พนักงานโรงแรมนี้ทำไมทำตัวแปลกๆ นิวยื่นนิ่ง กำลังตั้งคำถามในหัวตัวเองไปมา กับทุกสิ่งที่เขาเจอในตอนนี้ และบรรยากาศหรือสิ่งแวดล้อมรอบๆโรงแรม หรือแม้กระทั่งในตัวโรงแรมก็เช่นกัน

มันตามมาจากไหน - 1 การรวมตัวกันของพวกเราในปีนี้ โดย นัธทวัฒน์ บุรพวง @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ลึกลับ,สยองขวัญ,ผี,น่ากลัว,วิญญาณ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

มันตามมาจากไหน

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

ลึกลับ

แท็คที่เกี่ยวข้อง

สยองขวัญ,ผี,น่ากลัว,วิญญาณ

รายละเอียด

มันตามมาจากไหน โดย นัธทวัฒน์ บุรพวง @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

พนักงานโรงแรมนี้ทำไมทำตัวแปลกๆ นิวยื่นนิ่ง กำลังตั้งคำถามในหัวตัวเองไปมา กับทุกสิ่งที่เขาเจอในตอนนี้ และบรรยากาศหรือสิ่งแวดล้อมรอบๆโรงแรม หรือแม้กระทั่งในตัวโรงแรมก็เช่นกัน

ผู้แต่ง

นัธทวัฒน์ บุรพวง

เรื่องย่อ

สารบัญ

มันตามมาจากไหน-1 การรวมตัวกันของพวกเราในปีนี้

เนื้อหา

1 การรวมตัวกันของพวกเราในปีนี้

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 และที่แก้ไขเพิ่มเติม

                          ห้ามทำการคัดลอก เลียนแบบ หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของงานนี้

                         รวมทั้งการจัดเก็บ ถ่ายทอด สแกน บันทึก ถ่ายภาพ ไม่ว่าในรูปแบบหรือวิธีการใด ๆ

                         รวมถึงสื่ออิเล็กทรอนิกส์ เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์

                        หากพบเห็นการละเมิดลิขสิทธิ์ จะดำเนินคดีตามกฎหมายจนถึงที่สุด

                       ลิขสิทธิ์ :นัธทวัฒน์ บุรพวง สงวนลิขสิทธิ์ทุกประการ


 

วันเวลาไม่สามารถทำให้เพื่อนทั้ง4คน ห่างหายจากกันได้แม้เวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน..................

นิว ต้นข้าว แคน ไข่ต้ม เพื่อนสนิทที่รู้จักกันมานาน สนิทกันตั้งแต่สมัยเรียนแต่ละคนต่างก็มีหน้าที่การงานที่แตกต่างกันออกไปและอยู่ไกลกัน เขาทั้ง4คน ได้นัดพบเจอกันในทุกๆ ปี เหมือนเช่นปีนี้ที่พวกเขานัดรวมตัวกันเพื่อจะไปทำบุญในวาระอายุชองพวกเขาจะย่างเข้าสู่วัยเบญจาเพศ อีกไม่กี่เดือนอายุ..พวกเขาจะอายุครบ.25ปีเต็ม นิวคือสาวออฟฟิศผู้มีความสวยสุดในกลุ่มเพื่อน…หรือจะว่าสวยสุดในจักรวาลก็ยังได้และมีความมั่นใจในตัวเองสูง ผู้ที่ไม่เคยกลัวอะไรทั้งสื้นในโลกใบนี้ แต่โชคชะตากับทำให้เธอไม่สมหวังในความรักเอาซะเลย ปีนี้เธอจืงอยากนัดรวมตัวเพื่อนๆ ไปทำบุญ เผื่อชีวิตจะดีขึ้นเผื่อโชคชะตาจะนำพารักแท้มาให้เธอได้ชมเชยอย่างเช่นคนอื่นเขาบ้าง เธอเลือกที่จะไปทำบุญวัดที่ห่างไกลจากตัวเมือง  ที่ปราศจากความวุ่นวายและแสงสี เธอเลือกจะไปทำบุญที่อำเภอหนึ่งในจังหวัดทางภาคอีสาน ………. 

“เห้ย ตอนนี้พวกมึงพากันมาถึงไหนแล้วว่ะ”

นิวส่งข้อความถามเพื่อนๆ ทุกคนในไลน์กลุ่ม นิวนั้นได้เดินทางมาถึงที่โรงแรม ที่นิวนั้นได้จองเอาไว้ก่อนเพื่อนๆ นิวมาถึงโรงแรมในเวลาประมาณ 21.58 น. เพื่อนทั้ง3คนได้อ่านข้อความที่นิวส่งแล้ว เพื่อนๆ แต่ละคนต่างพากันตอบกลับมาในไลน์กลุ่ม “เออๆพวกกูใกล้จะถึงแล้ว มึงใจเย็นๆ ดิไอ้นิว” ต้นข้าว เป็นคนแรกที่ตอบนิว ต้นข้าว คือคนที่มีนิสัยชอบกวนประสาทเพื่อนๆ ทุกคนในกลุ่มตั้งแต่สมัยเรียนจนถึงปัจจุบัน เขาได้รับฉายาจากเพื่อนๆ บุรุษจอมเจ้าชู้ ผู้ที่เห็นสาวๆ สวยๆ ไม่ได้ต้องรีบเสนอหน้าเข้าไปหาทันที แล้วตามมาด้วยแคน ที่ตอบนิวไปด้วยข้อความสั้นๆ “รับทราบครับเพื่อนนิว” แคน ผู้ที่ไม่เคยสนใจในเรื่องความรัก แคนป็นคนพูดน้อย นิ่งๆ แต่แคนเป็นคนที่รักเพื่อนมาก แล้วตามมาด้วยเพื่อนสาวอีกคน ไข่ต้ม ตอบนิวไปด้วยข้อความที่ยาวเหมือนหางว่าว

“อีนิว กรุณาโปรดรอพวกกูอีกนานหน่อยนะค่ะ ตอนนี้พวกกูทั้ง3คนกำลังนั่งรถที่แสนจะไปช้ากำลังมุ่งหน้าตามมึงไปคะ” ไข้ต้ม คือเพื่อนสาวที่นิสัยพูดมากปากหมาชอบหาเรื่องให้เพื่อนๆ ในกลุ่มเป็นประจำ พอทุกคนได้อ่านข้อความที่ไข้ต้มส่งเข้าในไลน์กลุ่ม ทุกคนต่างก็พากันหัวเราะชอบใจอย่างสนุกสนาน พร้อมกับเสียงเพลงที่เปิดเบาๆ ในรถที่พวกเขานั่งกันมา…………

“เอ่อๆ งั้นก็รีบมาหน่อยแล้วกัน เดี๋ยวกูจะขึ้นไปรอที่ห้องพักก่อนนะวันนี้กูรู้สึกเหนื่อยมากๆ เลย”

เพื่อนทั้ง 3คน ต่างก็พากันรับทราบ นิวรีบลงมาจากรถพร้อมกับกระเป๋าใบหนึ่งที่อัดแน่นด้วยเสื้อผ้าหลายสิบตัว นิวยื่นนิ่งอยู่ข้างรถ และสาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณพื้นที่โรงแรมที่พวกเขาจะมาพัก โรงแรมระดับ 1 - 2 ดาว เป็นโรงแรมขนาดเล็ก 2ชั้น บรรยากาศมันดูช่างเงียบเหงา ข้างๆ ตัวโรงแรมมีต้นไม้อยู่รอบๆ หลายต้น ที่ลานจอดรถไม่มีรถใครจอดเลยสักคัน นอกจากรถของนิวเองที่เพิ่งมาจอดเมื่อกี้ นิวรีบเดินตรงไปที่เคาท์เตอร์ เพื่อติดต่อขอกุญแจห้องพักที่นิวได้จองเอาไว้ นิวมองไปที่เคาท์เตอร์ เห็นพนักงานนั่งอยู่เพียง 1คน อายุราวๆ ประมาณ35-40 ปี พนักงานคนนั้นนั่งมองซ้ายมองขวาด้วยอาการที่ลุกลี้ลุกลน นิวเดินไปถึงที่เคาท์เตอร์โดยที่พนักงานยังไม่เห็นนิว นิวเอ่ยปากถามพนักงาน……………………….. 

“พี่คะโรงแรมทำไมมันดูเงียบๆ จังค่ะ ” พนักงานมีท่าที ที่ตกใจกับเสียงที่ได้ยินเมื่อกี้ ก่อนจะรีบหันหน้ามามองหาเจ้าของเสียงอย่างไวด้วยท่าทีที่ตกใจ

ก่อนพูดออกไปด้วยน้ำเสียงที่สั่นคลอ “ ใช่ ใช่ คุณนิว คนที่จองห้องพักไว้หรือเปล่าคะ ”

สีหน้าของพนักงานดูหวาดกลัว และเหมือนกำลังไม่แน่ใจอะไรบางอย่าง “อ๋อใช่ใช่ค่ะ นิวเองค่ะคนที่จองห้องพักไว้ ” พนักงาน ดูเหมือนจะดีใจขึ้นมานิดนึง เหมือนกับสิ่งที่รอมาถึง หรือ ภารกิจสำเร็จแล้ว

พนักงานรีบยื่นมือที่กำลังสั่นออกไปหยิบกุญแจที่เตรียมเอาใว้ออกมา แล้วหันมองซ้ายมองขวา ด้วยท่าที ที่หวาดกลัวอะไรสักอย่าง ก่อนจะยื่นกุญแจให้นิวพร้อมกับพูดว่า “ทางขึ้นอยู่ตรงโน้นนะคะ ชั้น 2 ห้อง13” นิวมองหน้าพนักงานด้วยความสงสัย ทำไมพนักงานถึงทำหน้าตาเช่นนั้น เหมือนกับว่าเขากำลังกลัวอะไรสักอย่าง 

ไฟในตัวโรงแรมก็เริ่มกระพริบไปมา เป็นจังหวะ เหมือนกับว่ากำลังจะสื่อสารบอกอะไรกับนิว นิวเอ่ยปากถามพนักงาน “ไฟเป็นอะไรค่ะพี่ทำไมมันกระพริบไปมาแบบนี้” พนักรีบตอบนิว

“ไม่มีอะไรค่ะคุณนิว เดี๋ยวมันก็หายเป็นปกติ มันเป็นแบบนี้ประจำค่ะทุกครั้งที่มีคนมาพัก”

พอพนักงานพูดจบไฟก็กับมาเป็นปกติทันที พนักงานมีท่าทีตกใจตัวสั่น เมื่อไฟกับมาเป็นปกติ นิวมองหน้าพนักงาน “พี่เป็นอะไรหรือเปล่าค่ะ ทำไมตัวสั่นแบบนั้น เหมือนพี่กำลังกลัวอะไรเลย ”

“อ๋อ ไม่มีอะไรค่ะคุณลูกค้า พอดีช่วงนี้ ป่วย ไม่ค่อยจะสบาย รู้สึกเป็นอาการหนาวๆ สั่นๆ คะคุณลูกค้า

คุณลูกค้าเชิญขึ้นไปที่ห้องพักได้เลยนะคะ เคาน์เตอร์ปิด 4ทุ่ม ถึง 6 โมงเช้า มีอะไรเร่งด่วนโทรมาเบอร์นี้นะค่ะ” พนักงานยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่มีเบอร์โทรเขียนเอาในนั้น ให้กับนิว นิวรับมาแบบงงๆ มันใช่หรอวะ นิวได้แต่คิดในใจ ขณะที่นิวกำลังคิดอะไรอยู่นั้น พนักงานก็รีบพูดขึ้นมาว่า “ ถ้าไม่มีอะไรแล้วขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะคุณลูกค้า ” พนักงานพอพูดจบก็รีบวิ่งออกจากที่เคาน์เตอร์อย่างรวดเร็วปล่อยให้นิว ยืนงงหนักยิ่งขึ้นไปอีก นิวได้แต่ยืนมองดูพนักวิ่งหนีหายออกจากตัวโรงแรม “อีหยังว่ะกูเจออะไรว่ะนิ” คำพูดที่หลุดจากปากของนิว ณ เวลานั้น

พนักงานโรงแรมนี้ทำไมทำตัวแปลกๆ นิวยื่นนิ่ง กำลังตั้งคำถามในหัวตัวเองไปมา กับทุกสิ่งที่เขาเจอในตอนนี้ และบรรยากาศหรือสิ่งแวดล้อมรอบๆ โรงแรม หรือแม้กระทั่งในตัวโรงแรมก็เช่นกัน มันชั่งดูน่าขนลุกและน่ากลัว เหมือนกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างค่อยจ้องมองดูเขาอยู่ สายตานิวมองไปที่ทางเดินขึ้นชั้น2 ด้วยท่าทีกล้าๆ กลัวๆ ทั้งที่นิวไม่เคยกลัวอะไรมาก่อนในชีวิตนี้ นี้เป็นครั้งแรกที่นิวรู้สึกกลัวแปลกๆ นิวถอนหายใจยาวๆ ก่อนนิวจะตัดสินใจก้าวขาก้าวแรกออกจากจุดที่เขายืน เพื่อมุ่งหน้าตรงไปบันไดขึ้นสู้ชั้น2ด้วยท่าทีหวาดกลัว “บ้าเอ๊ย นี้เราเป็นบ้าอะไรไป เราจะมากลัวอะไรกับเรื่องแค่นี้ ผีเหรอ ผีมันไม่มีจริงหรอก อีนิวมึงต้องมีสตื อย่าไร้สาระอีนิว มึงง่วงนอน มึงต้องรีบขึ้นห้องไปนอนเดี๋ยวนี้” นืวพูดกับเองพร้อมกับส่ายหัว นิวเดืนไปถึงหน้าห้องที่นิวได้จองเอาใว้ นิวมองสำรวจไปรอบๆ ชั้นที่เขาอยู่ ช่างดูเงียบเหงายื่งนัก เหมือนกับไม่มีสื่งมีชีวิตใดๆ อยู่เลย นิวรีบเปิดประตูห้อง มือคลำหาสวิตช์ไฟ ที่อยู่ข้างๆ ประตู ไม่นานแสงสว่างในห้องก็เกิดขึ้น สิ่งที่นิวทำสิ่งแรกคือสาดสายตาสำรวจมองไปรอบๆ ในทุกมุมห้อง มีเตียงนอน มีทีวี มีโต๊ะแป้ง มีตู้เสื้อผ้า “ห้องก็สวยอยู่นะ สมกับราคา ติดตรงที่บรรยากาศมันดูน่ากลัวและพนักงานดูแปลกๆ แต่คงไม่มีอะไรหรอกโรงแรมต่างจังหวัดก็คงเป็นแบบนี้มั้ง” นิวรีบเดินไปเข้าห้องน้ำ เพื่อปลดปล่อยทกข์เบา เสร็จธุระ นิวก็มุ่งมาสู้ที่นอนอันแสนนุ่ม นิวล้มตัวนอนกลางแขนออกอย่างสบายใจ นิวเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัวด้วยความเหนื่อย…………