หมอผีที่หลงรักหมอตำแยจากคู่อริเป็คู่รัก
ผู้แต่ง
green minเรื่องย่อ
หมอผีที่หลงรักหมอตำแยจากคู่อริเป็คู่รัก
ชาย-ชาย,ระทึกขวัญ,ไทย,ผี,สยองขวัญ,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
นทีหลงธาราตั้งแต่เช้าจรดเย็น หน้าบ้านของ “นที” ไม่เคยเงียบ
เสียงหัวเราะ เสียงเรียกหา และคำออดอ้อนของสาวใหญ่สาวน้อยดังสลับกันไม่ขาดสาย
หมอผีหนุ่มที่เพิ่งลาสิกขากลับมา กลายเป็นจุดสนใจของทั้งหมู่บ้านในเวลาไม่กี่วัน
“หมอนที ช่วยดูดวงให้หน่อยนะจ๊ะ”
“เอาเครื่องรางกันผีให้ฉันสักชิ้นสิ”
ฝั่งตรงข้ามบ้าน—“ธารา” วางครกสมุนไพรลงด้วยแรงที่มากกว่าปกติเล็กน้อย
“...หนวกหู”
เขาพึมพำ ดวงตาคมหรี่ลงอย่างหงุดหงิด
ไม่นานนัก ธาราก็ลุกขึ้น ยกมือขึ้นร่ายคาถา เสียงแผ่วเบาเหมือนลมลอดใบไม้
อากาศรอบบ้านเริ่มนิ่งงัน คลื่นบางอย่างแผ่ขยายออกไปเป็นวง
เสียงจอแจค่อย ๆ ถูกกลืนหาย
พร้อมกันนั้น—ฟ้าก็ครึ้มลงอย่างฉับพลัน
ฝนเม็ดใหญ่เทกระหน่ำลงมา ราวกับช่วยเสริมอาณาเขตให้สมบูรณ์แบบ
“เงียบสักที…”
ธาราพึมพำอย่างพอใจ ก่อนจะหันกลับเข้าห้อง
ภายในห้องเล็กของหมอตำแย อบอวลไปด้วยกลิ่นมะลิแห้งและสมุนไพร
หอมเย็น สะอาด และชวนให้ง่วงอย่างประหลาด
เขาปิดประตูลงเบา ๆ โดยไม่รู้เลยว่า—
ก่อนที่อาณาเขตจะปิดสมบูรณ์
มีใครบางคน “แทรก” เข้ามาแล้ว
เงาร่างสูงของนทีเคลื่อนตัวเงียบกริบ ก่อนจะเอนพิงมุมห้องเหมือนเจ้าของที่
ธาราถอนหายใจยาว ทิ้งตัวลงนั่ง เตรียมจะพักจากความวุ่นวาย—
“หอมดีนะ”
เสียงทุ้มดังขึ้นใกล้กว่าที่ควรจะเป็น
ธาราสะดุ้ง หันขวับทันที
“นที!?”
คนถูกเรียกชื่อเลิกคิ้วเล็กน้อย เหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไร
“ตกใจอะไร ฉันก็แค่เข้ามา”
“เข้ามาได้ยังไง!” ธาราขึ้นเสียงทันที “นี่มันอาณาเขตของฉันนะ!”
นทีเดินเข้ามาใกล้ช้า ๆ สายตากวาดมองรอบห้อง
“ก็เข้ามาก่อนมันจะปิดไง”
เขาสูดหายใจลึกเล็กน้อย
“ห้องนาย…กลิ่นมะลิแรงเหมือนเดิม”
ธาราหน้าตึงทันที
“ไม่ต้องมาพูดมาก ออกไป”
นทีไม่ตอบ แต่กลับเดินไปที่เสื่อกลางห้อง แล้ว—
ทิ้งตัวลงนอนเฉย ๆ
“เฮ้ย!”
ธาราแทบจะพุ่งเข้าไปลากตัวเขา
“นั่นมันที่นอนฉัน!”
“รู้” นทีตอบสั้น ๆ พลางขยับตัวให้สบายขึ้น “ขอยืมนอนหน่อย”
“ไม่ให้!”
“ข้างนอกเสียงดัง”
“ก็เรื่องของนาย!”
“แต่ในนี้เงียบดี”
บทสนทนาตัดกันสั้น ๆ แบบไม่มีใครยอมใคร
ฝนด้านนอกยิ่งตกหนักขึ้น เสียงน้ำกระทบหลังคากลายเป็นจังหวะกล่อมประหลาด
กลิ่นมะลิในห้องยิ่งชัดขึ้นทุกขณะ
ธารายืนกอดอก มองคนที่นอนหน้าตายอยู่บนที่ของตัวเอง
“นี่มันบ้านฉันนะ ไม่ใช่ที่พักคนเร่ร่อน”
นทีลืมตาขึ้นมองนิดเดียว
“งั้นก็ถือว่าฉันเป็นแขก”
“ฉันไม่รับแขก!”
“แต่ฉันเข้ามาแล้ว”
คำตอบหน้าตายทำเอาธารานิ่งไปชั่ววินาที ก่อนจะกัดฟันแน่น
“…หน้าด้าน”
“ขอบใจ”
นทีตอบเรียบ ๆ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง เหมือนไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอนตอนนี้
เงียบไปครู่หนึ่ง
“ถ้าไม่ลุก ฉันจะไล่ด้วยคาถา”
ธาราขู่เสียงเย็น
นทีลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้มองตรงเข้าไปในตาของอีกฝ่าย
“ลองดูสิ”
บรรยากาศตึงขึ้นทันที
แต่ผ่านไปไม่กี่อึดใจ—
ธารากลับเป็นฝ่ายถอนหายใจ
“…น่ารำคาญ”
เขาทิ้งตัวนั่งลงอีกมุมของห้อง เว้นระยะห่างอย่างชัดเจน
นทีแอบยิ้มมุมปากเล็ก ๆ
“ธารา”
“อะไรอีก”
“กลิ่นนี่…ของในห้อง หรือของนาย”
มือที่กำลังจัดสมุนไพรหยุดชะงัก
“ไม่ต้องรู้”
คำตอบสั้น ห้วน และตัดบท
นทีหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะพลิกตัวนอนหันหลังให้
“ก็ไม่ได้อยากรู้ขนาดนั้นหรอก”
แต่รอยยิ้มบาง ๆ ยังไม่หายไป
ฝนยังคงตก
อาณาเขตยังคงปิดสนิท
และในห้องที่ควรจะเงียบสงบ—
กลับมี “อีกคน” เข้ามาทำให้ทุกอย่างวุ่นวายโดยไม่ต้องออกแรงเลย
ทั้งที่ยังเป็นแค่คู่อริ
แต่ธาราก็เริ่มรู้สึกว่า—
ความสงบที่เขาสร้างขึ้นเอง
กำลังถูกอีกฝ่ายทำลาย…ทีละนิด