เขาคือหัวหน้ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่
ผู้เคยเหยียบย่ำชีวิตของศัตรูจนไม่เหลือชิ้นดี
ส่วนอีกฝ่ายคือหัวหน้าแก๊งเล็ก
ผู้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อรอวันล้างแค้น
แต่ก่อนที่การแก้แค้นจะมาถึง...
หัวหน้ามาเฟียกลับหัวใจวายตายกะทันหัน
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง เขากลับกลายเป็นหญิงสาว พร้อมคำสาปประหลาด
"จงตกหลุมรักคนที่เกลียดเจ้ามากที่สุด"
ปัญหาคือ...
คนคนนั้นคือศัตรูที่สาบานว่าจะฆ่าเขาให้ได้
รัก,แฟนตาซี,ชาย-หญิง,เกิดใหม่,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ฝนโปรยลงมาเหนือเขตอุตสาหกรรมร้าง
เสียงรองเท้าหนักหลายสิบคู่ดังก้องไปทั่วโกดัง
"พวกมันอยู่ข้างใน!"
ชายร่างสูงในชุดสูทสีดำก้าวนำลูกน้องนับร้อยคนเข้ามาอย่างไม่รีบร้อน ราวกับเจ้าของสถานที่
ตราสัญลักษณ์ "แก๊งไททัน" ปักอยู่บนเสื้อสูทของทุกคน อาณาจักรใต้ดินที่ใหญ่ที่สุดของเมือง ไม่มีใครไม่รู้จักชื่อของหัวหน้าแก๊ง...
ไคเซอร์
ชายผู้ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยม เยือกเย็น และไม่เคยแพ้ใคร เขาเดินมาหยุดหน้าชายอีกคนที่ยืนกำหมัดแน่น
หัวหน้า "แก๊งมดแดง" แก๊งเล็ก ๆ ที่มีสมาชิกไม่ถึงยี่สิบคน ชายคนนั้นชื่อ...
เรน
"นายมาอีกแล้ว..."
เรนกัดฟัน
"ทุกเดือน... ทุกครั้งที่พวกเราหาเงินได้ นายก็จะมาปล้นไปจนหมด"
ไคเซอร์ยิ้มมุมปาก
"ก็เพราะพวกนายหาเงินเก่ง"
ลูกน้องของไททันหัวเราะเสียงดัง
เรนพุ่งหมัดเข้าใส่ทันที
ปึก!
ไคเซอร์รับหมัดด้วยมือเดียว ก่อนสวนกลับด้วยหมัดหนักจนเรนกระเด็นไปชนเสาปูน เลือดไหลออกจากมุมปาก
"หัวหน้า!"
ลูกน้องแก๊งมดแดงรีบเข้าไปช่วย
แต่ถูกลูกน้องไททันรุมจับกดกับพื้น
ไคเซอร์เดินเข้าไปหยิบกระเป๋าเงินสดที่วางอยู่บนโต๊ะ
"ห้าล้าน"
เขาพยักหน้า
"กำลังดี"
เรนพยายามลุกขึ้นอีกครั้ง
"เงินก้อนนั้น..."
"เป็นค่าผ่าตัดแม่ฉัน!"
ไคเซอร์ชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
"แล้วไง?"
ประโยคสั้น ๆ นั้นเหมือนมีดที่แทงทะลุหัวใจ
เขาโยนซองเอกสารค่าผ่าตัดลงกับพื้น
ก่อนเหยียบซ้ำ
"โลกใบนี้ คนอ่อนแอต้องเสียทุกอย่าง"
"รวมถึงครอบครัว"
ไคเซอร์หันหลัง
"เก็บเงินไปให้หมด!!!"
ลูกน้องของไททันขนเงินทั้งหมดขึ้นรถ
เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ หายไป
เหลือเพียงเรนที่คุกเข่าอยู่กลางพื้นโกดัง
เขากำหมัดจนเลือดไหล
"ไคเซอร์..."
"สักวัน..."
"ฉันจะฆ่าแกด้วยมือตัวเอง"
ในคืนนั้น
ภายในคฤหาสน์ของแก๊งไททัน
ไคเซอร์นั่งเซ็นเอกสารธุรกิจตามปกติ
วินเซนต์(รองหัวหน้าของแก๊ง)
เดินเข้ามาวางกาแฟ
"วันนี้หัวหน้าดูเหนื่อย"
"พักบ้างเถอะครับ"
ไคเซอร์หัวเราะ
"คนอย่างฉันไม่มีวันล้ม"
ทันใดนั้น...
จู่ ๆ หน้าอกของเขาก็ปวดรุนแรง
ตุบ!
แก้วกาแฟตกแตก
เขาทรุดลงกับพื้น
"หัวหน้า!"
วินเซนต์รีบประคอง
ไคเซอร์หายใจถี่
ภาพสุดท้ายที่เห็นคือเพดานห้องค่อย ๆ เลือนหาย
เสียงชีพจร...
เงียบลง
"เจ้าคือผู้ที่ใช้ชีวิตเหยียบย่ำผู้อื่น"
เสียงปริศนาดังขึ้นท่ามกลางความมืด
"จงรับคำสาป"
"เจ้าจะเกิดใหม่"
"ในร่างที่แตกต่าง"
"และจะตกหลุมรัก..."
"...ใครสักคน"
เช้าวันรุ่งขึ้น
หญิงสาวผมดำยาว หน้าตาสะสวย ลืมตาขึ้นบนเตียง
"เอ๊ะ..."
เธอมองมือของตัวเอง
นิ้วเรียว ผิวขาว หน้าอกที่ไม่เคยมี
"กรี๊ดดดดด!!"
เสียงกรีดร้องดังสนั่นคฤหาสน์
ไม่นาน วินเซนต์รีบเปิดประตูเข้ามา
เมื่อเห็นหญิงสาว เขาชักปืนขึ้นทันที
"คุณเป็นใคร!"
หญิงสาวรีบตะโกน
"วินเซนต์! แกจำรอยแผลเป็นตรงแขนซ้ายฉันได้ไหม?"
"แล้ววันที่เราเจอกันครั้งแรก ฉันพูดอะไรกับแก?"
วินเซนต์นิ่งค้าง
คำตอบถูกต้องทุกอย่าง
เขาค่อย ๆ ลดปืนลง
"...หัวหน้า?"
หญิงสาวถอนหายใจยาว
"ใช่..."
"ฉันเอง"
ยังไม่ทันสิ้นประโยค
หัวใจของเธอก็เต้นแรงอย่างประหลาด
ตึก...
ตึก...
ตึก...
ในหัวกลับปรากฏใบหน้าของชายคนหนึ่งซ้ำไปซ้ำมา
เรน...
หัวหน้าแก๊งมดแดง
ชายที่เคยสาบานว่าจะฆ่าเธอ
"ไม่..."
เธอกุมหน้าอกตัวเอง
"ทำไม..."
"ทำไมจู่ๆฉันถึงอยากเจอเขา..."
แสงแดดยามเช้าสาดลอดผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน
หญิงสาวผมดำยาวสะดุ้งลืมตา ก่อนรีบยกมือขึ้นแตะหน้าอกของตัวเอง
"..."
ยังอยู่
ทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิม
ผิวขาวเนียน
เรือนผมยาวสลวย
เสียงที่เคยทุ้มต่ำกลับกลายเป็นเสียงหวานใส
"นี่มัน...ไม่ใช่ฝันจริง ๆ"
ไคเซอร์นั่งนิ่งอยู่หน้ากระจก
คนในกระจกคือหญิงสาววัยยี่สิบต้น ๆ หน้าตาสะสวยจนแทบไร้ที่ติ ดวงตาสีดำสนิทที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชา บัดนี้กลับดูอ่อนโยนอย่างประหลาด
"หัวหน้า..."
วินเซนต์ยืนอยู่ด้านหลัง สีหน้ายังไม่หายตกใจ
"ผมตรวจทุกอย่างแล้ว"
"ลายนิ้วมือไม่ตรง"
"ดีเอ็นเอก็ไม่ตรง"
"แต่ความทรงจำของคุณ...ไม่มีผิดแน่"
ไคเซอร์ถอนหายใจ
"แกคิดว่าฉันล้อเล่นหรือไง"
"ไม่ครับ..."
วินเซนต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนคุกเข่าลง
"ไม่ว่าหัวหน้าจะอยู่ในร่างไหน...ผมก็ยังรับใช้เหมือนเดิม"
ไคเซอร์ยิ้มมุมปาก
"แกนี่มัน..."
ยังไม่ทันพูดจบ
ตึก...
ตึก...
หัวใจของเธอก็เต้นแรงผิดปกติ
ภาพใบหน้าของชายคนหนึ่งลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง
เรน
"บ้าชะมัด!"
ไคเซอร์รีบกุมหน้าอก
"อีกแล้ว..."
ยิ่งพยายามไม่คิด
ภาพของเรนกลับยิ่งชัด
ทั้งสีหน้าเย็นชา
แววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น
แม้แต่ตอนเลือดไหลอาบใบหน้าเมื่อคืน
ก็ยังดู...
"หล่อ..."
ไคเซอร์ค่อย ๆ ยกมือปิดปากตัวเอง
"เมื่อกี้ฉันพูดอะไรออกไป?"
วินเซนต์กระพริบตาปริบ ๆ
คนที่เธอเกลียดที่สุด
คนที่อยากเหยียบให้จมดิน
จู่ ๆ กลับรู้สึกว่า...หลงไหล
"นี่มันคำสาปบ้าอะไรกัน!"
ทันใดนั้นเอง
เสียงเดิมจากเมื่อคืนก็ดังขึ้นในหัว
"ผู้ต้องสาป..."
"ยิ่งเข้าใกล้คนผู้นั้น ก็ยิ่งคลั่งรักมากเรื่อยๆ"
เวลาเดียวกัน
ณ ฐานที่มั่นของแก๊งมดแดง
สมาชิกหลายคนกำลังรักษาบาดแผลจากการปะทะเมื่อคืน เรนนั่งเงียบอยู่คนเดียว
ความแค้นยิ่งฝังลึกอยู่เต็มอก
"หัวหน้า"
ลูกน้องคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา
"ข่าวใหญ่!"
"ไคเซอร์ตายแล้ว!"
เรนเงยหน้าทันที
"อะไรนะ?"
"น่าจะหัวใจวาย"
"ข่าวแพร่ออกไปทั่วเมืองเลยครับ"
ทุกคนในห้องต่างตกตะลึง
คนที่ไม่มีใครคิดว่าจะล้มได้
กลับล้มลงโดยไม่มีใครแตะต้อง
เรนกำหมัดแน่น
เขาควรจะดีใจ
ควรจะโล่งใจ
แต่ในใจกลับรู้สึกว่างเปล่า
"..."
"ทำไม..."
"ทำไมฉันไม่รู้สึกสะใจเลย"
ในขณะเดียวกัน
ไคเซอร์...
ไม่สิ
หญิงสาวปริศนาในชุดเดรสสีขาว กำลังยืนหน้ากระจกเป็นครั้งสุดท้าย
วินเซนต์ยื่นแฟ้มเอกสารให้
"หัวหน้า"
"ผมสร้างตัวตนใหม่ไว้แล้ว"
"ชื่อ..."
ไอริส
"อายุยี่สิบสอง"
"ไม่มีประวัติอาชญากรรม"
ไคเซอร์พยักหน้า "ดี"
วินเซนต์ได้รายงานสถานการณ์เมื่อคืน
แต่ทันทีที่ไคเซอร์ได้ยินชื่อ "เรน"
หัวใจของเธอก็เต้นอีกครั้ง
แรงเสียจนแทบหายใจไม่ออก
"ไม่ไหว..."
"ฉันต้องไปหาเขา"
วินเซนต์ตกใจ
"เดี๋ยวนี้เลยเหรอครับ!?"
"ใช่"
"ถ้าไม่ไป..."
ไคเซอร์กุมหน้าอก สีหน้าแดงก่ำ
"ฉันรู้สึกเหมือนจะขาดใจ"
เย็นวันนั้น
เรนเดินออกจากร้านสะดวกซื้อ พร้อมถุงอาหารในมือ
ทันใดนั้น
หญิงสาวคนหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามา
"โอ๊ย!"
เธอสะดุดขาตัวเองแล้วล้มพุ่งเข้าใส่เขาเต็มแรง
ปึก!
เรนรีบรับตัวเธอไว้โดยอัตโนมัติ
ทั้งสองสบตากัน
หัวใจของไคเซอร์แทบจะหลุดออกมาจากอก
"ใกล้เกินไป..."
"หล่อกว่าเดิมอีก..."
"อยากตอก...ไม่ใช่สิ"
"อยากกอดเขา"
ส่วนเรนได้แต่กะพริบตา
"...คุณเป็นอะไรหรือเปล่า"
หญิงสาวรีบผละออก หน้าแดงจัด
"มะ...ไม่เป็นไรค่ะ"
"ขอโทษนะคะ"
เรนยิ้มบาง ๆ
"คราวหน้าระวังด้วย" แล้วเดินจากไป
ไคเซอร์ยืนแข็งอยู่กับที่
ก่อนจะหันไปหาวินเซนต์ซึ่งแอบดูอยู่หลังเสาไฟ
"..."
"..."
"ฉันว่าฉันตกหลุมรักเขาแล้ว"
วินเซนต์ถึงกับยกมือกุมขมับ
"หัวหน้าครับ..."
"นี่เพิ่งเจอกันไม่ถึงสามนาทีเองนะครับ..." 😑
