนะคะ…
☼———☼———☼
นิยายเรื่องนี้เป็นเรื่องสมมติ (Fiction) ที่สร้างขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้น แม้มีการอ้างอิงชื่อประเทศ สถานที่ และตำแหน่งขุนนางตามประวัติศาสตร์สเปนเพื่ออรรถรส แต่เหตุการณ์และตัวละครทั้งหมดเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียน มิได้มีเจตนาพาดพิงหรือสร้างความเสื่อมเสียให้แก่บุคคลที่มีตัวตนจริง ราชวงศ์ หรือบุคคลสาธารณะในโลกปัจจุบันประการใด โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านว่านี่คือโลกคู่ขนานที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อวรรณกรรมเท่านั้น
☼———☼———☼
สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
(และฉบับเพิ่มเติม พ.ศ. 2558)
ห้ามมิให้ผู้ใดคัดลอก ลอกเลียน ดัดแปลง ทำซ้ำ สแกนเนื้อหา หรือถ่ายรูปลอกเลียนแบบส่วนใดส่วนหนึ่งของนิยายเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหา ภาพประกอบ หรือปก เพื่อนำไปใช้ในรูปแบบใดก็ตามโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว
รวมถึงพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ (ฉบับที่ 5) พ.ศ. 2565 เพิ่มเติม: ห้ามมิให้ผู้ใดใช้โปรแกรมคอมพิวเตอร์ หรือวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ใดๆ ในการดัดแปลง แก้ไข หรือลบข้อมูลการบริหารสิทธิ เพื่อนำผลงานไปเผยแพร่โดยมิชอบ หากพบเห็นจะดำเนินคดีทั้งทางแพ่งและอาญาถึงที่สุด
หากพบเห็นการละเมิดลิขสิทธิ์ ไม่ว่าจะเป็นการนำไปเผยแพร่ต่อในเว็บไซต์เถื่อน กลุ่มลับ หรือแพลตฟอร์มใดก็ตาม เจ้าของลิขสิทธิ์จะ "ดำเนินคดีตามกฎหมายถึงที่สุด" โดยไม่มีการยอมความใดๆ ทั้งสิ้น
Copyright © 2026 by SaltySweet All Rights Reserved.
ใบหน้าสวยเงยขึ้นมอง เมื่อหางตาเหลือบเห็นว่ามีผู้มาใหม่ ชายหนุ่มร่างสูงก้าวเข้ามาภายในห้องพักกว้างสุดหรู ภายในพรีเมียมเลานจ์ คลับที่เขาคือผู้ดูแล
ปากหยักยกยิ้มบางส่งให้คนรอ พัทธวีร์พยักหน้าให้ลูกน้องเพียงนิดรับคำทักทาย ก่อนหันกลับไปยังน้องสาวที่ยิ้มหน้าบานอยู่บนโซฟาตัวนุ่ม
“พี่แพท ทำไมวันนี้มาหากันได้ล่ะคะ?”
เสียงหวานขี้เล่นเอ่ยเชิงหยอกเย้า ยามสายตาเห็นคนที่โผล่มายังห้องรับรองส่วนตัวของเธอ โดยปกติแล้วเวลานี้ผู้เป็นพี่มักจะยุ่งอยู่กับงานมากกว่า
พัทธวีร์มองใบหน้าสดใสที่ส่งยิ้มให้อย่างร่าเริง ชายหนุ่มถอนหายใจเบา ขณะเดินไปหย่อนกายยังฝั่งตรงข้ามน้องสาว สุ้มเสียงเซ็งๆ เอื้อนเอ่ยกับคนตรงหน้าอย่างอ่อนใจ เพราะจำไม่ได้ว่าเขาพูดมันไปแล้วกี่รอบ
“เมื่อไหร่ลินจะเบื่องานนี้สักทีนะ”
“แหม พี่แพทก็…โชว์ของลินทำเงินให้พี่ตั้งเท่าไหร่กันยังจะมาพูดแบบนี้อีก”
มิลินมุ่ยหน้าใส่ผู้เป็นพี่ชาย จดจ้องใบหน้าคมที่ดูคล้ายหนุ่มลูกครึ่ง เพราะโครงหน้าหลายส่วน เอนเอียงไปทางคุณย่าของเราทั้งคู่ที่เป็นชาวดัตช์ หญิงสาวอมยิ้มกวนอารมณ์คนมอง เอียงคอเล็กน้อยอย่างซุกซนก่อนเอ่ยสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป
“ไม่เลิกง่ายหรอกค่ะ สนุกจะตาย”
พัทธวีร์ยกแขนขึ้นกอดอกเอนหลังพิงพนักโซฟาตัวนุ่ม ดวงตาสีเข้มจ้องมองใบหน้าคมแต่สวยหวานของคนพูด น้องสาวของเขาดูงดงามเสมอ แม้จะไร้เมคอัพใดเติมแต่งช่วยเสริม
นี่แหละ…สาเหตุที่เขาต้องคอยกันเธอออกจากเหล่าเสือผู้หญิงยามค่ำคืน…
“พี่น่ะ ขี้เกียจจะคอยปฏิเสธพวกคนที่ขอเจอลินน่ะสิ”
“ลูกค้าของพี่ใครๆ ก็รู้นี่คะว่า ‘ไมร่า’ ไม่ได้รับงานแบบนั้น”
ไมร่าคือชื่อแฝงของมิลินในยามขึ้นเวที ข้อมูลส่วนตัวของเธอทุกอย่างเป็นความลับทั้งหมดโดยความคุ้มครองของพัทธวีร์ ชายหนุ่มผู้มีอิทธิพลในเขตจังหวัดทางภาคใต้ เขามีธุรกิจในยามค่ำคืนเป็นพรีเมียมคลับโชว์ รวมถึงท่าเรือยอชต์ขนาดใหญ่ของจังหวัด ซึ่งครอบคลุมไปถึงการให้บริการทางทะเลอื่นๆ เช่นเจ็ตสกี และเครื่องเล่นทางน้ำครบวงจร
“ลูกค้าประจำล่ะก็ใช่ แต่คนใหม่ๆ น่ะ ไม่ใช่หรอกนะ บางคนตื๊อแบบขอทุ่มหมดหน้าตัก พี่เป็นห่วงลินมากนะ ถึงพี่จะคอยคุ้มกันแล้วก็ปกป้องลินได้ แต่ก็ไม่รู้จะทำได้ไปถึงเมื่อไหร่”
“ลินเข้าใจค่ะ แต่ลินก็ไม่เคยจะไปพูดคุยหรือเจอกับคนพวกนั้นระยะใกล้ชิด คงไม่มีใครจะมาสนใจอยากได้ลินขนาดนั้นหรอกมั้งคะ”
หญิงสาวยิ้มให้เขาก่อนส่งเวเฟอร์ช็อกโกแลตเข้าปาก อีกฝ่ายส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความดื้อดึง เอ่ยเสียงจริงจังขณะมองคนเคี้ยวขนมตุ้ยๆ
“ลินน่ะจะไปรู้อะไร พี่เป็นผู้ชายนะ พี่รู้ดีว่าผู้ชายบางคนเวลาอยากได้อะไรมากๆ มันไม่ยอมแพ้ง่ายหรอก”
มิลินยิ้มอ่อนหวาน ก่อนเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งของชายหนุ่ม พัทธวีร์เปรียบเสมือนพี่ชายร่วมสายเลือด เขาเป็นห่วงและดูแลเธอเป็นอย่างดีเสมอมา
จนบางทีก็อบอุ่นจนร้อนเกินไป…เพราะเขาบ้าการคุ้มกันเธอเอามากมาตลอด...
“เดี๋ยวไว้ลินเก็บตังค์เปิดร้านได้ครบก่อนนะ อืม ถ้าตอนนั้นลินเบื่อแล้วอาจจะเลิกก็ได้ค่ะ”
“พี่ลงทุนให้ได้ เรื่องแค่นี้เอง”
คนเป็นพี่จ้องหน้านิ่ง เขาโน้มตัวไปด้านหน้ายามพูดยืนยันด้วยน้ำเสียงจริงจัง เรื่องแค่นี้มันเล็กมากสำหรับเขา อะไรก็ได้ให้เธอไม่ต้องกลายเป็นจุดสนใจของคนบางจำพวก เขาพร้อมจะทำเพื่อปกป้องน้องสาว
มิลินน่ะ…ติสท์และสันโดษเกินไป จนอาจไม่เข้าใจความโหดร้ายของโลกกลางคืน…
“ไม่เอาค่ะ ทุกวันนี้หุ้น 5% ของท่าเรือยอชต์ที่ลุงภูยกให้ก็เยอะแล้ว ไหนจะหุ้นในคลับโชว์ของพี่อีก”
“ต่อให้พี่ลงทุนร้านให้ก็ยังไม่ถึงครึ่งที่ลินควรจะได้เลยนะ…เห้อ ทำไมถึงนิสัยเหมือนอาวินขนาดนี้เนี่ย”
มิลินหัวเราะคิกคักกับคำเปรียบเทียบนั้น เพราะผู้เป็นบิดาของเธอคือลูกชายคนเล็กของตระกูลมั่งคั่ง เขารักอิสระเกินไปจนถึงขนาดโอนหุ้นส่วนให้พี่ชายดูแลทั้งหมด จากนั้นก็ออกไปใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบยังถิ่นจังหวัดข้างเคียง
หญิงสาวผ่อนลมหายใจเบาขณะมองใบหน้าตึงๆ ของพี่ชาย รู้ดีพัทธวีร์สนับสนุนให้เธอได้เธอทำในสิ่งที่รัก พร้อมจะปกป้องเธอเป็นอย่างดีเท่าที่เขาจะทำได้ มันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่ครั้งบิดาและมารดาของเธอจากไป ตัวเธอซึ่งเป็นลูกคนเดียว จึงจำต้องย้ายมาอยู่ในครอบครัวของผู้เป็นลุงจนกระทั่งเรียนจบ
“ลินรู้ค่ะ เพราะงั้นตอนนี้พี่ถึงได้ปกป้องลินอยู่ไงคะ ไม่งั้นลินคงไม่ได้ทำในสิ่งที่ลินรักมันมากมาได้นานขนาดนี้ ขอบคุณนะคะพี่แพท”
พัทธวีร์มองเจ้าของใบหน้าเนียนใสที่ส่งสายตาซาบซึ้งมาให้ เขาได้ยินคำขอบคุณจากเธอมาน่าจะพันครั้งได้แล้ว
แต่เขาอยากให้น้องเลิกเป็นนักเต้น…ไม่ใช่คำขอบคุณให้เขาใจอ่อนอีกแล้วน่ะสิ…
“เห้อ ใครจะดื้อเท่านี้ได้อีกนะ เอาล่ะๆ ดึกแล้วรีบกลับไปนอนซะเถอะ”
“ค่า งั้นก็ บ๊าย บายค่ะ”
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนก่อนจะยกมือโบกเป็นการตอบรับ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะน้อยๆ พร้อมรอยยิ้มเอ็นดู แม้วันนี้แม้เธอจะโตเป็นสาวแล้ว แต่ก็ยังคงทำตัวเป็นเด็กกับคนเป็นพี่อย่างเขาเสมอ
“คุณลิน เชิญทางนี้ครับ”
กรวัศผายมือให้กับหญิงสาวตัวเล็ก หล่อนลุกขึ้นยืนทันทีที่เห็นเขาโผล่เข้ามาจากเส้นทางลับของห้อง
“ค่ะ”
มิลินก้าวเดินด้วยบุคลิกที่สง่างาม การเป็นนักเต้นทำให้เธอได้เปรียบคนอื่นเรื่องของการจัดระเบียบร่างกาย ชายหนุ่มลอบมองโครงหน้าเรียวสวยหวานของเธออย่างแนบเนียน คิ้วโค้งเรียงตัวสวยสีเข้มวางพาดเหนือดวงตาคมกลมโต จมูกโด่งปลายเชิดรับกับริมฝีปากอวบอิ่มวาวระเรื่อ เดรสสีขาวที่สวมอยู่ ตัดกับผิวเนียนใสดุจน้ำผึ้งสีทอง แต่ช่างดูลงตัวจนยากจะละสายตา
กรวัศไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพัทธวีร์ผู้เป็นนาย ถึงหวงแหนน้องสาวมากนัก เพราะแม้ในยามไม่ได้อยู่บนเวทีมิลินก็ยังน่าหลงใหล ใบหน้างามยามไม่แสดงอารมณ์ใดยังคงความน่าดึงดูด
เขาจึงเข้าใจหัวอกคนเป็นพี่ชายอย่างพัทธวีร์ดี…
ด้วยงานที่ทำนั้นเสี่ยงต่อความวุ่นวายในชีวิตมากขนาดไหน เขาที่เป็นผู้คุ้มกันย่อมเข้าใจความกังวลของเจ้านาย ขนาดว่าคนที่พบเจอหล่อนบ่อยว่าใครเช่นเขาเอง ยังต้องยอมรับว่าดวงตาคู่สวยนั้น ทำให้หัวใจคนมองสั่นไหวได้ไม่ยาก
และเขาเป็นหนึ่งในคนส่วนน้อยที่ล่วงรู้ความลับข้อนี้…
“คุณลิน วันนี้เป็นยังไงบ้างคะ เหนื่อยไหม”
เสียงเล็กของนฤมลเอ่ยทักทายอย่างสดใส มิลินยิ้มบางให้คนของพี่ชายที่ส่งไปอยู่เป็นเพื่อนกันยังบ้านริมทะเล เพราะความเป็นห่วงที่มากเกินพอดีของเขา
“ขอบคุณค่ะพี่มล ไม่เหนื่อยอะไรเลยค่ะ งานของลินยังสนุกเหมือนเดิม”
“แล้วก็โดนคุณแพทบ่นเหมือนเดิมใช่ไหมคะ”
ทั้งคู่หัวเราะคิกคักให้กันแทนการยอมรับตรงๆ เธอเอ่ยขอบคุณผู้เลื่อนประตูรถเปิดให้ ก่อนก้าวขึ้นรถประจำตัวซึ่งพัทธวีร์จัดเตรียมไว้ให้เสร็จสรรพ เส้นทางที่ใช้เดินออกมาจนถึงจุดนี้ ล้วนเป็นพื้นที่สงวนส่วนบุคคลป้องกันสายตาสอดส่องจากคนภายนอก
จริงๆ แล้วมันคือหนึ่งในข้อเสนอของผู้เป็นพี่ยื่นต่อรอง ตั้งแต่รับรู้ความต้องการแท้จริงของเธอ ข้อแลกเปลี่ยนกับการที่เขาจะยินยอมให้มิลินได้ทำงานที่เธอรัก เหตุผลก็เพื่อความปลอดภัยและความสบายใจของเขา
มิลินรู้ดีว่างานของตนอาจนำมาซึ่งความยุ่งยากจากคนนอก เพราะมันสามารถเกิดขึ้นได้ จากผู้คนมากหน้าหลายตาที่ชื่นชอบในตัวตนบนเวทีของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่ยากจะบังคับใครได้
ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้ว เธอแค่ชอบการได้ปลดปล่อยความเป็นอิสระออกมาเป็นศิลปะแขนงหนึ่งเท่านั้น ไม่ได้ต้องการทำไปเพื่อจะใช้มันเป็นหนทางเรียกหาความพิศวาสจากใคร แล้วกอบโกยเอาผลประโยชน์เข้าตัวหวังสุขสบาย เพราะชีวิตตอนนี้ ถือว่าสมดุลดีแล้วระหว่างเงินกับความสงบทางใจ
แต่…ก็ยังคงมีหลายคนติดต่อเข้ามาไม่ขาด…
จมูกเรียวทอดถอนใจเบา บรรดาคลับโชว์ที่อยู่ในการดูแลของพัทธวีร์ มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นจะรู้ว่าเธอเป็นใครจริงๆ มีข่าวลือหนาหูมากว่าความจริงแล้วเธอคือภรรยาลับๆ ของเขา ซึ่งมิลินมักขำขันอยู่เสมอยามช่างแต่งหน้าส่วนตัวแอบเม้าท์เล่าเรื่องภายนอกให้ได้รู้ พวกเขาต่างคิดกันไปเองต่างๆ นานา แต่เธอก็ไม่ได้คิดอยากจะไปอธิบายอะไรให้ใครต้องมาเข้าใจ
“ถึงแล้วค่ะคุณลิน ป่ะ เข้าไปพักผ่อนกันเถอะนะคะ”
มิลินพยักหน้าให้ผู้ติดตามของตน ประตูรถเลื่อนเปิดออก สองสาวจึงก้าวลงยังจุดหมายที่ไม่ได้อยู่ห่างจากคลับมากนัก
“ขอบคุณนะคะคุณกร”
กรวัศยิ้มบางเป็นการตอบรับ เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูให้เหล่าหญิงสาว ด้วยท่าทีสุภาพนอบน้อม
“คุณลินอยากทานอะไรอีกไหมคะ?”
“ไม่เอาแล้วค่ะ ลินกินจากที่คลับมาจนพุงจะแตกแล้ว”
ดวงตาสวยมองนฤมลที่ยิ้มขำกับคำบอกเล่านั้น มิลินก้าวเดินเข้าไปยังบ้านพักขนาดกลางแสนสงบของตน มันสร้างขึ้นในพื้นที่เก่าแก่เป็นมรดกของผู้เป็นบิดา ใจรู้สึกว่าตนเองโชคดีอยู่ไม่น้อย เพราะแม้จะไม่ได้ร่ำรวยดั่งลุงผู้เป็นบิดาของพัทธวีร์ แต่ที่ดินตรงจุดนี้นั้นก็แสนล้ำค่า ถ้าได้รับการตีราคาในปัจจุบัน คงจะเป็นจำนวนเงินมากโขเลยทีเดียว
พื้นที่ขนาด 4 งานริมทะเล มีต้นมะพร้าวขึ้นประปราย เป็นจุดที่เธอตัดสินใจใช้เงินเก็บปลูกบ้านพักส่วนตัว มันเป็นบ้านชั้นเดียวยกสูงขึ้นออกแบบคล้ายบ้านเรือนไทย ตัวบ้านสไตล์โมเดิร์นทาด้วยสีฟ้าอ่อน รอบตัวบ้านถูกออกแบบให้มีชานยื่นออกจากโครงสร้างหลักทั้งสี่ด้าน ทำให้สามารถเดินวนได้รอบทุกทิศ
“ช่วงนี้เจ้านี่ดอกดกมากเลยล่ะค่ะคุณลิน”
“นั่นสิคะ สงสัยจะชอบปุ๋ยตัวใหม่ที่เพิ่งใส่ไป”
มือเรียวแตะเบาๆ บนพุ่มดอกไม้หน้าบันไดทางขึ้น รอบบ้านมีไม้ประดับสีสดใสที่แข่งกันออกดอกชูช่อตลอดปี ใบเดฟสีเขียวถูกแขวนเป็นระยะให้ความรู้สึกสบายตา ในส่วนหลังบ้านมีชุดโต๊ะไว้สำหรับนั่งดื่มชาพักผ่อน
สายลมพัดโกรกมาจากด้านหน้าจนผมนุ่มปลิวไหว จากตรงนี้สามารถมองเห็นหาดทรายและทะเลสีฟ้าสดใสได้อย่างชัดเจน เป็นเหตุผลว่าทำไมปัจจุบันที่ดินผืนนี้จึงแพงขึ้นหลายเท่าจากเมื่อก่อน
หญิงสาวสูดอากาศสดชื่นเข้าปอด แม้ว่าพื้นที่แห่งนี้มีจะเพียงเธออาศัยอยู่เงียบๆ คนเดียว แต่มันไม่เคยทำให้รู้สึกโดดเดี่ยวเลยสักครั้ง
“คุณลิน กลับมาแล้วเหรอครับ!”
“หวัดดีค่ะคุณป้อง ลินมาแล้วค่ะ”
ปกป้องเอ่ยทักทาย เมื่อสังเกตเห็นรถที่คุ้นเคยหยุดลงบนถนนเล็ก หน้าบ้านหลังน้อย เขากับเพื่อนอีกสามคนคือคนที่พัทธวีร์ส่งมาประจำที่นี่ ทำหน้าที่คอยรักษาความปลอดภัยให้น้องสาวของผู้เป็นนาย
มิลินส่งยิ้มบางๆ ผ่านแสงไฟสีวอร์มโทนรอบบ้านส่งให้ลูกน้องของพี่ชาย อันที่จริงไม่ไกลจากนี้ก็มีบ้านหลังอื่นอยู่ถัดไปตลอดแนว พื้นที่ริมทะเลเหมาะสมกับการทำเป็นบ้านพักตากอากาศของผู้มีเงิน แต่พี่ชายของเธอก็มักจะส่งคนมาคอยดูเวรยามให้เสมอ
“เดี๋ยวพี่ไปเตรียมน้ำอาบให้นะคะ”
“ไม่เป็นไรค่ะพี่มล ไปพักผ่อนเถอะนะคะ”
คนข้างกายรับคำก่อนรีบไขกุญแจให้ ร่างเพรียวก้าวเข้าบ้านก่อนเดินตรงไปยังห้องนอนทันที อาภรณ์บนร่างงามค่อยๆ ถูกปลดออกทุกชิ้น ขาเรียวเยื้องย่างพลางฮัมเพลงขณะก้าวเข้าไปยังห้องน้ำ
เธอจัดการเปิดก๊อกเพื่อปล่อยน้ำเข้าอ่างแช่ตัว ออยบำรุงผิวกลิ่นหอมละมุนถูกใส่ลงไปพร้อมบับเบิ้ลบาธ มือบางเอื้อมปิดก๊อกเมื่อระดับน้ำอยู่ในจุดที่พอใจ มิลินค่อยๆ หย่อนกายลงอ่างอาบน้ำอย่างเชื่องช้า
ทั้งกลิ่นหอมและอุณหภูมิยามค่ำคืน ราวกับมนต์สะกดในช่วงเวลาสงบแสนล้ำค่า หญิงสาวปล่อยให้ร่างกายค่อยๆ ผ่อนคลาย เพลิดเพลินใจไปกับบรรยากาศแสนสุขจนเกือบเคลิ้มหลับไป
แม้เธอจะสูญพ่อแม่ไปในตอนยังเด็ก ทว่าบุญที่มีก็หนุนนำอยู่มาก ครอบครัวของผู้เป็นลุงนั้นพร้อมช่วยเหลือเสมอ พวกเขายินดีรับดูแลหลานสาวเพียงคนเดียวเช่นมิลินมาโดยตลอด ถึงวันนี้จะเติบโตจนสามารถยืนหยัดได้ด้วยตนเองแล้ว ก็ยังได้รับการสนับสนุนไม่ว่าทางที่เลือกจะเป็นอะไรก็ตาม เพียงสิ่งเดียวที่ลุงกับพี่ชายไม่เคยยินยอมเด็ดขาด คือการปล่อยให้เธอออกไปอยู่ในโลกที่พวกเขามองไม่เห็น
อาจเป็นเพราะนิสัยดื้อเงียบของเธอที่พี่ชายรู้จักมันดีกว่าใคร…
‘ถ้าลินจะเป็นนักเต้นระบำละก็ ห้ามไปทำงานที่อื่นเด็ดขาด’
นั่นคือการยื่นคำขาดของพัทธวีร์ ช่วงแรกที่ได้ยินแบบนั้นมิลินยอมรับว่าเธอค่อนข้างอึดอัดอยู่พอตัว ด้วยความดื้อรั้นจึงแอบลองไปทำงานในคลับอื่นที่ไม่ใช่ธุรกิจในเครือของผู้พี่ นั่นแหละเธอจึงได้รู้ว่า โลกแห่งแสงสีมันแฝงไปด้วยความน่ากลัวขนาดไหน
ตอนนั้นเธอโดนผู้เป็นพี่ดุยกใหญ่เพราะเขาดันจับได้ แถมยังโกรธเธอนานเป็นเดือนอีกต่างหาก…
มิลินนิ่งทบทวนในสิ่งที่พี่ชายพูดก่อนจะจากกันเมื่อครู่ มันก็จริงดั่งเขาว่าเรื่องที่อาจจะดูแลเธอไปตลอดไม่ได้ เพราะงั้นเธอจึงไม่ได้คิดจะทำงานนี้ต่อไปอีกนานมากนัก อีกหกเดือนต่อจากนี้ หญิงสาวตัดสินใจแล้วว่าจะหยุดงานแสดงบนเวที และเบนความสนใจไปยังงานออกแบบตามที่ร่ำเรียนมา แม้จะยังคงรักในการเต้นรำอยู่ก็ตาม
แล้ววันนั้นเธอก็จะเป็นอิสระ ไม่ต้องคอยใช้ชีวิตเป็นความลับอีกต่อไป…
รอยยิ้มสวยปรากฏบนใบหน้าหวาน โดยที่เจ้าตัวไม่อาจล่วงรู้เลยว่าหลังจากนี้ชีวิตของเธอ…กำลังจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล…
☼———☼———☼
เหนื่อยกันไหมคะวันนี้? มาพักใจที่นี่ได้น้า ตอนนี้บ่ายกว่าๆ กำลังง่วงในเวลางานเลยเนอะ แวะมาคอมเม้นต์เม้าท์มอยกันได้นะคะ เพราะนักเขียนก็ง่วงค่ะ 55