วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem) - 1 คนตายที่ยังหายใจ โดย สุสาส์นราคะ @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,รัก,ย้อนยุค,จีน,แฟนตาซี

นิยายวาย,นิยายวายจีนโบราณ,นิยายวายพีเรียด,นิยาย18+,นิยายรัก ,นิยายรักจีนโบราณ,สุสาส์นราคะ

"ในทุกชาติ เขาฆ่าข้าด้วยความรัก" วัฏจักรหมื่นชาติเวียนวนรักที่ไม่อาจตัดใจ เทพผู้ลืมตนกับกุญแจที่ถูกสร้างมาเพื่อทำลายเขา รักลึกซึ้ง บังคับ และเสียสละ ในวัฏจักรคำสาป [Dark Fantasy NC ร้อนแรง เรียกน้ำตา]

ผู้แต่ง

สุสาส์นราคะ

เรื่องย่อ

วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem)

“ความรัก คำสาป ความตาย”

 

..เกริ่นนำ..

ในโลกที่ชะตาผูกมัดด้วยเลือดและน้ำตา... ความรักคือสิ่งเดียวที่ไม่อาจถูกทำลาย

เสวียนมิ่ว เทพผู้ลืมตน ผู้ถูกสาปให้เวียนว่ายตายเกิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าในร่างมนุษย์ ทุกชาติเขาต้องตายในมือของคนที่เขารักที่สุด

จิ้งหลี นายพรานวิญญาณ ผู้ถูกสร้างมาเป็น “กุญแจ” เพื่อปิดผนึกเขา ชายผู้ต้องฆ่าคนรักด้วยมือตัวเองในทุกชาติ... ด้วยเหตุผลที่เชื่อว่า “กำลังช่วย” เขาให้พ้นจากความทรมาน

จากสุสานหิมะที่เขาเกิดใหม่... ผ่านตลาดวิญญาณที่ซื้อขายความทรงจำ... สวนดอกไม้แห่งความเสียใจ... ยมโลกน้ำท่วม... ทะเลน้ำตาลแดงที่ไร้ขอบฟ้า... และสงครามสวรรค์ที่โลกใกล้ล่มสลาย

ทั้งคู่ต้องเผชิญการทรยศ ความเจ็บปวดทางกายและใจ การเสียสละที่โหดร้าย และความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าคำว่า “นิรันดร์” จะบรรยายได้

ทุกครั้งที่จิ้งหลีฆ่าเสวียนมิ่ว... เขาร้องไห้ ทุกครั้งที่เสวียนมิ่วเลือกตาย... เขายิ้มด้วยความรัก

แต่ในชาติสุดท้าย... พวกเขาเลือกที่จะ ไม่ ตามชะตา พวกเขาเลือกกันเอง... ด้วยหัวใจที่ผ่านการเวียนว่ายมานับหมื่นครั้ง

Dark BL Fantasy NC รักลึกซึ้ง บังคับ ครอบครอง เสียสละ และจุดจบที่อบอุ่นท่ามกลางความมืดมิด

..สุสาส์นราคะ..

 

รายตอน: ทั้งหมด 30 ตอน (ติดเหรียญตอนที่10)

EBOOK: MEB/ARNBOOK/PINTO/DEKDEE/PLOTELLER (ลดราคา11% 11.11-01.01)

1. พิเศษท้ายตอนทุกตอน

2. ตอนพิเศษท้ายเล่ม

 

ฝากติดตาม: Tiktok / Ig / Fb / Lemon8 / X (Search: LuLLaLiiL / สุสาส์นราคะ)

ขอบคุณ “ครูบาอาจารย์ทั้งทางโลกและทางธรรม” “ครอบครัว” “ผู้มีพระคุณ”

“บุคคลอันเป็นที่รัก” “กัลยาณมิตร” และ “นักอ่านทุกคน”

°•. สุสาส์นราคะ. •°

วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem)-1 คนตายที่ยังหายใจ,วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem)-2 ตลาดวิญญาณ,วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem)-3 แผลที่อ่านไม่ออก,วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem)-4 บ้านที่มีประตูสิบสองบาน

หิมะโปรยพร่าง หลุมศพเก่าแก่ เทพหลงมนุษย์ ลืมตนตื่นจากนิทรา กระจกดำทะมึน เงาพรากจากกาย 

สายใยชะตา เริ่มพันกันอีกครั้ง

---

วัฏจักรหมื่นวน (The Eternal Requiem)

“ความรัก คำสาป ความตาย”

หิมะสีขาวบริสุทธิ์โปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายราวกับนางฟ้าสวรรค์กำลังหลั่งน้ำตาให้โลกมนุษย์ที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน ป่าช้าสุสานโบราณตั้งตระหง่านอยู่กลางหุบเขาลึกซึ่งปกคลุมด้วยชั้นหิมะหนาหลายศอก ราวกับผ้าห่มศพสีขาวที่ซ่อนเร้นความลับอันดำมืดนับพันปี โคมไฟแดงนับพันดวงลอยล่องอยู่ในอากาศเย็นยะเยือก เปลวไฟสีเลือดฉานสั่นไหวไปตามกระแสลม ราวกับวิญญาณเร่ร่อนที่ยังไม่ยอมจากโลกนี้ไปสู่การเวียนว่ายชาติภพ

แต่ละดวงโคมสะท้อนแสงลงบนพื้นดินที่เย็นเฉียบ แสงสีแดงฉานปะปนกับหิมะขาวสร้างภาพลวงตาที่งดงามน่าเกรงขามป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน ลมหนาวพัดพากลิ่นธูปเก่าแก่ กลิ่นดินชื้น และกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ติดค้างมากับกาลเวลา

ใต้ผืนดินลึกหลายศอก ในโลงศพไม้เนื้อแข็งที่ผุพังไปตามกาลเวลา ร่างกายของชายหนุ่มผู้หนึ่งนอนนิ่งสนิทราวกับศพที่แท้จริง ผมสีขาวเงินประกายยาวสลวยถึงเอวแผ่สยายบนผ้าไหมสีครามเก่าแก่ที่ขาดวิ่นตามรอยเวลา แสงจันทร์ส่องลอดผ่านรอยแตกของโลงศพทำให้เส้นผมขาวนั้นเรืองแสงจางๆ ดวงตาที่ปิดสนิทมีขนตายาวหนา ริมฝีปากซีดขาวแต่ยังคงรูปทรงงามสง่าและนุ่มนวล ถูกออกแบบมาเพื่อรอยยิ้มและคำกระซิบรัก แผลเป็นรูปดาวหกแฉกที่ฝ่ามือขวาเรืองแสงสีเงินอ่อนๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับหัวใจที่ยังเต้นอยู่ลึกๆ

เสวียนมิ่ว (玄妙) ชายผู้มีนามหมายถึง “ความลึกลับอันล้ำเลิศ” แต่ในยามนี้ เขาลืมแม้แต่ชื่อของตนเอง

ความหนาวเย็นแทรกซึมเข้าไปในทุกส่วนของร่างกาย เขาตื่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน หัวใจเต้นช้าๆ ราวกับลังเลว่าจะยังคงสูบฉีดโลหิตให้ร่างกายนี้ต่อไปหรือไม่ ลมหายใจอุ่นๆ พวยพุ่งออกจากปากเป็นไอขาวในความมืดสนิทของโลงศพ

“...ข้า... คือใคร? ที่นี่... คือที่ใด?”

เสียงของเขาอ่อนแอ ก้องกังวานสะท้อนในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยฝุ่นผงและกลิ่นดินโคลนเน่าเปื่อย เขายกมือขึ้นแตะฝาโลง นิ้วเรียวยาวที่งามประหนึ่งหยกขาวสั่นเทาเล็กน้อย พลังลึกลับ “อ่านชะตาสิบนิ้ว” ไหลเวียนผ่านฝ่ามือโดยอัตโนมัติ แต่ครั้งนี้ มันกลับอ่านได้เพียงความว่างเปล่าและความมืดมิดอันไร้สิ้นสุด

ด้านบนผืนดิน เสียงขุดดินดังก้องอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ดินและหิมะถูกโยนทิ้งไปข้างๆ อย่างไม่ลังเล

จิ้งหลี (鏡離) นายพรานแห่งวิญญาณ ผู้เดินทางคนเดียวมาสิบปี ผมดำสั้นถูกหิมะโปรยปรายปกคลุม ใบหน้าขาวซีดราวกับไม่เคยเห็นแสงแดด ดวงตาสีดำทะมึนลึกสนิทราวกับหลุมดำที่กลืนกินทุกอารมณ์ ชุดสีดำสนิทแนบร่างกายกำยำ กล้ามเนื้อแน่นกระชับที่แฝงไว้ใต้ผ้า ผิวหนังเย็นเฉียบเหมือนศพแต่ยังแผ่พลังชีวิตอันดุดัน รอยสักอักษรโบราณสีดำเต็มแขนซ้ายเรืองแสงจางๆ เมื่อเขาขยับตัว

เขาขุดศพตามคำสั่งของราชาผีหวังยิน เพื่อนำ “สิ่งของล้ำค่า” กลับไป แต่สิ่งที่พบกลับไม่ใช่ศพหรือวิญญาณ...

แต่เป็นร่างกายที่ยังอบอุ่นด้วยลมหายใจ

ฝาโลงถูกยกขึ้นอย่างแรง เสวียนมิ่วลืมตาขึ้นทันที แสงโคมแดงนับพันดวงสาดส่องลงมาในดวงตาสีเทาเงิน ทำให้เขาพริบตาปรือด้วยความตกใจและเจ็บแสบ ร่างกายเปลือยเปล่าที่ปกคลุมด้วยผ้าไหมบางๆ ถูกเปิดเผยต่อสายตาของจิ้งหลีอย่างไม่ปิดบัง ผิวขาวเนียนละเอียด เนินอกที่ยกขึ้นลงตามลมหายใจ เอวคอดกิ่วที่ดูเปราะบางแต่แฝงไว้ด้วยเสน่ห์ลึกลับ

จิ้งหลีชะงักค้าง ดวงตาดำทะมึนจับจ้องร่างกายตรงหน้าอย่างไม่กระพริบ ความหิวกระหายบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อนพุ่งทะยานขึ้นจากส่วนลึกของร่างกาย หัวใจเต้นแรงผิดปกติ ครั้งเดียว แล้วสงบลงอย่างรวดเร็ว แต่โลหิตในกายกลับร้อนผ่าวขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

“เจ้า... ยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร” เสียงจิ้งหลีทุ้มต่ำ เรียบเย็น แต่แฝงด้วยความกระหายที่ซ่อนเร้น เขาก้าวลงไปในหลุมศพ ร่างกายสูงใหญ่บดบังแสงโคมแดงเกือบทั้งหมด กลิ่นหอมอ่อนๆ จากร่างเสวียนมิ่ว กลิ่นธูปโบราณผสมกับกลิ่นเนื้อมนุษย์บริสุทธิ์ ทำให้เขาต้องกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว

เสวียนมิ่วถอยหลังเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาเพราะความหนาวและความสับสน “ท่าน... ท่านคือใคร? ข้า... ข้าจำอะไรไม่ได้เลย”

จิ้งหลียื่นมือออกไปจับแขนเสวียนมิ่วเพื่อพยุงขึ้น นิ้วเย็นเฉียบสัมผัสผิวเนื้ออุ่นนุ่ม ทำให้ทั้งคู่สะดุ้งพร้อมกัน พลังของเสวียนมิ่วทำงานกะทันหัน ภาพแวบหนึ่งพุ่งผ่านจิตใจเขา

ภาพมือข้างนี้แทงทะลุหน้าอกเขาในชาติก่อน... เลือดไหลนอง... ร่างกายถูกกดทับใต้ร่างของชายผู้นี้... เสียงครางที่เจ็บปวดปนเสียวซ่าน... และรอยยิ้มเศร้าที่เต็มไปด้วยความรักและความสิ้นหวัง

เสวียนมิ่วตัวสั่นถอยกรูด ดวงตากว้าง “ท่าน... ท่านเคยทำร้ายข้า...?”

จิ้งหลีหรี่ตา มือยังไม่ยอมปล่อยแขนบางนั้น “เจ้าพูดอะไร?”

“...ไม่มีอะไร ข้าเห็นภาพแปลกๆ คงเพราะเพิ่งตื่นจากหลุมศพ” เสวียนมิ่วส่ายหน้า แต่แก้มซีดขาวกลับแดงระเรื่อเล็กน้อยจากสัมผัสของอีกฝ่าย

จิ้งหลีดึงร่างบางนั้นขึ้นจากโลงศพโดยไม่พูดพร่ำเพรื่อ แขนแข็งแรงโอบรอบเอวคอดกิ่วไว้แนบแน่น ร่างกายกำยำของเขากดชิดกับแผ่นหลังเรียบเนียนของเสวียนมิ่ว ผ่านเนื้อผ้าบางๆ เขารู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านจากร่างกายอีกฝ่าย ความหื่นกระหายในดวงตาดำทะมึนลุกโชนขึ้นมาเพียงชั่วขณะ อยากกดร่างนี้ลงกับพื้นหิมะ อยากลิ้มรสผิวเนื้อที่ดูบริสุทธิ์นุ่มนวลนี้ อยากได้ยินเสียงครางที่หลุดจากริมฝีปากงามนั้น

“เจ้ามีกลิ่น... ที่ทำให้ข้าอยากกลืนกิน” จิ้งหลีกระซิบเสียงต่ำใกล้ใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวพัดผ่านผิวหนังบาง ทำให้เสวียนมิ่วตัวสั่นสะท้าน

“ท่าน...”

“ข้าจะพาเจ้าไปตลาดซินไฉ” จิ้งหลีกล่าวต่ออย่างรวดเร็ว กลบเกลื่อนความกระหายที่พุ่งทะยานในกาย “ที่นั่นอาจมีคำตอบสำหรับเจ้า... หรือไม่ก็อาจมีผู้ที่ยอมจ่ายราคาสูงเพื่อซื้อร่างกายงามเช่นนี้ไป”

เสวียนมิ่วหันหน้ามามอง ดวงตาสีเทาเงินสบตากับดวงตาดำทะมึนของอีกฝ่าย “หากข้าคือสิ่งมีค่าขนาดนั้น... ท่านจะไม่เก็บข้าไว้เป็นของตนเองหรือ?”

คำพูดนั้นทำให้จิ้งหลีหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความอันตราย “ระวังคำพูดของเจ้า... มนุษย์น้อย ข้าอาจเก็บเจ้าไว้จริงๆ... และไม่ปล่อยให้เจ้าหลุดมือไปอีก”

เขาพยุงเสวียนมิ่วเดินออกจากสุสาน หิมะยังคงโปรยปรายไม่หยุด ราวกับฟ้าดินกำลังเป็นพยานให้สายใยชะตาที่เริ่มพันกันใหม่อีกครั้ง

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันท่ามกลางโคมแดงนับพันดวง จิ้งหลีแอบเหลือบมองร่างกายที่เดินก้าวไปข้างหน้าอย่างเปราะบาง ความหิวกระหายในอกยังคงลุกโชนไม่ดับ เขาไม่รู้ตัวเลยว่า นี่คือจุดเริ่มต้นของวัฏจักรที่ทั้งคู่เคยวนเวียนมานับหมื่นครั้ง

 

---

หลุมศพเปิดเผย ร่างเทพลืมตน นายพรานวิญญาณ ใจสั่นด้วยไฟ หิมะเป็นพยาน

ชะตาพันกันแน่น หมื่นชาติเวียนวน รอการปลุกเร้าอีกครา