รักใต้แสงจันทร์ - ตอนที่ 2 เริ่มทำความรู้จัก.. โดย ตู้ใบเก่า @Plotteller | พล็อตเทลเลอร์

ชาย-ชาย,รัก,ย้อนยุค,ไทย

ไทยร่วมสมัย

ภัทรภูมิเด็กชายที่ถูกพ่อทิ้งไปตั้งแต่เด็กจึงทำให้ภัทรภมูิอยู่กับแม่ตามลำพัง แม่ทำงานคนเดียวเลี้ยงภัทรภมูิจนอายุได้ 7 ปี แม่ก็มาล้มป่วยกะทันหันด้วยโรคที่หายาก หาทางรักษาไม่ได้ จนทำให้แม่จากผมไปตลอดกาล

ผู้แต่ง

ตู้ใบเก่า

เรื่องย่อ

รักใต้แสงจันทร์-ตอนที่ 1 เรื่องราววัยเด็กของผม,รักใต้แสงจันทร์-ตอนที่ 2 เริ่มทำความรู้จัก..

เอ่อ.. ใหนๆก็ได้รู้จักกันแล้วงั้นยินดีที่ได้รู้จักนะครับพี่แผน..

อืม..แต่ข้าไม่ยินดีที่จะได้รู้จักเอ็งได้หรือไม่?

เอ้า..ก็ต้องไม่ได้สิทำไมรึรู้จักผมแล้วมันทำให้พี่หนักหัวใจหรือ? 

หึ..นิดนึงมั้ง

หน๊อยยก็ได้แล้วแต่พี่เลยเถอะข้าไม่กวนพี่แล้วก็ได้ ข้าขอตัวก่อน..

หึ้ย! เดี๋ยวก่อนสิ.. ข้าพูดเล่นใยเจ้าต้องจริงจังขนาดนี้เล่า?

เอ่อ.. ไม่มีอะไรหรอก ผมไม่ได้คิดอะไรเลยเราไปช่วยเขาทำนากันเถอะ..

ขณะที่กำลังช่วยกันดำนาอยู่นั้น..

นี้เอ็งน่ะ ทำไมถึงปักต้นกล้าเช่นนั้นเล่า..

นี้เอ็งทำนาไม่เป็นหรือ ทำไมไม่บอกข้าเล่าจะสอนให้ พี่ไม่ต้องยุ่งกับผมดีกว่านะเดี๋ยวมันตะทำให้พี่หนักใจเอาเปล่าๆ นี้เอ็งยังไม่ลืมเรื่องนี้อีกหรือเอ็งลืมมันไปได้แล้วนะ

ข้าพูดเล่นหยอกเจ้าเฉยๆ มาๆเดี๋ยวข้าช่วยสอน..

ฝ่ามืออันอุ่นกำลังจับมือสีขาวนวลพร้อมสอนปักข้าวลงน้ำโคลนนาอย่างใจเย็นและพูดด้วยคำที่อ่อนโยน 

หน้าเราแทบแนบติดกันอยู่แล้วพี่ช่วยขยับออกหน่อยเถอะ ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำแบบไหน

"ขอบคุณพี่มากนะ" 

เอาๆ เสร็จแล้วพวกเราเดี๋ยวบ้านข้าจะช่วยกันทำิาอาหารและเตรียมน้ำให้พวกเอ็งกินเองหนา!

เฮ~! เสียงเฮดังลั่นไปทั่วทุ่งนาผืนกว้าง..

ไป เราไปกันเถอะพี่แผน เอ็งคุยกับข้าแล้วหรือ ข้าดีใจยิ่ง งั้นเราไปกันเถอะเดี๋ยวข้าจะเตรียมข้าวปลาด้วยนะ~ 

อืม..ผมหายแล้วมั้ง~

เอ่อ..ภูมิเอ๋ยหนูช่วยไปเก็บมะม่วงต้นหลังบ้านเราให้ตาหน่อยสิ ตาจะเอามาทำกับข้าวให้ลุงๆป้าๆที่มาช่วยบ้านทำนาน่ะลูก

ได้ครับตาเดี๋ยวผมจะไปดูมาให้นะ.. 

ข้าไปด้วยได้หรือไม่..°^°

ไม่เป็นไรหรอกพี่อยู่นี้แหละอยู่ช่วยเขาทำอย่างอื่นก็ได้ 

แต่ข้าอยากไปด้วยนี่นา~ `~`

พวกลุงๆเขาคงไม่มีไรให้ข้าช่วยหรอก ใช่มั้ยครับลุง~ °^°

เอ่อออ เหมือนจะม- นะ..

ลุงครับ~ไม่มีใช่มั้ยล่ะครับงั้นผมขอตัวไปช่วยน้องเก็บมะม่วงก่อนนะครับ~ •^•

"ระหว่างทางจะเดินไปเก็บมะม่วง"

ทำไมเอ็งถึงไม่อยากให้ข้ามากับเอ็งหรือ?

เอ็งหายโกรธข้าแล้วจริงหรือ.. ป่าวผมไม่ได้โกรธพี่ แต่แค่ผมอยากมาเก็บคนเดียวเฉยๆ 

.... จริงหรือ? ทำไมเล่า..

ไม่มีอะไร..

ผมแค่อยากมาเก็บคนเดียวเฉยๆและอยากให้พี่แผนอยู่ช่วยพวกลุงๆป้าบนบ้านด้วยเฉยๆ

เพราะงั้นเองหรอ..?°^°

แต่ตอนนี้ข้ามากับเอ็งแล้วน่ะสิ ไหนๆแล้วก็ไหนแล้ว งั้นข้าจะไปช่วยเอ็งเก็บมะม่วงเองหนาจะได้เสร็จไว•^•

คร้าบ~•-•

"สั้นๆก็คือแค่อยากมากับผมงั้นเองสินะ ไม่เป็นไรดีเลยยจะได้ไว

มาถึงแล้ว.. เอาล่ะทีนี้พี่แผนไปเอาไม้ส้อยให้ผมนะเดี่ยวเราจะเอามาส้อยมะม่วงกัน

โอเคจ้า~ ^•^

ระหว่างทีี่พี่ไปเอาไม้ ผมก็ยืนคอยอยู่ใต้ต้นมะม่วงใหญ่หลังบ้าน สักพักผมก็ได้ยินเสียงร้องลั่นดังมาจากด้านหลังของผมห่างไปไกลไม่ไกลนัก เสียงเหมือนจะเป็นเสียงของพี่แผนแฮะ

ผมด้วยความตกใจก็รีบวิ่งไปดูว่าพี่แผนเป็นอะไร 

โอ้ย.. โอ้ย..>~<

พี่แผน! พี่เป็นอะไรหรอ เจ็บตรงไหนหรือป่าว?! °•° 

ข้า.. ข้า.. ไม่ได้เป็นไรหรอก..แค่เสี้ยนตำมือข้าแค่นั้นเอง..•^• 

โอ้ย..ผมก็คิดว่าพี่โดนตัวอะไรกัดเสียอีก.. ได้ยินเสียงร้องซะดังเลย -_-

แล้วเอ็งไม่เป็นห่วงข้าหรือ~•^•

ก็..ก็.. ต้องเป็นห่วงสิแหมะถามไรได้ใช้หัวคิดหรือยัง?

แล้วนี้เป็นไงบ้างผมขอดูมือหน่อย เอามือมาครับ.. เขายื่นมือมาให้ผมระหว่างนั้นผมก็ดููรอยทีีถูกเสี้ยนตำให้เขาและรีบเอาออกทันที..

ทีหลังพี่ก็ต้องระวังด้วยนะพี่ไม่ต้องรีบหยิบมาขนาดนั้นก็ได้ พี่เป็นอะไรผมก็เป็นห่วงนะ และถ้ามันมีครั้งถัดไปอีกพี่ก็ต้องรีบเอาออกเลยนะไม่งั้นมันจะอักเสบได้นะ 

อื้ม~ ข้าเข้าใจแล้วแต่ถ้ามีครั้งถัดไปขอมาให้เอ็งเอาออกให้ได้หรือไม่•^•

นี่พี่แผนมันไม่ใช่เรื่องตลกนะพี่ต้องระวังมากกว่านี้นะเชื่อผมเถอะและอีกอย่างถ้ามันเกิดขึ้นอีกพี่ก็ต้องเอาออกเองให้ได้ เพราะว่าถ้าพี่จะรอให้ผมเอาออกให้เนี่ยมันจะแย่กว่าเดิมแน่ๆ•-•

โห้..ก็ข้าแค่อยากมาเจอเอ็งนี่..T~T

พอเลย ตอนนี้เรารีบไปเก็บมะม่วงให้เขาเถอะป่านนี้ คงรอแย่แล้ว

"พวกเราพากันช่วยเก็บมะม่วงกันจนเสร็จ"

กลับมาแล้วครับตา~ นี้ครับมะม่วงขอโทษที่ผมไปนานนะจนทำให้ตาต้องรอนาน..

เออ.. ไม่เป็นไรหลานเอ๊ย...ไปไปพากันไปกินข้าวเถอะลูกจะได้แยกย้ายกลับบ้านกันได้แล้ว..

ครับ~>o<

_____________________________

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน้า 

เราจะพัฒนาต่อไปค่า~

______________________________