"บนทางหลวงสายเปลี่ยวที่ไร้จุดสิ้นสุด มีเพียงแสงไฟจากร้าน 'จันทร์เสี้ยว' ที่ส่องสว่าง..." เราต้อนรับลูกค้ากะกลางคืน บางคนมาเพื่อลืม... บางคนมาเพื่อตามหา... และบางคน... เพียงแค่ต้องการสถานที่พักพิงชั่วคราวก่อนออกเดินทางต่อ..
พารานอมอล,ลึกลับ,ระทึกขวัญ,แฟนตาซี,แฟนตาซี,ผี,สยองขวัญ,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ลูกค้ากะกลางคืน
"บนทางหลวงสายเปลี่ยวที่ไร้จุดสิ้นสุด มีเพียงแสงไฟจากร้าน 'จันทร์เสี้ยว' ที่ส่องสว่าง..." เราต้อนรับลูกค้ากะกลางคืน บางคนมาเพื่อลืม... บางคนมาเพื่อตามหา... และบางคน... เพียงแค่ต้องการสถานที่พักพิงชั่วคราวก่อนออกเดินทางต่อ..
เที่ยงคืนกว่าแล้ว ถนนเปลี่ยวหน้าร้านเงียบสงัดยกเว้นแว่วเสียงหึ่มของเครื่องยนต์ไกลๆ ที่ไม่เคยเข้ามาใกล้มากกว่านี้
ฉันกำลังเช็ดเคาน์เตอร์ขณะมองถนนมืดนอกหน้าต่างตอนเสียงกระดิ่งเหนือประตูดังกรุ๋งกริ๋งเบาๆ ชายคนหนึ่งในชุดเสื้อกันหนาวขาดรุ่ยตรงชายเสื้อเดินเข้าร้านมาทิ้งความมืดมิดไว้เบื้องหลัง
ฉันหายใจขัดตอนเขาวางมือบนเคาน์เตอร์ เขามีรอยยับบนข้อนิ้วมือ, หลังมือ, ยาวเลยขึ้นไปถึงต้นแขน มันเป็นรอยยับลึกเหมือนเหมือนกระดาษที่ถูกพับและคลี่กางออกซ้ำๆ หลายครั้ง
เขายื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ฉัน พอเปิดดูข้างในมีคำว่า "กาแฟดำ" เขียนอยู่ ฉันพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม เขาพยักหน้าก่อนเดินไปนั่งที่โต๊ะยาวหันหน้าไปทางถนนมืดข้างนอก
ฉันเทกาแฟใส่แก้วกาแฟก่อนยกไปเสิร์ฟ มองเห็นเขาใช้นิ้ววาดเส้นวกวนคดเคี้ยวที่ไม่มีใครมองเห็นบนโต๊ะ เส้นถนนที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น ฉันหยุดยืนมองอย่างสนใจ เสียงหายใจของดังกรอบแกรบคล้ายเสียงเปิดหน้าหนังสือ..
'เหมือนเสียงคนเปิดดูแผนที่เลย' ฉันคิดในใจ
เขาไม่เคยหันมองนาฬิกาบนผนัง และไม่สนใจหันไปมองประตูหน้าสักครั้ง เอาแต่มองผ่านกระจกร้านออกไปยังสีเทาเข้มของถนนลาดยางหลอมรวมเข้ากับความมืดมิดยามค่ำคืนข้างนอก
ฉันเดินกลับไปเช็ดเคาน์เตอร์ต่อ หลังจากทำงานที่นี่มาหลายปี ฉันรู้ว่าไม่ควรมองลูกค้ากะดึกเหล่านี้นานเกินจำเป็น แต่ก็ยังอดแอบเหลือบไปมองชายแปลกหน้าคนนี้เป็นครั้งคราวไม่ได้ เสื้อกันหนาวของเขามีกลิ่นกระดาษเก่า กลิ่นหมึก และกลิ่นฝุ่นอ่อนๆ ราวกับของเก่าเก็บหรือหนังสือตำราเก่าในห้องสมุด 'คนส่วนมากมักจะวาดแผนที่บนกระดาษเพื่อจะได้รู้ว่าที่ไหนคือที่ไหน แต่อะไรจะเกิดขึ้นนะ ถ้าสถานที่เหล่านั้นเปลี่ยนที่ได้?' ฉันคิดในใจ
ปกติ ลูกค้าร้านจันทร์เสี้ยวมักพูดน้อยและไม่สุงสิงกับใคร แต่ตอนนี้มีคนขับรถบรรทุกคนหนึ่งเดินผ่าน เขาหยุดมองชายที่ผิวมีรอยพับแล้วถาม "นายจะไปไหนเหรอ?"
ชายที่ผิวมีรอยพับหยุดวาดเส้นบนโต๊ะ เขาเงยขึ้นมองถนนตรงหน้า ปากขยับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างแต่ไม่มีคำใดเล็ดรอดออกมา มีเพียงเสียงกรอบแกรบ.. กรอบแกรบ.. เขามองคนขับรถบรรทุก พยักหน้าเร็วๆ ปากยังสร้างเสียงกรอบแกรบตลอดเวลา เขาลุกยืน เดินไปที่ประตู กวักมือเรียก แล้วชี้ไปที่ถนนมืดข้างนอก
คนขับรถบรรทุกเดินตามเขาช้าๆ ไปทางประตูตาลอยเหมือนตกอยู่ในภวังค์ ฉันรีบวิ่งไปคว้าแขนเสื้อเขาแล้วดึงสุดแรง
คนขับรถบรรทุกหันมามองฉันงงๆ "กาแฟมั้ยคะ?" ฉันถามพร้อมยิ้มกว้างก่อนดึงแขนเขาไปนั่งที่โต๊ะมุมร้าน
ชายที่ผิวมีรอยพับยังคงยืนมองถนนข้างนอกอยู่พักใหญ่ ก่อนเดินคอตกออกประตูไปสู่ความมืดมิดข้างนอก
ไม่มีใครรู้ว่าชายคนนั้นเป็นใคร แต่ฉันเคยได้ยินคนแถวนี้พูดกันว่า เขาเป็นขนส่งสินค้าทางไกลที่เกิดหลงทางหายตัวไปเมื่อหลายสิบปีก่อน ว่ากันว่าถนนสายนี้บางครั้งเปลี่ยนเส้นทางเอง เขาไม่ได้ยังมีชีวิตอยู่ แต่ก็ไม่ได้ตายจากไปไหน ราวกับว่าเขาเป็นสำเนาแผนที่สุดท้ายของเส้นทางของตัวเองที่ยังคงวนเวียน ยังคงค้นหา บ้านและเมืองที่ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว
เขาไม่ตั้งใจทำร้ายใครและปกติแล้วไม่มีพิษภัย แต่ถ้าคุณถามเขาว่าเขาจะไปไหน เขาอาจจะพยายามพาคุณไปตามเมืองที่ไม่มีอยู่จริงกับเขาด้วย
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
▫️แต่งโดย: ณ เสียงฝน
⚡️ห้ามคัดลอก ดัดแปลง ทำซ้ำ เผยแพร่ หรือนำไปใช้ในเชิงพาณิชย์ โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากเจ้าของผลงาน ไม่ว่าจะทั้งหมดหรือบางส่วน ห้ามแก้ไขเนื้อหาโดยไม่ได้รับอนุญาต
ขอบคุณค่ะ
#เรื่องเล่าผี #เรื่องหลอน #เรื่องลึกลับ #TalesCorner