ฉันไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว
ฉันไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว - ตอน1 ฉันกลัวไปหมดแล้ว โดย sos555 @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์
เกิดใหม่,รัก,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ฉันไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว
หมวดหมู่ที่เกี่ยวข้อง
แท็คที่เกี่ยวข้อง
รายละเอียด
ฉันไม่กล้าอยู่บ้านคนเดียว
ผู้แต่ง
sos555
เรื่องย่อ
สารบัญ
เนื้อหา
ตอน1 ฉันกลัวไปหมดแล้ว
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มีชายหนุ่มชื่อ “ภาคิน” เขาเป็นคนจิตใจดี ขยันทำงาน และรักครอบครัวมาก แต่ชีวิตของเขากลับต้องจบลงอย่างไม่คาดคิดในคืนฝนตกหนักคืนหนึ่ง ขณะที่เขากำลังขับรถกลับบ้าน เขาเห็นหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่กลางถนน ใบหน้าซีดขาว ผมยาวปิดหน้า และสวมชุดสีขาวเปื้อนเลือด ภาคินรีบเหยียบเบรก แต่ทุกอย่างก็สายเกินไป รถของเขาพุ่งชนต้นไม้ข้างทางอย่างแรง ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง
เมื่อภาคินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขาพบว่าตัวเองยืนอยู่กลางถนนสายเดิม แต่รอบตัวกลับเงียบสนิท ไม่มีเสียงฝน ไม่มีเสียงรถ และไม่มีผู้คน เขามองไปยังมือของตัวเอง ก่อนจะพบว่ามันซีดขาวจนแทบไม่มีสีเลือด“นี่เราอยู่ที่ไหนกัน…”
ทันใดนั้น เขาได้ยินเสียงผู้หญิงหัวเราะเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง
“ในที่สุด…เธอก็ตายเสียที”
ภาคินหันกลับไปทันที และพบหญิงสาวชุดขาวคนเดิมยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตร ดวงตาของเธอดำสนิท ปากฉีกยิ้มกว้างผิดธรรมชาติ เขาพยายามวิ่งหนี แต่ไม่ว่าจะวิ่งไปทางไหน ถนนสายเดิมก็วนกลับมาที่จุดเดิมเสมอ
“เธอเป็นใคร! ต้องการอะไรจากฉัน!”
หญิงสาวค่อย ๆ ยกมือขึ้นชี้ไปที่ใบหน้าของเขา
“ฉันไม่ได้ฆ่าเธอหรอกภาคิน…คนที่ฆ่าเธอ คือคนที่เธอไว้ใจที่สุดต่างหาก”
พูดจบ ร่างของหญิงสาวก็หายวับไป ทิ้งไว้เพียงเสียงกรีดร้องที่ดังก้องไปทั่วถนน
ภาคินสะดุ้งตื่นขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขากลับพบว่าตัวเองนอนอยู่ในโลงศพไม้สีดำ รอบตัวมืดสนิทและมีกลิ่นธูปคละคลุ้ง เขาทุบฝาโลงสุดแรง แต่ไม่มีใครได้ยินเสียงของเขา“ช่วยด้วย! มีใครอยู่ข้างนอกไหม!”
ไม่มีเสียงตอบกลับ มีเพียงเสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินวนรอบโลงศพอย่างช้า ๆ ก่อนที่เสียงชายแก่คนหนึ่งจะดังขึ้น
“อย่าเพิ่งออกมาเลยลูกเอ๋ย…ถ้าออกมาตอนนี้ พวกมันจะรู้ว่าเอ็งยังไม่ไปเกิด”
ภาคินหยุดทุบโลงทันที หัวใจของเขาเต้นแรง แม้จะไม่แน่ใจว่าหัวใจดวงนั้นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่
“ลุงเป็นใครครับ แล้วผมตายไปแล้วจริง ๆ เหรอ!”
ชายแก่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“เอ็งตายไปสามวันแล้ว งานศพก็จัดเสร็จแล้วด้วย แต่มีเรื่องหนึ่งที่เอ็งยังไม่รู้…คนที่อยู่ในโลงกับเอ็ง ไม่ใช่เอ็งคนเดียว”
ทันใดนั้น ภาคินก็รู้สึกถึงลมหายใจเย็น ๆ รดอยู่ข้างหู ทั้งที่เขาคิดว่าตัวเองอยู่เพียงลำพังเสียงผู้หญิงคนเดิมกระซิบขึ้นในความมืด
“เจอกันอีกแล้วนะ…สามีของฉัน”