ชาย-หญิง,ผู้ใหญ่,NC,PWP,NTR,cuckold,เสียว,เรื่องเสียว,นิยายเสียว,นอกใจ,นอกกาย,ชู้,แรงงาน,กรรมกร,เถื่อน,ดิบ,18+,25+,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลายวันต่อมา...ตั้งแต่ที่ถูกไอ้ธันดาเปิดโลกใบใหม่ที่โรงสีข้าว ดูเหมือนว่าเจ้สาวจะชื่นชอบสถานที่ที่เปลี่ยวมืดมากกว่าเดิม ทุกๆ ครั้งที่ได้ลิ้มลองรสชาติกามสวาทในสถานที่แปลกใหม่ ความสุขสมก็จะยิ่งเพิ่มพูนขึ้นตามมาด้วย ถึงแม้ว่าจะกลัวคนงานคนอื่นจับได้...แต่ความเสียวที่ไอ้ธันดาได้มอบให้...ก็เกินจะต้านไหว
“หลินจ๋า วันนี้เราไปเที่ยวกันดีมั้ยจ๊ะ” เสียงเฒ่าแก่ย้งถามภรรยา...
พักหลังมานี้เธอบ้างานเป็นว่าเล่น หันหน้าหนีไม่ทันไรเมียก็หายเสียแล้ว คราวนี้เฒ่าแก่นึกออกแล้วว่าตอนตัวเองบ้างานความรู้สึกของภรรยาสาวเป็นเช่นไร
“วันนี้หลินต้อง....ตรวจงานนน่ะค่ะ”
“แต่วันนี้วันหยุดนะหลิน หลินยังจะทำงานอีกหรอ”
“ทีตอนแต่ก่อนวันหยุดเฮียยังทำงานเลย จำไม่ได้หรอคะ”
“มันเหมือนกันซะที่ไหน ถ้าเกิดว่าหลินไม่ไป เฮียจะจ้างพนักงานบัญชีเพิ่มสักสิบคนเลยดีมั้ย”
“….เฮีย….เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ แต่....ต้องรีบกลับมานะคะ”
“ต้องอย่างนี้สิจ๊ะ”
เฒ่าแก่ย้งเดินไปจูบหน้าผากของภรรยาก่อนจะรีบไปเตรียมรถยนต์
เมื่อหลินเห็นอย่างนั้นเธอก็ถอนหายใจ เพราะแค่คนงานในสำนักงานใหญ่แค่นี้เธอก็ไม่รู้จะหาคำแก้ตัวออกมาอย่างไรแล้ว ถ้าเกิดมีมากกว่านี้ เรื่องระหว่างเธอกับไอ้แรงงานพม่าต้องแตกเป็นผลุแน่ๆ หลินยังต้องการความรู้สึกนั้นอยู่...เธอยังขาดมันไปไม่ได้...ยิ่งถูกไอ้ธันดาเติมเต็มเท่าไหร่ แก้วของภรรยาสาวก็ดูเหมือนจะใหญ่จนเติมน้ำไปเต็มเสียที
ณ จุดพักรถสิบล้อ...เหล่าคนงานที่ออกมาทำโอทีในวันหยุดต่างพากันนั่งพักหายใจกลางแดดยามบ่าย ร่างกายกำยำของแรงงานพม่าหลายคนเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ แม้จะมีแก่บ้าง เป็นตาลุงบ้าง เป็นวัยรุ่นบ้าง แต่ด้วยความที่ใช้แรงเยอะมาตั้งแต่ไหนแต่ไร เลยทำให้วงแขนเต็มไปด้วยมัดกล้ามหนาใหญ่...
“เอานี่สิไอ้ธันดา เครื่องดื่มชูกำลัง”
ลุงร่างใหญ่คนหนึ่งมอบเครื่องดื่มเย็นๆ ให้รุ่นน้องพร้อมด้วยรอยยิ้มแปลกๆ
“อะไรของลุง ร้อยวันพันปีไม่เห็นจะชอบแบ่งอะไรใคร”
“มึงจำผิดแล้ว...กูเป็นคนชอบเผื่อแผ่มาตั้งแต่ไหนแต่ไร อะไรที่แบ่งกันได้....กูก็แบ่ง”
“ไม่ยักจะจำได้”
ไอ้หนุ่มพม่าไม่ได้ใส่ใจกับคำพูด มันเปิดเครื่องดื่มชูกำลังกระดกเข้าปากที่เดียวหมดขวด วันหยุดแบบนี้แทนที่จะได้พักอยู่ห้อง ทำไมเพื่อนของมันถึงได้ชวนออกมารับงานพิเศษแบบนี้ก็ไม่รู้ เพราะปกติวันหยุดทีไร คนงานพม่าในบ้านพักมักจะพากันไปร้านเหล้า แต่ไหนถึงได้พากันร่วมใจขอเจ้ใหญ่ทำโอก็ไม่รู้
“พี่ธันดา จำได้มั้ยที่ผมเคยแบ่งที่นอนกับพี่”
“อะไรของมึง ก็นั่นมันที่นอนกูอยู่แล้วไม่ใช่หรอวะ”
“ไอ้ธันดา จำได้มั้ยที่กูเคยแบ่งสาวๆ ในร้านเหล้าไปให้มึงน่ะ”
“พี่….ผมว่าสาวๆ เขาเข้ามาหาผมเองไม่ใช่หรอ”
“ไม่ใช่ๆ มึงน่ะจำผิด”
คิ้วของชายหนุ่มขมวดเป็นปม...มันมองไปยังเพื่อนๆ คนงานพม่านับสิบ สายตาที่จ้องมาเป็นดวงตาเจ้าเล่ห์ดวงเดียวกัน มันยิ่งทำให้ชายหนุ่มอารมณ์เสียเข้าไปใหญ่
“อะไรของพวกมึงวะ!”
“เดี๋ยวๆ ใจเย็นๆ ก่อนสิวะ มึงจะโวยวายไปไหน”
ชายร่างใหญ่ผู้มีอายุมากสุดเหนี่ยวรั้งร่างสูงเอาไว้ ก่อนจะจับไอ้ธันดานั่งคุยกันซึ่งๆ หน้า
“พวกกูรู้นะ...ว่ามึงมีอะไรปิดบังพวกกู”
“ปิดบังอะไรวะ ผมไม่มีอะไรให้ต้องปิดบัง”
“โอ๊ย”
หัวของหนุ่มพม่าโดนผู้ใหญ่ตับเข้าไปหนึ่งฉาด ก่อนที่ทุกคนจะเริ่มหัวเราะ
“ก็เรื่องที่มึงแอบไปได้เสียกับเจ้หลินยังไงล่ะวะ”
“ฮ่าๆๆๆ”
เมื่อไอ้ธันดาได้ยินอย่างนั้นมันก็ถึงกับตาถลุง เสียงหัวเราะจากเพื่อนของมันทำให้รู้ว่าความลับที่เก็บมานานแตกเป็นเสี่ยงซะแล้ว ตอนแรกมันก็รู้ว่ายังไงก็ปิดเพื่อนร่วมงานของมันไม่มิด จะผิดที่มันคนเดียวก็ไม่ได้ เพราะเจ้สาวก็เอาแต่เรียกตัวมันไปขึ้นขย่มบ่อยๆ ยิ่งหายหน้านานๆ พวกของมันก็ต้องสงสัยเป็นธรรมดา
“พวกมึงเหยียบให้มิดเลยนะเว้ย”
“เรื่องนั้นไม่ต้องห่วง พวกกูรู้กันอยู่แค่นี้แหละ”
“รู้กันแค่นี้......โถ่......เจริญแล้วชีวิตกู”
ไอ้ธันดามองไปยังแรงงานรอบๆ รวมๆ แล้วคนที่รู้เรื่องนี้ก็มีแค่ 12 คน.....แค่ 12 คนเท่านั้น ถ้ารวมกับมันด้วยก็เป็น 13 ยิ่งได้รับรู้จำนวน เสียงถอนหายใจก็ดังออกมาเฮือกใหญ่
“พี่จะถอนหายใจดังขนาดนั้นทำไม เรื่องนี้มันเป็นความลับระหว่างพวกเราอยู่แล้ว”
“กูคงเชื่อพวกมึงหรอกไอ้เวร”
“พอๆ พวกมึงไม่ต้องไปแหย่มัน”
หัวหน้าคนงานพม่ากล่าว...ก่อนจะหันไปมองร่างสูง
“ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้วนะไอ้ธันดา มึงไม่คิดจะแบ่งปันเรื่องดีๆ ให้พวกกูบ้างเลยหรอ”
“เรื่องดีๆ อะไรของพี่”
“ก็เจ้หลินยังไงล่ะวะ มึงก็รู้ว่าพวกกูจ้องเจ้แกมานาน แต่ไม่คิดว่ามึงจะคว้ามาได้ เอาน่า....ให้พวกกูได้ลองบ้างเถอะ”
“ผมไม่ใช่คนห่วงของหรอกนะพี่ แต่จะให้ผมทำยังไง เจ้แกคงยอมหรอก ถึงบอกไปตรงๆ มีหวังได้หางานใหม่กันหมดนี่แน่”
ไอ้หนุ่มพม่าบอกอย่างไม่ใส่ใจ มันเองก็ไม่ได้หวงแหนเจ้เจ้าของโรงสีขนาดนั้น กลับกัน....มันยิ่งอยากเห็นตอนที่เจ้ร่างอวบอิ่มโดนพวกมันรุมกระแทกเสียอีก ตอนนี้ความร่านของเธอพึ่งจะประทุ ยังไม่ได้เบ่งบานต้อนรับความถึกได้ขนาดนั้น ถ้าเกิดได้เวลาอีกหน่อย....ก็อาจจะไม่แน่
“เรื่องนั้นมึงไม่ต้องห่วง.....พวกกูเตรียมแผนเอาไว้หมดแล้ว”
“….”
สายตาหื่นกระหายของพวกคนงานดูจริงจังจนไอ้ธันดาไม่รู้จะหาอะไรมาปฏิเสธ แต่ภาพตอนที่ร่างระหงโดนพวกของมันรุมแหกกระแทก....ไอ้ธันดาคนนี้ก็อยากเห็นเหลือเกิน
“เอาวะพี่....เป็นไงเป็นกัน”
“มันต้องอย่างนี้สิวะ หึหึ”
ณ โรงสีข้าวยามเย็น...หลินและเฒ่าแก่ย้งกลับมาจากการเที่ยวเล่นได้สักระยะ ตอนนี้ร่องสวาทของเธอกระสันเสียวอย่างเหลือล้น หลังจากที่เข้ามาถึงบ้าน ภรรยาสาวก็ขอตัวเข้าไปอาบน้ำ ก่อนจะใช้เวลาทั้งหมดเล่นงานฝักบัวไปบนร่องสวาทของตัวเอง...แต่ถึงอย่างนั้น...ก็ไม่มีอะไรจะทำให้เธอเสร็จสมไปมากยิ่งกว่าแท่งโตๆ ของแรงงานพม่าหนุ่มอีกแล้ว
“หลินจ๊ะ” เสียงของเฒ่าแก่สามีถามที่หน้าประตูห้องน้ำ
“สะ…เสร็จแล้วค่ะเฮีย”
“ไม่ใช่อย่างนั้น....พอดีว่าเฮียต้องออกไปดูงานที่ในเมือง โรงสีที่นั่นเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย”
“จ….จริงหรอคะ”
“หลินไม่โกรธเฮียนะ”
“ไม่ค่ะ หลินจะโกรธเฮียทำไม เฮียไปเถอะ”
“แล้วเฮียจะรีบกลับมานะ”
“……ค่ะเฮีย”
เมื่อเฒ่าแก่ย้งบอกภรรยาสาวหน้าประตูห้องน้ำ เขาจึงรีบมุ่งหน้าลงไปยังด้านล่างก่อนจะออกเดินทางไปจากโรงสีทันที เมื่อร่างระหงออกมา รอยยิ้มเล็กๆ จึงผุดที่มุมปาก ในวันหยุดเช่นนี้...พวกคนงานคงออกไปกินเหล้าเมาสุราด้านนอกเหมือนเช่นเคย...
โรงสีข้างแห่งนี้....คงจะมีแค่เธอ และไอ้หนุ่มแรงงานขาประจำที่มักจะมารอที่ข้างกำแพงบ้าน!
ออกจากห้องน้ำได้ไม่ทันไร...เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น พอร่างเปลือยเปล่าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำเดินมาดู หญิงสาวก็ถึงกลับยิ้มร่าขึ้นมาทันใด
“มีอะไร”
น้ำเสียงใสๆ พยายามพูดอย่างไม่ใส่จริง ซึ่งที่จริงแล้วร่องง่ามของเธอสั่นกระสันตั้งแต่ที่เห็นเบอร์โทร
“ผมพึ่งเห็นเฒ่าแก่ขับรถออกไป....วันนี้เจ้อยากให้ผมช่วยอะไรหรือเปล่า”
“ก็……แล้วแต่นายสิ”
“ถ้าอย่างนั้น....เจ้มาหาผมที่ห้องพักนะ”
“เดี๋ยว....นาย...ขึ้นมาหาฉันไม่ได้หรือไง”
“อย่ากลัวน่าเจ้....พวกคนงานคนอื่นออกไปกินเหล้ากันหมดแล้ว กว่าจะกลับมาก็เกือบเช้า อีกอย่าง...ผมว่าที่นี่อาจทำให้เจ้ได้รับความรู้สึกใหม่ๆ ก็ได้”
หลินเม้มปาก...ตอนนี้เธอกระสันจนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว ขอเพียงแค่ได้แรงกระแทกจากไอ้ธันดา ไม่ว่าจะอะไรเธอก็ยอมทั้งนั้น!
“นาย….แน่ใจนะ”
“แน่สิเจ้.....ผมรอเจ้อยู่ที่ห้องนะ รีบมาล่ะ”
“อืม”
เมื่อวางสาย ร่างระหงก็รีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที หญิงสาวรีบเช็ดตัวให้แห้ง พรมน้ำหอมจนหอมฟุ้งไปทั่ว ครีมทาผิวอาบชโลมผิวขาวเนียนนุ่ม เสื้อผ้ารัดรูปผืนบางในชุดนอนแสนจะเย้ายวน แต่คงจะไม่มีอะไรดึงดูดอารมณ์ทางเพศไปมากกว่าชุดชั้นในลายลูกไม้ตัวจิ๋วแสนลามกที่เธอใส่อยู่ตอนนี้...หลินแอบซื้อมันมานานแล้ว...เธอกะว่าจะใสยั่วเฒ่าแก่เพื่อกระตุ้นการทำลูก...แต่ตอนนี้....หญิงสาวขอใส่มันเรียกน้ำเชื้อจากแรงงานไปก่อนก็แล้วกัน!
ณ บ้านพักยามหัวค่ำ เจ้ใหญ่เจ้าของโรงสีเดินผ่านสันกำแพงข้ามมายังโกดังข้าว ก่อนจะมุ่งหน้าไปทางด้านหลังของบ้านพักด้วยความระมัดระวัง แม้ว่าหลินจะอยู่ที่นี่มานานแล้ว แต่เธอก็ไม่เคยก้าวเท้าเฉียดเข้ามายังบ้านพักของคนงานพม่าเลยสักครั้ง...เมื่อเรือนร่างระหงได้มาหยุดอยู่หน้าบ้านพักที่เรียงรายกันเป็นแถว หัวใจของเธอก็เต้นแรงราวกับคนออกกำลังกาย...
“มาแล้วหรอครับเจ้”
“ฉัน…ฉันตกใจหมด”
เสียงเข้มดังออกมาจากด้านหลัง ก่อนที่หลินจะหันไปมอง ร่างชายตัวใหญ่กำยำเผยมัดกล้ามด้านบน ไอ้ธันดาสวมเฉพาะกางเกงผ้าขายาวตัวเดียวเท่านั้น และดูเหมือนจะไม่ได้ใส่กางเกงในเสียด้วย เพราะลำยาวที่พาดเป็นลำนูนออกมาได้อย่างชัดเจน
“เข้ามาข้างในก่อนสิเจ้”
“อื้อ”
ร่างของหลินโดนดันหลังเข้าไปยังประตูด้านหลังสุดของห้องแถว เมื่อเข้ามาด้านใน เจสาวก็เห็นเตียงเล็กๆ อยู่สองเตียง ภายในกระจัดกระจายไปด้วยข้าวของที่ไม่ค่อยได้เก็บตามประสาคนใช้แรงงาน ไอ้ธันดาพาเจ้ใหญ่นั่งลงไปบนเตียงของมัน ก่อนจะหยิบน้ำจากตู้เย็นมาให้หนึ่งขวด
“ดื่มน้ำก่อนสิเจ้”
“ฉันไม่หิว”
“ดื่มเถอะ....คืนนี้เจ้จะได้ไม่เหนื่อย”
เสียงเข้มที่กล่าวออกมาทำให้หลินต้องรับน้ำดื่มขวดเล็กมาไว้ในมือ เธอเปิดฟาจิบเล็กน้อย แต่ไอ้ธันดากลับบังคับให้เธอดื่มมันจนหมด...
“อื้อออ อะไรของแก ฉันบอกว่าไม่หิวไง”
“เชื่อผมเถอะ คืนนี้เจ้ต้องเหนื่อยเป็นพิเศษแน่”
“เดี๋ยวสิ อื้อออ นาย....นายจะทำอะไร ไม่เอา อื้ออ”
“อยู่นิ่งๆ น่า”
ไอ้ธันดาจับเชือกสีแดงมัดที่ข้อมือของเจ้สาว ก่อนที่มันจะเลื่อนปมไปผูกไว้ที่หัวเตียง เมื่อแขนระหงยกขึ้นหน้าอกของเธอก็นูนเด่นขึ้นมาเป็นเต้าขณะที่นอนราบไปบนเตียง
“ปล่อยฉันนะ แบบนี้ แบบนี้มันเสี่ยงเกินไป อื้อออ”
“เดี๋ยวเจ้ก็ชอบเอง”
“อ๊างงง”
ร่างระหงโดนไซร้ไปตามซอกคอ ทันทีที่ตอหนวดและลมหายใจร้อนๆ จรดอยู่บนผิว หลินก็ถึงกับเคลิบเคลิ้มได้อย่างง่ายดาย เธอกัดริมฝีปากด้วยความเสียว ข้อมือที่ผูกพันธะการไว้ด้านบน มันให้ความรู้สึกที่ประหลาดจนร่องสวทเปียกชื้นไปหมด!
“ว้าว เจ้ เสื้อในอะไรของเจ้เนี้ย”
“อื้อออ นาย...นายอย่าพูดอย่างนั้นสิ”
“กะจะใส่มายั่วผมสินะ”
“เปล่า…ฉันเปล่าสักหน่อย”
ไอ้ธันดาหัวเราะในลำ...หลังจากที่มันถอดเสื้อผ้าผืนบางของเจ้สาวออก มันก็เห็นชุดชั้นในลายลูกไม้แสนลามกที่ปิดจุกสีชมพูด้านบน แต่ด้านล่างนั้นมันกลับปิดกลีบแคมของเธอแทบไม่มิด โดนเฉพาะขนสีดำที่หลุดแซมออกมา...ร่างของหลินตอนนี้ มันขดงอดีดดิ้นไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น!
“ใส่อันนี้สิครับเจ้”
“อะไร…เดี๋ยวสิ อื้ออ”
ที่ปิดตาถูกครอบไปที่ศีรษะ ทันทีที่ความมืดมิดปิดบังทัศนียภาพ หลินก็ดีดตัวไปมายิ่งกว่าเดิม
“ไม่เอา อื้ออ ฉันไม่ปิด เอาออก อื้อออ”
“อยู่นิ่งๆ สิเจ้”
“ย๊างงงงง”
เต้านมลูกใหญ่ถูกขย้ำจนผ้าลูกไม้เกือบขาด ไอ้ธันดานวดคลึงลูกภูเขาก้อนโตไปมาพร้อมกับเลื่อนมือสากกร้านไปตามลำเอว ลมหายใจของหลินแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงครางของเธอเปล่งออกมาตามลำคอ ไม่ว่าไอ้แรงงานจะสัมผัสไปตามส่วนไหนของร่างกาย...มันก็ทำให้หลินขนลุกไปหมด!
“อ๊างงงงง”
“ร้องอะไรของเจ้ ผมแค่ลูบไปตามต้นขาแค่นี้เอง”
“อื้อออ เสียว ทำไม....ทำไมมันถึงเสียวขนาดนี้ อ๊างงงงง”
“ผมยังไม่สัมผัสตรงนี้เลยนะ เสียวขนาดนั้นเลยหรอ”
“อ๊างงง ทำไม ทำไมมันถึงร้อนขนาดนี้....พัดลม เปิดพัดลมที อ๊างงงง”
“ผมก็เปิดอยู่นะ เจ้ร้อนเกินตัวไปหรือเปล่า”
“อื้อออออ ร้อน ร้อน ร้อนไปหมดแล้ววว”
หลินหน้าแดงจัด...เสียงของเธอหอบกระหาย ร่างกายดิ้นไปมาอย่างแรง เหงื่อไคลไหลอาบจนตัวแฉะ ไม่รู้ทำไมวันนี้เธอถึงร้อนรุ่มขนาดนั้น โดยเฉพาะจุดตรงกลางง่ามขา มันร้อนระอุราวกับกำลังถูกไฟเผา!
“ร้อนขนาดนี้ ผมขอตรวจร่างกายของเจ้หน่อยแล้วกันนะครับ”
“อิย๊างงงงงงงงงงงงง”
พร๊วดดดดดด!!!
ทันทีที่นิ้วหนายัดทะลวงเข้าไปในรูสวาท น้ำหอยของเจ้สาวก็แตกระเบิดออกมาเป็นน้ำพุ หลินกรีดร้องครวญครางด้วยความเสียว เมื่อนิ้วของไอ้ธันดาชนเช้ากับมดลูกด้านใน เส้นประสาทก็แล่นชนเข้าสมองจนขาวโผลนไปหมด...ร่างกายทุกสัดส่วนตอนนี้....มันไวต่อความรู้สึกจนเกินกว่าเหตุ!
“โห ถึงกับแตกออกมาเป็นพวงเลยหรอ”
“อื้ออออ อึก อื้อออออ”
ไอ้ธันดายิ้มเจ้าเล่ห์ มันจ้องไปยังขวดน้ำดื่มที่ให้เจ้เจ้าของโรงสีดื่ม ยาที่รุ่นพี่ของมันให้มา มันได้ผลมากกว่าที่คิด เรือนร่างขาวเนียนสั่นกระตุกทุกช่วงขณะที่สัมผัส เสียงครางของเธอโอดครวญต่างออกไปจนเป็นคนละคน
“ไม่ไหว....ไม่ไหวแล้ววว กระแทก กระแทกเข้ามาในรูของฉันที อ๊าาาาาา”
“ไม่เร็วไปหน่อยหรอครับเจ้”
“ฉันขอร้อง อ๊า จะให้ จะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ฉันยอมแล้ว ฉันยอมแล้ววววว”
เสียงแหลมโอดครวญ...ใบหน้าที่มีที่ปิดตาปิดอยู่ มันยิ่งทำให้อารมณ์ของหลินเพิ่มขึ้นไปอีกหลายเท่า ความมืดมิดและความตื่นเต้นมันกระตุ้นจุดสวาททุกจุดอย่างรุนแรง เพียงแค่พ่นลมหายใจออกมา หลินยังรู้สึกเสียวซ่านไปทั้งตัว แต่รูสวาทของเธอตอนนี้...มันต้องการลำเอ็นแท่งโตกระแทกจนจะบ้าตายอยู่แล้ว!
“รออีกสักหน่อยไม่ได้หรอเจ้”
“อ๊าาาา ไม่ได้ ตอนนี้ ตอนนี้เท่านั้น เอามันเข้ามา เอามันเข้ามาในตัวฉันที อ๊างงงง”
หลินเด้งเอวของตัวเองไปมา เธอดีดดิ้นเหมือนไส้เดือดโดนเกลือ น้ำหล่อลื่นจากเนินโหนกเปียกโชกจนกางเกงในลูกไม้เปียกชื้นไปหมด จุกสวาทสีชมพูแข็งเป็นไตจนเนื้อผ้าที่หุ้มอยู่นูนขึ้นตาม ถ้าหากไม่ได้ลำเอ็นตอนนี้ มีหวังเธอต้องลงแดงตายก่อนแน่ๆ!
“ถ้าเจ้ต้องการอย่างนั้น....ก็เตรียมตัวรับให้ดีๆ แล้วกัน”
ไอ้ธันดาหันไปมองเพื่อนพ้องของมันที่เข้ามาในห้องได้ไม่นาน...สายตาของชายพม่ากลัดมันทั้งหลายจ้องไปยังเรือนร่างอันร่านราคะปานจะกลืนกิน เสียงครางและแรงดีดดิ้นไปมานั้นทำเอาลำเอ็นแต่ละคนแข็งตั้งเป็นลำ ร่างหนาใหญ่เคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ๆ ทีละนิด ซึ่งเจ้เจ้าของโรงสีที่สมองโดนครอบงำอยู่ตอนนี้ไม่รู้ตัวเลยว่า ร่องสวาทของเธอกำลังจะถูกศึกใหญ่พุ่งชน!
“อาการหนักขนาดนี้...ผมคนเดียวคงไม่พอหรอกครับ”
“อ๊างงงงงง ได้โปรด ได้โปรด อย่าทรมานฉันไปมากกว่านี้เลยยยยยยย”
เสียงของหลินสิ้นหวังเต็มทน...ร่องสวาทของเธอมันคันจนไม่รู้จะทนต่อไปอย่างไรแล้ว เธอตัวงออยู่บนเตียง ข้อมือที่ถูกมัดดิ้นอย่างแรง ถ้าเกิดว่ามันหลุดออกมาเมื่อไหร่ หลินคงต้องใช้นิ้วทั้งสิบของเธอทะลวงเกี่ยวเบ็ดแน่ๆ!
“ถ้าอย่างนั้น....พวกผมไม่เกร็งใจเจ้แล้วนะครับ”
“อ๊ะ??? อิย๊างงงงงงงงงงงงง”
เต้านมลูกโตถูกบีบแน่น แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงได้มีมือมากมายขนาดนั้น ขาแต่ละข้างถูกจับฉีกกางออกกว้าง โดยที่คนคนเดียวไม่น่าจะล็อคขาของเธอให้กว้างได้ขนาดนี้ และเนินโหนกที่ถูกกระชากกางเกงในลายลูกไม้ออก มันก็ถูกใบหน้าของใครก็ไม่รู้เขมือบรูอย่างแรง...แต่หลินไม่มีเวลามาตกใจอะไรทั้งนั้น...เพราะน้ำสวาทของเธอ....มันได้พุ่งออกมาก่อนเสียแล้ว...
“อิย๊างงงงงงงงงงงงงงง”
