เขาว่ากันว่ากลิ่นไอดินจากฝนมักจะทำให้เรานึกถึงวันวานเก่าๆ
ผู้แต่ง
เปาเปาเรื่องย่อ
เขาว่ากันว่ากลิ่นไอดินจากฝนมักจะทำให้เรานึกถึงวันวานเก่าๆ
ชาย-ชาย,วัยว้าวุ่น,ไทย,เรื่องสั้น,รัก,ชัดเจนไอดิน,พล็อตสร้างกระแส,เปาเปา,เรื่องสั้น,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
ชัดเจนกับกลิ่นไอดินวันฝนตกจังหวะการสั่นของมือถือขึ้นชื่อได้ว่าในปัจจุบันคงหาที่ขาดได้ยาก พร้อมเสียงเพลงดังตามจังหวะทำนองเพลงที่คุ้นเคย ในตอนบ่ายที่อากาศจะร้อนอบอ้าว แต่วันนี้แปลกไปเพราะอาการที่ดูเย็นยะเยือกกว่าที่เคยเป็น กลิ่นไอดินของเม็ดฝนตกลงไปบริเวณพื้นดินร้อน ชวนนึกถึงวันวานอย่างบอกไม่ถูก
“ชัดเจนมาเล่นน้ำฝนกัน”
เสียงเจื้อยแจวของเด็กน้อยไร้เดียงสา ร้องเรียงเพื่อนสนิทที่กล้าๆกลัวๆอยู่ภายในบ้านไม้หลังสวย
“ไม่เอาเดี๋ยวยายจะด่า”
เขาลืมไปด้วยซ้ำว่าเด็กคนนั้นคือใคร แม้แต่หน้าตาก็ได้ลืมเลือนตามกาลเวลา
“เชี้ย!!ผ้า!”
ชายหนุ่มร่างสูงรีบลุกพรวดพลาดยื่นตัวตรง ทำให้ชายหนุ่มมีอาการเสเล็กน้อยไม่นานเขาก็รีบก้าวเดินไปยังราวตากผ้าที่อยู่บริเวณไม่ไกลจากตัวบ้านมานัก
“ซวยแล้วมัวแต่นอนเพลิน”
“ดีนะไม่ได้ตกหนัก”
เก็บเสร็จเขาก็รีบเดินไปยัง ภายในตัวบ้านและนั่งมองเม็ดฝนที่เริ่มตกลงมาหนักขึ้น เขาพยายามนึกถึงฝันหรือความทรงจำเมื่อครู่ที่ผ่านเข้ามาในหัวและผ่านไป
“ไอดิน หรือป่าววะ”
“เพื่อนข้างบ้านตอนนั้น”
ครืนน~~
จัวหวะสั่นของมือถือที่แสดงให้เห็นชื่อเบอร์มือถือ “แม่จ้า” เขารีบกดรับมือถืออย่างทันควัน
//ชัดเจนฝนตกเก็บผ้าให้แม่ยัง//
//เก็บแล้วแม่//
//โอเคแม่จะถึงบ้านแล้วว่างก่อนนะ//
//ครั-
ไม่ทันที่เขาจะตอบรับคู่สนทนาก็ได้ว่างสายอย่างทันควัน
“เอ้าานี้ก็ว่างเร็วจัง”
เขานึกเปรียบเทียบมารดาผู้เป็นที่รักตอนคุยกับ‘ข้าวจ้าว’ที่ต่อให้อีกฝ่ายไม่ตอบกลับอย่างไรก็ไม่เคยว่างสายและแน่นอนนั้นคือแล้วสีขาวที่กำลังนอนหลับปุ๋ยกลางโต๊ะอาหารตรงหน้าเขา
เพียงไม่นานเสียงล้อรถยนต์ก็ค่อยๆเข้ามาในบริเวณบ้าน
“แม่กลับมาแล้วลูก”
และถูกต้องประโยคนี้ไม่ได้พูดกับเขาแน่นอน เจ้าตัวขนได้ยินเสียงแม่ผู้บังเกิดเกล้าก็ลืมตากลมโตเผยให้เห็นในตาสีฟ้าร่าวกับพลอยสีฟ้าสุขสกาว
“ชัดมาช่วยพี่แกขนของหน่อยเร็ว”
นี้สิควรเป็นประโยคเรียกของเขา
“ครับกำลังไป”
ร่างสูงเดินไปยังประตูหน้าบ้านไม่ลืมที่จะอุ้มเจ้าตัวขนที่ดูจะเป็นแก้วตาดวงใจขอบ้านออตามด้วย
“ชัดมันนอนอย่างเดียวเลยใช่มั้ยลูก”
หญิงกลางคนรีบเข้าไปอุ้มทันทีที่ได้เห็นหน้ากลมอ้วนสีขาวร่าวกับซาลาเปาของเจ้าตัวขน
เหมียว~~
“คิดถึงพ่อมั้ยมาหาพ่อมานีมา”
สามีของหญิงวัยกลางคนที่ต้องเป็นบิดาที่ช่วยกันให้กำเนิดเขามา เพราะหน้าตาของเขาได้จากชายคนนี้มาเติมๆ
“ผมหรอ”
“ชัดเจนไปช่วยพี่เค้าเก็บของไป”
ชายวัยกลางคนรีบเข้าไปอุ้มเจ้าตัวขนต่อจากภรรยาอย่างทะนุถนอม
“เป็นหมาหัวเน่าแล้วอะดิ”
“มึงด้วยคร้าบบ”
พี่ชายที่หน้าเหมือนกันอย่างกับแกะ อายุห่างกับเขาเพียงแค่3ปี ยืนถุงพลาสติกขนาดไม่ใหญ่มากให้เค้าพร้อมกับตบบ่าเบาๆราวกับเข้าใจเขาทุกอย่าง
“ชัดเจนจำน้าจันทร์ได้มั้ย”
“ใครอีกเนี่ยย”
“ก็แม่ของน้องไอดินไง”
ไอดิน พอมารดากล่าวชื่อนี้มากับทำให้ร่างสูงจำเรื่องราวบางอย่างได้ในความตรงจำที่น่าชวนให้คิดถึง
“อ่ออทำไมอะ”
“แม่เห็นว่าเค้าจะย้ายกลับมา”
“แล้วย้ายมาตอนไหนอะ”
ถึงใบหน้าจะเรียบนิ่งแต่ภายในใจตื่นเต้นไม่น้อยที่จะพบกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานราว10ปี
“น่าจะอีก3-4วันนะ”
เขาจำได้ว่าตอบที่จากกันนั้นเพราะน้าจันทร์ต้องย้ายงานไปที่จังหวัดทางตอนเหนือ เพราะบ้านเกิดก็อยู่ที่เหนืออยู่แล้ว
“อย่าเผลอไปหอมแก้มเค้าอีกหละ”
ร่างสูงสำลักน้ำที่กำลังดื่มจนน้ำตกลงพื้น เพราะกับหน้าที่แดงก่ำและอาการไอที่ตามมา
“อย่าไปล้อมันแกก็เคยคิดว่าน้องมันเป็นเด็กผู้หญิงหนิ”
เขาจำแทบไม่ได้ว่าตอนนั้นเขาทำอะไรลงไปบ้างเขามีอายุเพียง7-8ขวบ
“หน้าจะย้ายมาเรียนเข้ามาเรียนกับแกเลย”
“ห่ะย้ายมาตอนม.6เนี่ยนะ”
“อ่ออพอเข้ามาแกก็สนิทกับเค้าไว้นะ”
เขาได้แต่ยืนงง แต่ก็ชั่งมันเพราะรู้สึกดีใจมากกว่าที่จะได้เจอกับเพื่อนสมัยเด็กที่ไม่ได้เจอกันมานานมากกว่า
จะเป็นยังไงนะ ทั้งหน้าตาที่เขาลืมเลือน ทั้งรูปร่าง ทั้งนิสัย สิ่งต่างๆ เขาจำได้ว่าทั้งคู่ชอบกินไอติมหลอดสีส้มอยู่กันที่ร้านโชว์ห่วยเล็กๆภายในหมู่บ้านที่ตอนนี้กลายเป็นบ้านคนไปแล้ว กาลเวลามักจะทำให้ผู้คนเปลี่ยนผันไปเสมอ
ผ่านไป2-3วัน รถบรรทุกคันใหญ่ก็ได้เคลื่อนที่ไปยังบ้าน ที่เมื่อไม่กี่วันมานี้ยังกับบ้านร้างแต่ตอนนี้กับจัดตกแต่งอย่างสวยงามพร้อมให้คนมาอาศัยอยู่
เขายินเสียงแม่ที่กำลังสนทนาหญิงที่ดูท่าทางใจดีดูอายุไม่ต่างจากแม่มากนัก
“ชัดมาไหว้น้าเค้าสิลูก”
“สวัสดีครับ”
“โตเป็นหนุ่มจนน้าจำไม่ได้เลยนะลูกหล่อได้พ่อมาจริงๆ”
เขาเก้อเขินไม่น้อย ก่อนที่จะใช่สายตามองไปรอบๆบริเวณบ้านข้างๆ เหมือนกำลังจะหาอะไรบางอย่าง
“หาไอดินอยู่หรอลูก ไอดินกำลังช่วยพ่อเค้าเก็บของอยู่ในบ้านแหนะ”
“ชัดไปช่วยเค้าสิไป”
“ไม่ต้องหลอกค่ะ5555”
พยักหน้าให้กับแม่แล้วก็เดินตรงไปยังบ้านหลังสวยที่ได้รับการปรับปรุงมาตลอดทั้งอาทิตย์
“อ้าวนั้นชัดเจนหรือป่าวลูก”
“สวัสดีครับคุณน้า”
ชายท่าทางใจดีที่ดูเหมือนน้าจันทร์ไม่มีผิดเพี้ยนก็คงจะเป็นสามีแน่ชัด
“แม่บอกให้มาช่วยขนของครับ”
“ไม่ต้องๆ”
ตึก~~
“ขอสุมาเตอ-ขอโทษครับ”
มีบางสิ่งที่ชนเขาอย่างจังที่หลัง หันไปก็พบคนถือกล่องกระดาษลัง ร่างสูงรีบหล่บให้ทันทีร่างคนถือกล่องเดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างคล่องแคล่ว
“เซี้ยงแล้วก๊า”
“ยังเหลือแหมสามกล่อง”
ทั้งคู่สนทนากับเป็นภาษาเหนืออย่างปกติ เขาพอจะเดาได้เลยว่าคนที่ขนเขาเมื่อครู่ หน้าจะเป็นเพื่อนเก่าของเค้าอย่างแน่นอนแต่ไม่ทันที่จะได้เห็นหน้า
“ดินเปื่อนมาหาหั้น”
“เปื่อนไหนแหมบ่าตันได้เข้าเฮียน”
ชายวัยกลางคนก็ได้ชี้มาทางเขาที่อยู่ด้านหลังของคนตัวเล็กกว่า พอทั้งคู่ได้สบตากันร่างสูงรู้สึกแปลกๆที่หัวใจมันเป็นเพราะตื่นเต้นที่ได้เจอเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนานหรืออะไรเขาก็ไม่แน่ใจ
“ชัดเจนหรออ”
คนตัวเล็กตรงหน้ากับเกินความคาดหมายของร่างสูงไปมาก หน้าตี๋หรือหมวยดีทั้งดูหล่อและสวยในเวลาเดียวกัน ตอนฉีกยิ้มออกมากับทำให้เขาอยากเก็บซ้อนมันไว้ไม่ให้ใครได้เห็นอีก
นี้มันอะไรเขาไม่เข้าใจเลยหรือเป็นเพราะความชื้นของอากาศ ที่ทำให้เขารู้สึกไม่สบายตัว
สวัสดีค่ะเป็นครั้งแรกเลยที่มาลองเขียนบรรยายเป็นยังก็ฝากคอมเม้นกันด้วยนะคะ (ยังไม่ได้ตรวจสอบอักษร) ถ้าผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย🙏 เรายังไม่รู้ว่าต้องเขียนประมาณความยาวไหนจะโอเคฝากบอกกันด้วยนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ🫶🏻🫶🏻