การกลับมาอีกครั้งของเธอ เพื่อมาทวงสัญญา หรือ กลับมาเพื่อกัดกิน หัวใจ
ผู้แต่ง
วิชัย มงคลวัฒนชัยเรื่องย่อ
การกลับมาอีกครั้งของเธอ เพื่อมาทวงสัญญา หรือ กลับมาเพื่อกัดกิน หัวใจ
ลึกลับ,ดาร์ค,ครอบครัว,รัก,ดราม่า,,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
สัญญารัก ซอมบี้สาว
การกลับมาอีกครั้งของเธอ เพื่อมาทวงสัญญา หรือ กลับมาเพื่อกัดกิน หัวใจ
เสียงประกาศแจ้งให้นักเรียนเคลื่อนย้ายไปที่หอประชุม
ธันวา : พิธีกำลังจะเริ่มแล้ว
มุก : เราก็รีบไปกันเถอะนะ
ริน : เร็วเข้านนท์เดี๋ยวค่อยกลับมากิน
นนท์ : ขอฉันกินหมดก่อนได้ไหมล่ะ
หลังจบพิธี.
ริน : โอ๊ย กว่าจะจบได้ ร้อนก็ร้อน เหนียวก็เหนียว ก่อนกลับถึงบ้านได้เน่าก่อนพอดี นายน่ะ หลังจากนี้ไปทำอะไรงั้นเหรอ
ธันวา : นอน ฉันอยากกลับไปนอน
ริน : กลับไปนอนเนี่ยนะ นี่นาย ไม่คิดจะออกไปเที่ยวอะไรกับคนอื่นเขาบ้างรึไง
ธันวา : ไม่ล่ะ
ริน : นายนี่มันน่าเบื่อชะมัด สมกับที่เป็นวิญญาณ
ธันวา : (วิณญาณ)
ริน : แต่ก็เอาเถอะ เพราะฉันเองก็ต้องรีบไปก่อนแล้วล่ะ
ธันวา : จะไม่รอกลับพร้อมกันเหรอ
ริน : ก็คนเขามีงานที่บ้านต้องไปทำ ใครจะมาว่างนั่งรอเหมือนนายกัน แล้วก็ฝากบอกมุกให้ฉันด้วยนะ
ธันวา : เดี๋ยวก่อน แล้วไอนนท์ล่ะ
ริน : หมอนั่นน่ะไปหาไรกินเดี๋ยวก็มา ถ้าเจอแล้วจะบอกให้แล้วกัน ไปล่ะ
ฉากย้อนอดีต
อื้อ...ถ้าให้เล่าล่ะก็ ฉันแอบชอบธันวามาตั้งแต่ ม.ต้นแล้วล่ะคะ
เขาดูแตกต่างไปจากคนอื่นๆ ที่เข้ามาหาฉันมากเลยนะ เป็นคนแปลกๆ ที่เอาแต่ใส่หูฟัง นั่งอยู่คนเดียว ไม่สนใจใคร แล้วก็... ชอบทำหน้าเหมือนปลาตายอีกด้วย
ถึงเขาจะชอบทำหน้าเข้มๆใส่ แต่เขาก็มีมุมอ่อนโยนซ่อนอยู่นะคะ ทั้งคอยเป็นห่วง ใส่ใจความรู้สึกคนอื่น ชอบช่วยเหลือ แล้วก็... ยังยอมให้ฉันพิงไหล่นอนด้วยล่ะ
(หาว)... เริ่มง่วงแล้วอ่ะ งั้นก่อนที่ฉันจะนอน จะเล่าเรื่องครั้งแรกที่เจอกับเขาให้ฟังนะ... วันนั้นฉันเผลอเดินชนกับเขา หัวของเราเขกกันดัง โป๊ก!เลยล่ะ
ธันวา : บ้าจริง
มุก : ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ คือฉันกำลังมองหาเพื่อนอยู่นะคะ
ธันวา : ไม่เป็นไร เจ็บตรงไหนรึเปล่า ลุกขึ้นมาสิ ฉันช่วย
มุก : (คนคนนี้น่ากลัวจัง) คะ อ๊ะ อ๊ายยย!! จะล้มแล้ว
( ตอนนั้นล่ะคะ... เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เห็น สิ่งที่คนอื่นไม่เคยสังเกตเห็นในดวงตาของเขา... ว่ามันเป็นประกายมากขนาดไหน)
มุก: ขอโทษนะคะ... ขอโทษด้วยจริงๆเมื่อกี้ เจ็บตรงไหนรึเปล่า
ธันวา : ไม่เป็นไร
มุก : (เขาพูดเป็นอยู่แค่คำเดียวรึเปล่านะ)
ริน : มุก!!
มุก : ริน!
ริน : มีเรื่องอะไรกันเหรอ
มุก : เปล่าๆๆ แค่เดินชนกันเฉยๆ น่ะ
ริน : ชนเหรอ แต่เมื่อกี้ฉันเห็นพวกเธอนอนทับกันอยู่เลยนะ
มุก : ไม่ใช่ๆ คือว่า เขาพยามจะช่วยฉันน่ะ ฉันก็เลยพลาดล้มไปอีกรอบ ไม่มีอะไรจริงๆนะ เรารีบไปกันเถอะ
ริน : งั้นเหรอออ
ธันวา : ฉันไปล่ะ ขอโทษด้วย
มุก : คะ ขอโทษด้วยจริงนะคะ(ตาของเขาทำไมถึงได้ เหมือนกับลูกแมวจังเลยนะ ไม่เห็นเหมือนปลาตายอย่างที่คนเขาพูดกันเลยสักนิด)
ริน : มุกมุก นี่มุก เป็นอะไรไปน่ะ
มุก : ปะ... เปล่าๆๆ ไม่มีอะไร รีบไปกันเถอะนะ
ระหว่างรอกลับ.
ธันวา : ทำอะไรอยู่ของเขานะ นานชะมัด... กว่าจะถึงบ้านได้เลยเวลานอนของฉันพอดี
พิมพ์ : ธันวา
ธันวา : หืม? เสียงใครเรียกกัน
พิมพ์ : ธันวา ธันวากำลังทำอะไรอยู่เหรอจ๊ะ
ธันวา : พิมพ์...!!! กำลังรอมุกอยู่น่ะ ไม่รู้ไปทำอะไรอยู่นี่ยังไม่มาเลย
พิมพ์ : เหรอจ๊ะ
ธันวา : แล้วนี่พิมพ์จะกลับแล้วเหรอ
พิมพ์ : อื้ม... พอดีไม่มีอะไรแล้ว เลยว่าจะกลับไปนอนพักสักหน่อยนะจ่ะ
ธันวา : ดีจังเลยนะ ฉันเองก็อยากกลับไปนอนพักไวๆ บ้างเหมือนกัน แต่มุกนี่สิ... ยังไม่มาเลย
พิมพ์ : ฮึๆ ... ธันวาเองก็คงจะรักมุกเขาสินะจ๊ะ ถึงได้อยู่รอไปไหนมาไหนด้วยกันขนาดนี้
ธันวา : ที่รอก็เพราะว่าเป็นเพื่อนกันเท่านั้น ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านี้เลย
พิมพ์ : เหรอจ๊ะ เพื่อนกันเองสินะ งั้นฉันคงต้องขอตัวกลับก่อนแล้วล่ะ พอดีต้องรีบไปดูแลยายอีกนะจ่ะ
ธันวา : ยายเหรอ
พิมพ์ : จ่ะ... ไม่มีใครคอยดูแลแกเลยน่ะ มีแค่ฉันคนเดียวเท่านั้นล่ะ
ธันวา : พิมพ์เนี่ย... เก่งจังเลยนะ ทั้งคอยดูแลยายทำกับข้าวให้กินทุกเช้าก่อนมาเรียน ไหนจะหลังเลิกเรียนอีก... ต้องรับผิดชอบทุกอย่างในบ้านด้วยตัวคนเดียวแบบนี้ คงจะเหนื่อยมากเลย
พิมพ์ : ก็นะ... ถ้าฉันไม่ทำแล้วใครจะทำล่ะ ก็มีกันอยู่แค่ฉันกับยายสองคนเองนี่นา จะให้ทำไงได้ ฮึๆ ไปก่อนนะ บายจ่ะ
ธันวา : พิมพ์
พิมพ์ : มีอะไรเหรอจ๊ะ
ธันวา : ถ้าเกิดมีเรื่องไหนที่ทำไม่ไหวแล้วอยากให้ช่วยล่ะก็... บอกมาได้เลยนะ! ฉันจะรีบไปหาทันทีเลย
พิมพ์ : อื้ม ถ้ามีล่ะก็ ฉันจะบอกธันวาเป็นคนแรกเลยล่ะ