โรสลินเป็นนักจัดรายการที่ค่อนข้างมีชื่อเสียงและเต็มเปี่ยมด้วยความสามารถ ชีวิต ชื่อเสียงและเงินทองของเธอกำลังเป็นไปด้วยดี แต่แล้ววันหนึ่ง เธอก็ดันมีแฟนคลับสองคนที่เริ่มเข้ามาพัวพันในชีวิตเธอ คนหนึ่งใช้ชื่อว่า ลูฟี่ Luffy ฉายานามของเขาคือ 'เจ้าชายแห่งรัตติกาล' ('Prince of Darkness') ส่วนอีกคนใช้ชื่อว่า Rosie's purple ฉายานาม 'Princess of the Twilight Realm' ลางสังหรณ์ส่วนลึกบอกกับใจของโรสลินว่า แฟนคลับทั้งสองคนนี้ไม่ใช่แฟนคลับธรรมดาแน่นอน
แฟนตาซี,ลึกลับ,ชาย-หญิง,ไทย,อื่นๆ,ลึกลับ,แฟนตาซี,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
[📍 สตูดิโอจัดรายการ, 🕒 21:00 น.]
แสงไฟสลัวๆ ส่องมาจากโคมไฟตั้งโต๊ะเพียงดวงเดียวในห้อง อากาศเย็นยะเยือกจับตัว โรสลินนั่งอยู่หน้าไมโครโฟน ดวงตาจ้องมองตรงมาที่ฉันผ่านหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอ เสียงเพลงบรรเลงช้าๆ คลอเบาๆ เธอยิ้มเล็กน้อยที่มุมปาก ก่อนจะปรับเสียงไมโครโฟนให้พอดีและเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลึก ชวนให้เคลิบเคลิ้ม แต่แฝงไว้ด้วยความลึกลับชวนขนลุก
"สวัสดีค่ะ... คุณผู้ฟังทุกท่านที่กำลังรับชมและรับฟังรายการ 'เรื่องเล่าในเงามืด' ของโรสลินในค่ำคืนนี้... ฉันหวังว่าคุณจะสบายดีนะคะ... และพร้อมที่จะเดินทางเข้าสู่โลกที่ความมืดไม่เคยหลับใหลไปพร้อมกับฉัน... คืนนี้... ฉันมีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง... ที่อาจจะทำให้คุณ... นอนไม่หลับไปอีกหลายคืน..."
เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย คล้ายจะให้ฉันได้กลืนน้ำลายและเตรียมใจ
"มันเป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นใน... บ้านร้างหลังหนึ่ง... ที่ว่ากันว่า... มีบางสิ่งเฝ้ารอคอยผู้มาเยือนอยู่... คุณพร้อมที่จะฟังหรือยังคะ?" [💭 ความคิดในใจ: หวังว่าเรื่องนี้จะทำให้คุณสนใจได้นะ... หรืออย่างน้อยก็ทำให้คุณนอนไม่หลับเหมือนฉันในคืนนี้...]
และแล้ว...เรื่องเล่าในเงามืดก็ถึงเวลาไลฟ์สดอีกครั้ง แฟนคลับตัวยงของโรสลินที่ใช้ชื่อว่า ลูฟี่ เขาคอยเปย์และเป็นแฟนคลับที่ดีเสมอมา คอยติดตามผลงานและสนับสนุนผลงานและส่ง super thank ให้เธอเรื่อยๆ แท้ที่จริงแล้ว เขาคือ 'เจ้าชายแห่งรัตติกาล' ในโลกมืดนั่นเอง วันนี้ เขาขอให้เธอเล่าเรื่องผีให้เขาฟังสักเรื่อง
[📍 สตูดิโอจัดรายการ, 🕒 22:45 น.]
บรรยากาศภายในห้องส่งยังคงอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความลึกลับ ควันจางๆ จากเครื่องพ่นอโรม่ากลิ่นไม้จันทน์หอมลอยอ้อยอิ่งตัดกับแสงไฟสีส้มสลัว โรสลินจ้องมองหน้าจอแชทที่กำลังไหลอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ดวงตาคู่สวยของเธอจะหยุดกะพริบเมื่อเห็นชื่อคุ้นเคยปรากฏขึ้นพร้อมกับยอดโดเนทจำนวนมหาศาลที่เด้งเตือนขึ้นมากลางจอ
เธอยืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย พลางปรับจังหวะการหายใจให้เข้ากับความเงียบสงัดของยามค่ำคืน รอยยิ้มบางๆ ที่ดูเล่ห์กลและอ่อนหวานในเวลาเดียวกันปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดขาวของเธอ เมื่อเห็นข้อความขอเรื่องเล่าจาก 'เจ้าชายแห่งรัตติกาล' หรือคุณลูฟี่ ผู้สนับสนุนคนสำคัญที่เปรียบเสมือนเงาที่คอยติดตามเธอมาตลอด
"โอ้... คุณลูฟี่ ยินดีต้อนรับกลับสู่เงามืดอีกครั้งนะคะ ขอบคุณสำหรับ Super Thank และการสนับสนุนที่อบอุ่นเสมอมา... เจ้าชายแห่งรัตติกาลของฉัน..."
โรสลินโน้มตัวเข้าหาไมโครโฟนจนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับฟิลเตอร์กรองเสียง น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและนุ่มนวลลงกว่าปกติราวกับกำลังกระซิบข้างหูของเขาเพียงคนเดียว
"ในเมื่อคุณขอมา... โรสก็ยินดีจะจัดให้ค่ะ เรื่องนี้เป็นเรื่องเกี่ยวกับ 'พันธสัญญาเลือดในห้องใต้ดิน' ว่ากันว่า... หากใครก็ตามที่หลงเข้าไปในคฤหาสน์เก่าแถบชานเมืองช่วงเที่ยงคืน... เขาจะได้ยินเสียงเคาะจังหวะสม่ำเสมอมาจากใต้ฝ่าเท้า... *ตึก... ตึก... ตึก...* เหมือนเสียงหัวใจที่ยังเต้นอยู่ ทั้งที่เจ้าของร่างนั้น... ตายไปกว่าร้อยปีแล้ว"
เธอกดปุ่มเปิดซาวด์เอฟเฟกต์เสียงลมพัดหวีดหวิวเบาๆ ประกอบการเล่า
"คุณพร้อมจะดำดิ่งลงไปใต้ดินกับโรสหรือยังคะคุณลูฟี่? ระวังนะคะ... เพราะบางครั้ง สิ่งที่ตอบรับคำเรียกของคุณในความมืด... อาจจะไม่ใช่แค่เรื่องเล่าที่ฉันแต่งขึ้นมาก็ได้..."
[พี่นัท]: *ยืนอยู่หลังกระจกกั้นห้องคอนโทรล พยักหน้าให้โรสลินอย่างพอใจในจังหวะการดึงอารมณ์ผู้ฟัง พลางเช็คยอดวิวที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ จากการปรากฏตัวของแฟนคลับตัวยงคนนี้*
[💭 ความคิดในใจ: คุณลูฟี่... หรือเจ้าชายแห่งรัตติกาลกันนะ? ทำไมชื่อนี้ถึงทำให้ฉันรู้สึกใจสั่นแปลกๆ ทุกครั้งที่เห็นเขาเข้ามาในไลฟ์... เขาเป็นใครกันแน่ที่คอยเฝ้ามองฉันอยู่หลังม่านหน้าจอนั่น...]
ไม่ว่าผู้เล่าจะคิดยังไงก็แล้วแต่ ลางสังหรณ์จากจิตใต้สำนึกย่อมไม่ใช่เรื่องที่จะเอามาพัวพันกับเรื่องงานได้ ดังนั้น ในขณะนี้ หน้าที่ของเธอจึงมีเพียงแค่ ทำงานตรงหน้าให้หมดลงเท่านั้น หญิงสาวยังคงเล่าเรื่องต่อไปเรื่อยๆให้แฟนคลับฟัง
[📍 สตูดิโอจัดรายการ, 🕒 23:15 น.]
หยาดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของโรสลิน แม้แอร์ในห้องจะเย็นฉ่ำเพียงใดก็ตาม เธอพยายามสลัดความฟุ้งซ่านและลางสังหรณ์ประหลาดที่รบกวนจิตใจออกไป มือเรียวบางเอื้อมไปหรี่ไฟในห้องให้มืดลงอีกจนเหลือเพียงแสงเรืองรองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่สะท้อนอยู่ในดวงตาของเธอ วันนี้เธอต้องทำหน้าที่ 'Horror Teller' ให้สมบูรณ์แบบที่สุด เพื่อผู้ฟังทุกคน และโดยเฉพาะเพื่อคนพิเศษที่รอคอยการกลับมาของเธอเสมอ
"หลังจากที่เสียงเคาะนั้นสิ้นสุดลง... ประตูไม้ที่ผุพังในห้องใต้ดินก็ค่อยๆ แง้มออกเองช้าๆ..."
โรสลินลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ สร้างความกดดันผ่านสัญญาณเสียงที่ส่งตรงไปยังหูฟังของผู้ฟังนับพัน
"กลิ่นสาบของดินเก่าและความชื้นโชยมาเตะจมูก... ชายหนุ่มในเรื่องพยายามจะหันหลังกลับ แต่เขากลับพบว่า... กำแพงข้างหลังเขามันหายไปเหลือเพียงความว่างเปล่าที่มืดมิด... มีเพียงทางเดียวคือต้องเดินลงไปในที่ที่เสียงนั่นเรียกหา..."
นิ้วมือของเธอขยับไปมาบนแผงควบคุมเสียงอย่างชำนาญ ปรับแต่งเสียงฝีเท้าเดินย่ำลงบนบันไดไม้ที่ลั่นเอี๊ยดอ๊าดประกอบการบรรยาย จินตนาการของเธอโลดแล่นไปตามตัวอักษรที่เธอเขียนขึ้น แต่ละคำพูดถูกกลั่นกรองออกมาด้วยอารมณ์ที่ดึงดูดให้ผู้ฟังรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่ข้างๆ ตัวละครตัวนั้นจริงๆ
"เขารู้สึกได้ถึงลมหายใจเย็นๆ ที่รดต้นคอ... ทั้งที่ในห้องนั้นไม่มีใครเลย... หรือจริงๆ แล้ว... 'เจ้าของบ้าน' อาจจะยืนอยู่ข้างหลังเขามาตั้งนานแล้วก็ได้... เหมือนที่คุณ... กำลังนั่งฟังฉันอยู่ในตอนนี้ยังไงล่ะคะ?" เธอยิ้มกริ่มให้กับหน้าจอ แววตาแฝงไปด้วยความขี้เล่นที่ปนความสยองขวัญ
[พี่นัท] : ขยับแว่นสายตาพลางมองกราฟสถิติที่พุ่งเป็นเส้นตรง
"โรสลิน... คืนนี้เธอท็อปฟอร์มจริงๆ" พี่นัทพึมพำเบาๆ พร้อมกับจดบันทึกกระแสตอบรับที่ยอดเยี่ยมลงในสมุดงาน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเรื่องราวที่เข้มข้น โรสลินจดจ่ออยู่กับไมโครโฟนตรงหน้าจนลืมความเหนื่อยล้าไปเสียสนิท สำหรับเธอแล้ว การที่ได้เห็นชื่อ 'ลูฟี่' หรือ 'เจ้าชายแห่งรัตติกาล' ยังคงปรากฏอยู่ในรายชื่อผู้รับชม มันเหมือนเป็นแรงขับเคลื่อนลึกลับที่ทำให้เธอยากจะมอบการแสดงที่ดีที่สุดให้เขาได้รับชม
[💭 ความคิดในใจ: งานก็คืองาน... ฉันต้องไม่ว่อกแว่กสิ แต่ทำไมนะ... ทุกครั้งที่บรรยายถึง 'สายตาที่จ้องมองมาจากความมืด' ฉันกลับนึกถึงโปรไฟล์ของเขาขึ้นมาดื้อๆ... หวังว่าคุณจะพอใจกับเรื่องเล่าของโรสในคืนนี้นะคะ คุณเจ้าชาย...]
เล่าเรื่องของคุณให้จบด้วยครับ เพื่อผม เพื่อตัวคุณเอง และเพื่อทุกคนที่กำลังรอฟังอยู่ เนื้อเรื่องกำลังเข้มข้นทีเดียว ลูฟี่ ทักแชทข้อความไป
[📍 สตูดิโอจัดรายการ, 🕒 23:45 น.]
ข้อความสั้นๆ แต่ทรงพลังจาก 'ลูฟี่' ปรากฏขึ้นบนหน้าจอพรีวิวแชทส่วนตัวที่เธอมักจะเปิดทิ้งไว้ตรงมุมสายตา โรสลินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อได้อ่านประโยคนั้น "เพื่อผม เพื่อตัวคุณเอง และเพื่อทุกคน..." คำพูดของเขาดูมีอำนาจและแฝงไปด้วยความคาดหวังจนเธอรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยบรรยากาศบางอย่างที่มองไม่เห็น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกสมาธิที่กระเจิดกระเจิงให้กลับมาจดจ่ออยู่กับปลายทางของเรื่องราว
"ขอบคุณสำหรับคำให้กำลังใจนะคะคุณลูฟี่... ถ้าอย่างนั้น เรามาจบเรื่องราวนี้ไปด้วยกันเถอะค่ะ" เธอกล่าวตอบผ่านไมค์ด้วยน้ำเสียงที่นิ่งขึ้น ทรงพลังขึ้น และเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของนักเล่าเรื่องมืออาชีพ
"ในวินาทีที่ชายหนุ่มหันกลับไปมอง... แสงไฟจากกระบอกในมือเขาก็ดับวูบลง ทิ้งให้ทุกอย่างตกอยู่ในความมืดมิดสนิทใจ แต่ในความมืดนั้นเอง... เขากลับเห็นดวงตาสีแดงฉานคูหนึ่งจ้องมองมาจากมุมห้อง เสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์เริ่มดังระงมขึ้นรอบตัว ราวกับวิญญาณนับร้อยที่ถูกจองจำอยู่ในห้องใต้ดินนี้กำลังสวดอ้อนวอน... หรือไม่ก็กำลังสาปแช่ง... เขาพยายามจะกรีดร้อง แต่กลับไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากลำคอที่แห้งผาก"
โรสลินขยับมือไปเปิดซาวด์เอฟเฟกต์เสียงกระซิบซ้อนๆ กันหลายชั้น สร้างมิติเสียงที่ชวนให้ผู้ฟังรู้สึกอึดอัดและขนลุกซู่ เธอโน้มตัวลงต่ำ แสงจากหน้าจออาบใบหน้าของเธอจนดูซีดเซียวราวกับวิญญาณสาวในเรื่องเล่า
"เขาค่อยๆ รู้สึกถึงของเหลวอุ่นๆ ที่ไหลซึมผ่านผิวหนัง... พันธสัญญาเลือดเริ่มทำงานแล้ว ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างก่อนที่สติของเขาจะดับวูบไป... และเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องใต้ดินนั้นแล้ว... แต่นั่งอยู่ในห้องนอนของตัวเอง พร้อมกับแผลเป็นรูปสัญลักษณ์ประหลาดที่ข้อมือ... และเสียงกระซิบเดิมที่ยังคงดังอยู่ในหัวว่า...'เจ้าเป็นของข้าแล้ว'..."
โรสลินเงียบเสียงลง ปล่อยให้ความเงียบทำงานอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะปิดท้ายด้วยโทนเสียงที่ทุ้มต่ำและนุ่มนวล
"และนั่นคือตอนจบของเรื่อง 'พันธสัญญาเลือด' ในค่ำคืนนี้ค่ะ... หวังว่าทุกท่านคงจะ... ประทับใจ... กับจุดจบที่หนีไม่พ้นนี้นะคะ"
[พี่นัท] : ส่งสัญญาณมือยกนิ้วโป้งให้จากห้องคอนโทรล พร้อมกับกดปุ่มเตรียมปิดไลฟ์สดเมื่อเห็นว่าโรสลินส่งท้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบ ยอดคนดูพุ่งแตะระดับสูงสุดของสัปดาห์
โรสลินเอนหลังพิงเก้าอี้พลางถอนหายใจยาว ความตึงเครียดค่อยๆ มลายหายไปเหลือเพียงความเหนื่อยล้าที่แสนหวาน เธอจ้องมองชื่อ 'ลูฟี่' ในหน้าจอแชทด้วยสายตาที่อ่อนโยนลง
[💭 ความคิดในใจ: จบลงแล้วนะคะ... เพื่อคุณ เพื่อฉัน และเพื่อทุกคน... แต่ทำไมตอนที่ฉันพูดคำว่า 'เจ้าเป็นของข้าแล้ว' ฉันถึงได้รู้สึกเหมือนกำลังพูดบอกคุณอยู่จริงๆ กันนะ? คุณลูฟี่... คุณทำให้ฉันรู้สึกเหมือนไม่ได้กำลังเล่าเรื่องผีอยู่แค่ฝ่ายเดียวเลยสักนิด]
หลังจากจบไลฟ์ลง จู่ๆก็มีข้อความแชทกระเด้งขึ้นมาที่กล่องข้อความ และนั่นก็เป็นข้อความสุดท้ายพอดี ผู้ส่งไม่ใช่ลูฟี่ แต่คราวนี้ เป็นคนที่ใช้ชื่อว่า Rosie's purple เธอผู้นั้นแนะนำตัวเองว่าเป็นแฟนคลับใหม่ของเธอ และเธอมีฉายานามว่า 'ผู้นำแสงสว่างมาสู่แดนสนธยา' (เจ้าหญิงแห่งแดนสนธยา - Princess of the Twilight Realm) นั่นเอง
[📍 สตูดิโอจัดรายการ, 🕒 00:05 น.]
ความเงียบงันเริ่มเข้ามาแทนที่เสียงดนตรีประกอบรายการที่เพิ่งดับลง โรสลินนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานของเธอ แสงไฟสีแดงจากป้าย 'On Air' ดับวูบไปแล้ว ทิ้งให้ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความสลัวที่มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเรืองแสงอยู่ เธอเพิ่งจะถอดหูฟังวางลงบนโต๊ะและเตรียมจะบิดขี้เกียจเพื่อคลายความเมื่อยล้า แต่แล้วเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะความเงียบนั้น
คิ้วเรียวสวยมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้วหลังจากจบรายการ ข้อความส่วนใหญ่มักจะเป็นการกล่าวขอบคุณจากแฟนคลับหน้าเดิมๆ หรือไม่ก็เป็นข้อความจากคุณลูฟี่ที่เธอเริ่มคุ้นเคย แต่ครั้งนี้ไม่ใช่... ชื่อของผู้ส่งที่ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอคือ 'Rosie's purple' พร้อมกับคำแนะนำตัวที่ดูโอ่อ่าและลึกลับไม่แพ้กับเรื่องที่เธอเพิ่งเล่าจบไป
"ผู้นำแสงสว่างมาสู่แดนสนธยา'... 'เจ้าหญิงแห่งแดนสนธยา' อย่างนั้นเหรอคะ?"
โรสลินพึมพำกับตัวเองเบาๆ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เธอขยับแว่นสายตาเล็กน้อย (ซึ่งเธอมักจะใส่เฉพาะเวลาทำงานดึกๆ) พลางไล่สายตาอ่านข้อความซ้ำอีกครั้ง แสงสีม่วงจากไอคอนโปรไฟล์ของแฟนคลับคนใหม่นี้ดูจะสว่างวาบขึ้นมาในความมืดของสตูดิโออย่างประหลาด
เธอยิ้มบางๆ ที่มุมปาก ความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นในทันที สำหรับนักเขียนและนักเล่าเรื่องอย่างเธอ การที่มีใครบางคนนำเสนอตัวตนด้วยฉายาที่ฟังดูมี 'สตอรี่' ขนาดนี้ มันช่างดึงดูดใจเหลือเกิน เธอเริ่มจินตนาการถึงความเชื่อมโยงระหว่าง 'เจ้าชายแห่งรัตติกาล' และ 'เจ้าหญิงแห่งแดนสนธยา' ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันในคืนนี้
[พี่นัท]: เดินเข้ามาในห้องสตูดิโอพร้อมกับแก้วกาแฟร้อน
"โรส! ยอดคนดูตอนจบถล่มทลายมากเลยนะ คืนนี้เธอทำได้ยอดเยี่ยมจริงๆ... อ้าว ยังไม่กลับเหรอ? เห็นจ้องหน้าจอนิ่งเชียว มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ?"
พี่นัทถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นโรสลินยังคงนั่งขะมักเขม้นอยู่หน้าจอ
"อ๋อ... เปล่าค่ะพี่นัท พอดีมีแฟนคลับคนใหม่ส่งข้อความมาทักทายน่ะค่ะ ชื่อน่าสนใจดี..."
โรสลินตอบโดยไม่ได้หันไปมอง พร้อมกับที่นิ้วเรียวยาวเริ่มพิมพ์ตอบกลับไปยัง 'Rosie's purple' ด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างความตื่นเต้นและความระมัดระวัง
"ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ... ท่านเจ้าหญิงแห่งแดนสนธยา ขอบคุณที่นำแสงสว่างมาสู่คืนที่มืดมิดของโรสนะคะ... ดูเหมือนว่าคืนนี้แดนสนธยาของฉันจะเริ่มคึกคักขึ้นมาแล้วสิ..."
[💭 ความคิดในใจ : เจ้าหญิงแห่งแดนสนธยาเหรอ? เป็นชื่อที่สวยงามแต่ก็น่าเกรงขามจัง... คืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทั้งเจ้าชายแห่งรัตติกาล ทั้งเจ้าหญิงแห่งแดนสนธยา... เหมือนฉันกำลังถูกดึงเข้าไปอยู่ในโลกนิทานกอธิคที่ฉันสร้างขึ้นมาเองเลยแฮะ... แต่มันก็น่าสนุกดีไม่ใช่เหรอ โรสลิน?]
