เรื่องราวอลเวงของนายเอกสายสู้ชีวิต กับพระเอกสายโบ้ขี้วีนที่ตอนแรกสบตาแล้วอยากวางมวย แต่ตอนนี้แค่มองหน้าก็อยากขานรับว่า... "ครับ(คัพ)เค้ก"

คัพเค้ก..ของผม - EP.1 กล่องเค้กเจ้าปัญหา โดย NeLinYa @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

รัก,ชาย-ชาย,ไทย,ตลก,ยุคปัจจุบัน,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย

คัพเค้ก..ของผม

หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง

รัก,ชาย-ชาย,ไทย,ตลก,ยุคปัจจุบัน

แท็คที่เกี่ยวข้อง

พล็อตสร้างกระแส

รายละเอียด

คัพเค้ก..ของผม โดย NeLinYa @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

เรื่องราวอลเวงของนายเอกสายสู้ชีวิต กับพระเอกสายโบ้ขี้วีนที่ตอนแรกสบตาแล้วอยากวางมวย แต่ตอนนี้แค่มองหน้าก็อยากขานรับว่า... "ครับ(คัพ)เค้ก"

ผู้แต่ง

NeLinYa

เรื่องย่อ

คัพเค้ก นักศึกษาปี 4 ที่ทำงานพาร์ตไทม์ในร้านเบเกอรี่เพื่อส่งตัวเองเรียน เป็นคนสู้ชีวิต จิตใจดี และไม่ชอบเป็นภาระใคร 


ธามไท ทายาทบริษัทส่งออก ขึ้นชื่อเรื่องปากร้าย ขี้เก๊ก และมั่นใจว่าทุกอย่างแก้ได้ด้วยคำสั่ง

ทั้งคู่เริ่มต้นไม่สวยนัก เมื่อธามไทตำหนิคัพเค้กต่อหน้าคนอื่นเรื่องส่งขนมประชุมที่ไม่เป็นไปตามกำหนด—ทั้งที่ต้นเหตุคือคำสั่งเร่งด่วนจากบริษัทของเขาเอง

ไม่นาน ธามไทได้รับมอบหมายให้พัฒนาขนมไทยสำหรับตลาดต่างประเทศ และร้านเบเกอรี่ของคัพเค้กถูกเลือกให้เป็นคู่ค้าทดลอง คัพเค้กจึงต้องร่วมงานกับคนที่ตัวเองไม่อยากเห็นหน้า ส่วนธามไทก็เพิ่งรู้ว่าเด็กที่เขาเคยคิดว่าเป็นแค่พนักงานส่งขนม กลับมีฝีมือและความคิดที่เขามองข้ามไป

ท่ามกลางสูตรขนมที่ยังไม่ลงตัว คำสั่งที่เปลี่ยนทุกวัน และประโยค “ครับ” ของคัพเค้กที่ฟังอย่างไรก็เหมือนกำลังประชด ธามไทเริ่มรู้ตัวว่าเขาอยากให้คัพเค้กอยู่ใกล้ ๆ มากกว่าอยากเถียงชนะเสียอีก...

สารบัญ

คัพเค้ก..ของผม-EP.1 กล่องเค้กเจ้าปัญหา

เนื้อหา

EP.1 กล่องเค้กเจ้าปัญหา

“ถ้าอีกห้านาทีพี่ไม่เห็นกล่องเค้กออกจากร้าน พี่จะยึดชิ้นที่ครีมสวยที่สุดไปกินเองแล้วนะ”

เสียง พี่พร หรือที่น้องๆ มักจะเรียกเธอว่า พอลล่า ดังมาจากหน้าเตาอบ ขณะที่คัพเค้กกำลังบรรจงวางสตรอว์เบอร์รีลูกสุดท้ายลงบนหน้าคัพเค้กชิ้นจิ๋ว

“ถ้าพี่พอลล่ากินชิ้นสวยที่สุด ลูกค้าจะได้ชิ้นที่หน้าตาไม่สวยนะครับ”

“แน๊ะ!!! สำบัดสำนวนเยอะนะเรา งั้นก็รีบๆ เอาชิ้นสวยที่สุดไปส่งสิจ๊ะ ไม่งั้นพี่จะอุ๊บอิ๊บไว้กินคนเดียวจริงๆ แล้วนะ”

คัพเค้กส่ายหน้า พร้อมหัวเราะเบา ๆ ในความตลกขี้เล่นของพี่พร ก่อนปิดฝากล่องขนมอย่างระมัดระวัง เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง—

ตายละ!! เจ็ดโมงห้าสิบสอง อีกไม่ถึงชั่วโมงต้องเข้าเรียน แต่ก่อนหน้านั้นยังมีขนมสามกล่องที่ต้องไปส่งให้ถึงบริษัทลูกค้า

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่นครืด เขาหยิบขึ้นมาดูแล้วชะงัก

“ลูกค้าแจ้งเปลี่ยนเวลารับขนมเป็น 08:30 น. กรุณาจัดส่งห้องประชุม อาคาร B ชั้น 18”

คัพเค้กขมวดคิ้ว เปิดดูเวลาที่ข้อความถูกส่งมา—เจ็ดโมงสี่สิบสี่

เขาเงยหน้ามองพี่พร “พี่พอลล่าครับ ทางบริษัทเพิ่งส่งมาเปลี่ยนเวลารับของจากสิบโมงเป็นแปดโมงครึ่งครับ”

พี่พรทำตาโต “แล้วนี่กี่โมงแล้วเค้ก จะไปส่งทันมั้ยเนี่ย”

“เจ็ดโมงห้าสิบสองครับ”

“งั้นพี่ว่าเค้กต้องออกไปได้แล้วล่ะ ไม่งั้นไม่ทันเวลาส่งแน่ๆ เดี๋ยวงานเก็บล้างในครัวทางนี้ ไว้เป็นหน้าที่พี่เอง สายๆ เจษ กับแพท ก็จะเข้ามาช่วยแล้ว เค้กไม่ต้องเป็นห่วงพี่นะ รีบไปเถอะจ้ะ”

คัพเค้กพยักหน้า รีบคว้ากล่องขนมใส่ตะกร้ามอเตอร์ไซค์คู่ใจ พี่พรช่วยจับกล่องไว้ให้แน่น ก่อนกำชับว่าให้ขับช้า ๆ อย่าให้ครีมเละ เขารับคำอย่างแข็งขัน แม้ในใจจะรู้ดีว่ากรุงเทพฯ ตอนเช้าไม่เคยให้ใครขับรถช้าได้ตามใจ

ตลอดทาง คัพเค้กคอยชะโงกมองกล่องในตะกร้าทุกครั้งที่ติดไฟแดง พอไปถึงบริษัทสูงระฟ้าแห่งหนึ่ง เขารีบจอดรถ หิ้วขนมลงมา และเดินเข้าไปติดต่อประชาสัมพันธ์

“สวัสดีครับ ผมมาส่งขนมให้ห้องประชุม ชั้นสิบแปด ไม่ทราบต้องติดต่อตรงไหนครับ” พนักงานยิ้มให้เขา ก่อนก้มมองรายชื่อบนจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่หน้าเคาน์เตอร์ “อืม!! ยังไม่มีรายชื่อผู้ส่ง งั้นเดี๋ยวรบกวนคุณนั่งรอสักครู่นะคะ”

คัพเค้กมองนาฬิกาอีกครั้ง แปดโมงยี่สิบเก้า

“ผมโทรหาคนสั่งได้ไหมครับ?”

“ทางเรากำลังติดต่อให้อยู่ค่ะ ขอเวลานิดหนึ่งนะคะ”

คำว่า นิดหนึ่ง กลายเป็นเกือบสิบห้านาที กว่าพนักงานจะได้รับอนุญาตให้เขาขึ้นไปส่งของได้

เมื่อประตูลิฟต์เปิดที่ชั้นสิบแปด ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มก็เดินตรงมาหาเขาทันที ใบหน้าคมเนี้ยบมีร่องรอยหงุดหงิดชัดเจน

“มาจากร้านเบเกอรี่ใช่ไหมครับ?”

“ใช่ครับ ผมมาส่งขนมจากร้านอิ่มอุ่นเบเกอรี่ ตามที่ลูกค้าออเดอร์กับทางร้านไว้”

“นัดส่งแปดโมงครึ่ง ทำไมเพิ่งมา?”

เค้กก้มมองนาฬิกา “ผมมาถึงล็อบบี้ตอนแปดโมงยี่สิบเก้าครับ แต่ต้องรอลงทะเบียนเกือบสิบห้านาที ไหนจะต้องรอให้พนักงานคุณมาเปลี่ยนกล่องระหว่างขนย้าย กว่าจะขึ้นมาถึงห้องประชุม เลยทำให้...”

“ข้ออ้างไม่ทำให้การประชุมเลื่อนนะครับ”

ชายหนุ่มที่พบหน้ากันครั้งแรก พูดแทรกขึ้น โดยไม่รอให้เขาพูดจบ น้ำเสียงของอีกฝ่ายราบเรียบ แต่ฟังแล้วเหมือนกำลังตบโต๊ะใส่กันอยู่กลาย ๆ

คัพเค้กเม้มปาก ก่อนวางกล่องลงบนโต๊ะด้านข้างอย่างเบามือ

“ผมเข้าใจครับ แต่เวลาส่งเดิมคือสิบโมง ทางบริษัทเพิ่งแจ้งเปลี่ยนตอนเจ็ดโมงสี่สิบสี่ และไม่ได้โทรหาร้านโดยตรง”

“ผมให้พนักงานอีเมลแจ้งแล้วนี่ครับ หรือคุณไม่ได้เปิดอ่าน?”

“ตอนนั้นผมกำลังเตรียมขนมกับออกมาส่งครับ ไม่ได้อยู่หน้าเคาน์เตอร์”

ชายหนุ่มถอนหายใจสั้น ๆ กรอกตามองบนเล็กน้อย เหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะเสียเวลากับคำอธิบายอีกนานแค่ไหน

“แล้วขนมเสียหายด้วยหรือเปล่า?”

เค้กเปิดฝากล่องตรวจดู คัพเค้กบางชิ้นมีครีมตรงขอบเลอะเล็กน้อยจากการถูกขอให้ย้ายกล่องระหว่างรอลงทะเบียน

สีหน้าเขาเปลี่ยนเป็นกังวล

“มีบางชิ้นที่ครีมเลอะนิดหน่อยครับ ผมขอรับผิดชอบโดยการนำมาเปลี่ยนให้ใหม่”

“งานเร่งระดับนี้ ร้านคุณรับไม่ไหวก็ควรบอกตั้งแต่แรก”

คราวนี้รอยยิ้มสุภาพของคัพเค้กจางลง เขาปิดฝากล่องช้า ๆ แล้วสบตาคนตรงหน้า

“ผมยินดีรับผิดชอบขนมที่เสียหายครับ แต่ถ้าคุณอยากให้ร้านส่งขนมก่อนเวลาที่ตกลงกันไว้ อย่างน้อยควรแจ้งให้ร้านทราบไม่น้อยกว่าหนึ่งชั่วโมงนะครับ”

“คุณกำลังจะบอกว่าบริษัทผมผิด?”

“ผมกำลังบอกว่าอีเมลกับเวลาเตรียมขนมมันไม่ใช่เรื่องเดียวกันครับ”

ห้องโถงเงียบลงไปชั่วครู่ พนักงานสองสามคนที่เดินผ่านแอบชะลอฝีเท้า ชายหนุ่มขยับเน็กไทให้เข้าที่ เหมือนพยายามเก็บอารมณ์ไม่ให้หลุดออกมามากกว่านี้

“คุณชื่ออะไร?”

“คัพเค้ก ครับ”

อีกฝ่ายชะงักนิดหนึ่ง “นั่นชื่อจริงหรือชื่อเล่น?”

“เป็นชื่อที่ใช้ส่งขนมครับ”

เค้กยื่นบิลกับนามบัตรของร้านให้ ก่อนเลื่อนกล่องที่เสียหายเล็กน้อยออกจากกอง “ชิ้นที่ครีมเลอะ ผมไม่คิดเงินครับ ส่วนที่เหลือยังรับประทานได้ตามปกติ ถ้าคุณไม่สบายใจ ผมยินดีนำกลับไปเปลี่ยนให้ครับ”

ชายหนุ่มมองกล่องอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหยิบนามบัตรยื่นให้ไป “ผม ธามไท”

“ครับ?”

“ผมชื่อ ธามไท”

“อ๋อครับ”

“ไม่คิดจะขอโทษบ้างหรือ?”

เค้กกะพริบตา “ผมขอโทษเรื่องขนมที่เสียหายแล้วครับ”

“แล้วเรื่องมาสายล่ะ?”

“ผมมาตามเวลาที่คุณเปลี่ยนครับ”

ธามไทจ้องเขานิ่ง เค้กยิ้มให้บาง ๆ สุภาพเหมือนเดิม แต่ไม่มีท่าทีจะยอมรับผิดในเรื่องที่ตัวเองไม่ได้ทำ

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวกลับไปเรียนก่อนนะครับ”

“เดี๋ยว!!!”

เค้กหันกลับมา

“ครั้งหน้าหวังว่าจะตรงเวลา”

“ถ้ามีครั้งหน้ารบกวนแจ้งเวลาที่แน่นอนด้วยนะครับ ผมจะได้เตรียมตัวถูก”

เขาก้มศีรษะให้ ก่อนหิ้วกล่องเปล่าเดินกลับไปทางลิฟต์ ไม่ทันได้เห็นว่าธามไทมองตามอยู่ครู่หนึ่ง

ยังไม่ทันถึงประตูลิฟต์ พนักงานหญิงคนหนึ่งก็รีบเดินตามมา

“น้องคัพเค้กใช่ไหมคะ? ฝากบอกเจ้าของร้านด้วยนะคะว่า พรุ่งนี้ คุณธามไทอยากนัดคุยเรื่องงานพัฒนาขนมสำหรับโครงการส่งออกค่ะ”

เค้กมองนามบัตรที่ยังถืออยู่ในมือ ก่อนหันกลับไปมองประตูลิฟต์ที่ธามไทเพิ่งเดินหายเข้าไป

เขาถอนหายใจ

“ผมขอคิดดูก่อนได้ไหมครับ”

“คงไม่ได้หรอกค่ะ คุณธามไทบอกว่าอยากคุยเร็วที่สุด”

ประตูลิฟต์เปิดออกพอดี เค้กก้าวเข้าไป ยกมือกดชั้นล่าง แล้วพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

“เจอกันครั้งแรกก็วีนใส่กันแล้ว…จะให้ทำงานด้วยกันได้ยังไงเนี่ย เฮ้อ”

เค้กถอนหายใจยาว ก่อนจะคร่อมมอเตอร์ไซค์ขับออกไปอย่างรวดเร็ว