พ่อกับแม่ไปไหน
ผู้แต่ง
sos555เรื่องย่อ
พ่อกับแม่ไปไหน
ชาย-หญิง,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
พ่อกับแม่ไปไหนต้นกล้า เด็กผู้ชายอ
ายุ 16 ปี และน้ำฝน เด็กผู้หญิงอายุ 15 ปี เป็นพี่น้องที่อาศัยอยู่กับพ่อและแม่ในบ้านหลังเล็ก ๆ ใกล้หมู่บ้าน ทั้งสองสังเกตมานานแล้วว่าทุกคืนพ่อกับแม่จะหายตัวไปตอนตี 3 และกลับมาถึงบ้านอีกครั้งตอน 6 โมงเช้าเสมอ โดยไม่เคยบอกว่าตัวเองไปไหน
คืนหนึ่ง ต้นกล้าจึงชวนน้ำฝนแอบตื่นขึ้นมารอดู ทั้งสองนั่งซ่อนตัวอยู่หลังประตูห้องนอน จนกระทั่งนาฬิกาบอกเวลาตี 3 พอดี พ่อกับแม่ก็เปิดประตูบ้านออกไปอย่างเงียบ ๆ
เด็กทั้งสองรีบเดินตามไปห่าง ๆ จนพบว่าพ่อกับแม่กำลังมุ่งหน้าไปยังป่าช้าท้ายหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านของพวกเขาเพียง 200 เมตรน้ำฝนจับแขนพี่ชายแน่นแล้วกระซิบว่า “พี่ต้นกล้า ทำไมพ่อกับแม่ต้องมาป่าช้าตอนดึกทุกคืนด้วย หนูกลัวจังเลย” ต้นกล้าตอบเบา ๆ ว่า “พี่ก็ไม่รู้ แต่คืนนี้เราต้องรู้ให้ได้ว่าพวกเขามาทำอะไรที่นี่”
ทั้งสองหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ มองเห็นพ่อกับแม่เดินผ่านประตูป่าช้าเข้าไป .
ก่อนจะหยุดอยู่หน้าหลุมศพเก่า ๆ หลุมหนึ่ง แม่ค่อย ๆ วางพวงมาลัยลงบนหลุมศพ ส่วนพ่อก้มหน้าพูดบางอย่างที่เด็กทั้งสองได้ยินไม่ชัด
ทันใดนั้น น้ำฝนก็สังเกตเห็นชื่อบนป้ายหลุมศพ เธอถึงกับยกมือปิดปาก เพราะชื่อนั้นเป็นชื่อเดียวกับชื่อของต้นกล้าและน้ำฝน แต่มีนามสกุลเดียวกับครอบครัวของพวกเขา
“
พี่…ทำไมหลุมศพนี้ถึงมีชื่อของเราอยู่ด้วยล่ะ?”
ต้นกล้ารีบมองไปยังหลุมศพ และต้องตกใจเมื่อเห็นวันที่เสียชีวิตบนป้าย ซึ่งตรงกับวันที่พวกเขาเกิดพอดี
ทันใดนั้น พ่อก็หันหน้ามาทางต้นไม้ที่ทั้งสองซ่อนอยู่ แล้วพูดเสียงดังว่า“ออกมาเถอะลูก พ่อรู้ว่าลูกตามพ่อกับแม่มา”
ต้นกล้าและน้ำฝนค่อย ๆ เดินออกมาจากที่ซ่อน น้ำฝนร้องไห้พร้อมถามแม่ว่า “แม่คะ นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงมีหลุมศพที่เขียนชื่อพวกหนูไว้ด้วย?”
แม่มองลูกทั้งสองด้วยแววตาเศร้า ก่อนตอบว่า “แม่ขอโทษที่ปิดบังความจริงมาตลอด แต่ถ้าลูกอยากรู้ว่าทำไมพ่อกับแม่ต้องมาที่นี่ทุกคืน ลูกต้องสัญญาก่อนว่าจะไม่หนีไปไหน”
พ่อเดินเข้ามาหาทั้งสองคน แล้วพูดประโยคที่ทำให้เด็กทั้งคู่ต้องยืนนิ่ง
“ความจริงก็คือ…พ่อกับแม่ไม่ได้มาที่นี่เพื่อเยี่ยมคนตาย แต่พ่อกับแม่กำลังเฝ้าบางสิ่งไม่ให้มันตามลูกกลับบ้าน”
ทันใดนั้น เสียงเคาะจากใต้หลุมศพก็ดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…
และมีเสียงเด็กคนหนึ่งดังออกมาจากใต้ดินว่า
“พ่อครับ…แม่ครับ…ถึงเวลาพาผมกลับบ้านแล้วหรือยัง?”
ตอนที่ 2: เด็กปริศนาใต้หลุมศพ
เสียงเคาะจากใต้หลุมศพดังขึ้นอีกครั้ง ต้นกล้ากับน้ำฝนยืนตัวแข็งด้วยความกลัว ทั้งสองมองหน้าพ่อกับแม่ แต่กลับเห็นว่าพ่อกำลังตัวสั่น ส่วนแม่มีน้ำตาไหลอาบแก้ม
“พ่อครับ เสียงใครอยู่ใต้หลุมศพครับ?” ต้นกล้าถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
พ่อไม่ตอบ แต่รีบจับมือลูกทั้งสองแล้วพูดว่า “กลับบ้านก่อนลูก ที่นี่ไม่ปลอดภัย ถ้าได้ยินเสียงใครเรียกชื่อ ห้ามขานรับเด็ดขาด”
ขณะที่ทั้งสี่กำลังเดินออกจากป่าช้า น้ำฝนก็ได้ยินเสียงเด็กผู้ชายเรียกจากด้านหลัง
“พี่น้ำฝน…รอผมด้วย ผมหนาว ผมอยากกลับบ้าน”
น้ำฝนหยุดเดินทันที เพราะเสียงนั้นเหมือนเสียงน้องชายที่เธอเคยฝันถึงมาตั้งแต่เด็ก แต่เธอไม่เคยมีน้องชายอีกคนเลย
“แม่คะ เด็กคนนั้นเป็นใคร ทำไมเขารู้จักชื่อหนู?”แ
ม่รีบดึงน้ำฝนให้เดินต่อ แล้วตอบว่า “อย่าหันกลับไปมอง ไม่ว่าจะได้ยินอะไรทั้งนั้น”เมื่อกลับถึงบ้าน เวลาบนนาฬิกาเป็นเวลาเกือบตีสี่ พ่อรีบล็อกประตูทุกบาน ส่วนแม่ปิดหน้าต่างและนำเชือกสีแดงมาผูกไว้ตรงลูกบิดประตูห้องนอนของลูกทั้งสอง
ต้นกล้าทนไม่ไหวอีกต่อไป เขายืนขวางหน้าพ่อแล้วถามว่า “พ่อครับ พวกผมโตพอที่จะรู้ความจริงแล้ว พ่อกับแม่ช่วยบอกได้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเดินไปหยิบกล่องไม้เก่า ๆ จากใต้เตียง ภายในกล่องมีรูปถ่ายของพ่อกับแม่ตอนยังหนุ่มสาว และมีรูปเด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ ยืนอยู่ระหว่างทั้งสองคน
น้ำฝนหยิบรูปขึ้นมาดูแล้วถามว่า “เด็กคนนี้เป็นใครคะ?”
แม่สูดหายใจลึกก่อนตอบว่า “เขาชื่อธันวา…เป็นพี่ชายของลูก”
ต้นกล้าตกใจจนพูดไม่ออก เพราะตลอดชีวิตที่ผ่านมา พ่อกับแม่ไม่เคยบอกว่าพวกเขามีพี่ชายอีกคน
แม่จึงเล่าให้ฟังว่า เมื่อยี่สิบปีก่อน ธันวาหายตัวไปอย่างลึกลับในคืนหนึ่ง ครอบครัวออกตามหาอยู่หลายวัน ก่อนจะพบเพียงเสื้อผ้าของเขาอยู่ใกล้ป่าช้าท้ายหมู่บ้าน แต่ไม่เคยพบตัวเด็กเลย
นับตั้งแต่คืนนั้น พ่อกับแม่ก็เริ่มได้ยินเสียงเรียกจากป่าช้าทุกคืน และเมื่อเวลาตีสามมาถึง ทั้งสองจะต้องไปที่นั่นเพื่อทำบางอย่างตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้
“แล้วทำไมพ่อกับแม่ต้องกลับมาหกโมงเช้าทุกวันด้วยครับ?” ต้นกล้าถาม
พ่อก้มหน้าก่อนตอบว่า “เพราะถ้าพ่อกับแม่กลับมาช้ากว่าหกโมงเช้า สิ่งที่อยู่ในป่าช้าจะตามกลับมาด้วย”
ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูบ้านก็ดังขึ้นสามครั้ง
ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…ทุกคนเงียบสนิท ก่อนจะมีเสียงเด็กผู้ชายดังมาจากหน้าบ้าน
“พ่อครับ แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว เปิดประตูให้ผมหน่อย”
น้ำฝนหันไปมองต้นกล้า ก่อนกระซิบว่า “พี่…ถ้าธันวาอยู่ในป่าช้า แล้วใครกำลังยืนอยู่หน้าบ้านเรา?”
พ่อรีบดับไฟทุกดวงและสั่งให้ทุกคนเงียบ แต่เสียงหน้าประตูกลับดังขึ้นอีกครั้ง
“พ่อครับ ผมหนาวมากเลย เปิดประตูให้ผมเถอะครับ”
แม่ยกมือปิดปากตัวเอง น้ำตาไหลไม่หยุด เพราะเสียงนั้นเป็นเสียงของธันวาจริง ๆ
ต้นกล้าอ่านข้อความซ้ำด้วยหัวใจที่เต้นแรง ก่อนเงยหน้ามองพ่อกับแม่ที่ยืนอยู่กลางห้อง
และสิ่งที่ทำให้เขาหวาดกลัวที่สุดก็คือ…
เงาของพ่อกับแม่บนผนัง กำลังยิ้มให้เขา ทั้งที่ใบหน้าของทั้งสองคนไม่ได้ยิ้มเลยแม้แต่น้อย
โปรดติดตามตอนที่ 3: ความลับของพ่อแม่ตัวจริง 🌑
จากนั้นลูกบิดประตูก็ค่อย ๆ หมุนเอง ทั้งที่พ่อเป็นคนล็อกประตูไว้ทุกชั้น
ต้นกล้ากับน้ำฝนรีบถอยหลังไปจนชนกำแพง และในวินาทีนั้นเอง โทรศัพท์ของต้นกล้าก็สว่างขึ้น มีข้อความจากหมายเลขที่ไม่รู้จักส่งเข้ามา
“อย่าเชื่อพ่อกับแม่ คนที่กลับมาจากป่าช้าทุกเช้าไม่ใช่พ่อแม่ตัวจริงของพวกเธอ”