จะเกิดอะไรขึ้นเมื่อต้องมาทำงานร่วมกับแฟนเก่า ถ่านไฟเก่าจะกลับมาติดหรือไม่ และจะสามารถเคลียร์เรื่องราวเก่าๆทั้งหมดได้รึเปล่า
ชาย-ชาย,แฟนเก่า,ประธานบริษัท,ดราม่า,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
หลังจากธาราพูดจบ ห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบ ทุกสายตาหันมามองผม รอคำตอบจากกรรมการผู้จัดการอย่างผม ผมพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยปากพูด
“ถ้าอย่างนั้น รายละเอียดเรื่องสัดส่วนการลงทุนกับแผนงาน ผมขอให้ฝ่ายกลยุทธ์กับฝ่ายการเงินไปคุยกันเพิ่มเติมนะครับ”
“ครับ” ธาราตอบรับทันที สีหน้าเขาดูนิ่ง สุขุม เหมือนทุกครั้งที่อยู่ในโหมดทำงาน
หลังจากการประชุมจบลง ทุกคนทยอยกันออกจากห้อง เหลือเพียงผมกับธาราที่กำลังเก็บเอกสารอยู่คนละฝั่งของโต๊ะ
“คุณกวิน” ธาราเรียกผม
“ครับ” ผมเงยหน้าขึ้นมอง
“ถ้าคุณไม่สบายใจเรื่องที่ผมเข้าร่วมกิจการนี้ คุณสามารถปฏิเสธได้ ผมไม่ติดอะไร”
คำพูดนั้นทำให้มือผมหยุดชะงัก ผมมองหน้าเขานิ่งๆ พยายามอ่านแววตาคู่นั้น แต่ก็เหมือนเดิม…ผมไม่เคยอ่านเขาออกเลยสักครั้ง
“ผมไม่เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับงานหรอกครับ” ผมตอบเรียบๆ
“ในเมื่อคุณธารามีความสามารถ ผมก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะปฏิเสธ”
ธารายิ้มบางๆ รอยยิ้มที่ผมคุ้นเคยดี
“ขอบคุณนะครับ”
ผมเก็บเอกสารใส่แฟ้ม ก่อนจะเดินออกจากห้องประชุมโดยไม่พูดอะไรต่อ ผมไม่รู้ว่าถ้าอยู่ตรงนั้นนานกว่านี้ ผมจะยังควบคุมสีหน้าและหัวใจตัวเองได้หรือเปล่า
ช่วงเย็น ผมยังคงนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานของตัวเอง เอกสารกองโตวางอยู่ตรงหน้า แต่สมาธิของผมกลับไม่อยู่กับตัวหนังสือเลย
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เข้ามาได้ครับ”
ประตูถูกเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงของธาราจะเดินเข้ามาในห้อง
“ผมเห็นไฟห้องคุณยังเปิดอยู่ เลยแวะมาดูครับ”
“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ผมถาม โดยไม่เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร
“เปล่าครับ แค่จะถามว่า…คุณทานข้าวหรือยัง”
ผมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบตามความจริง
“ยังครับ”
“งั้นไปทานข้าวด้วยกันไหมครับ ถือว่าเป็นการคุยเรื่องงานนิดหน่อย”
ผมเงียบไปสักพัก ใจหนึ่งก็อยากปฏิเสธ แต่อีกใจก็รู้ดีว่าผมหนีเขาไม่ได้ตลอดไป
“ก็ได้ครับ” ผมตอบในที่สุด
ธารายิ้มทันที รอยยิ้มนั้นทำให้หัวใจผมเต้นแรงโดยไม่จำเป็น
ระหว่างที่เรานั่งอยู่ในรถคันเดียวกัน ความเงียบปกคลุมตลอดทาง ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ผมมองวิวข้างทางผ่านกระจก พยายามไม่หันไปมองคนที่นั่งอยู่ข้างๆ
“คุณกวิน” ธาราเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“ครับ”
“คุณยังโกรธผมอยู่ไหมครับ”
คำถามนั้นทำให้ผมหัวเราะออกมาเบาๆ แต่ไม่มีเสียงขำอยู่ในนั้นเลย
“ผมไม่มีสิทธิ์โกรธคุณตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่ครับ”ผมหันไปมองเขา
“คุณธาราเป็นคนเลือกเอง ผมก็แค่…ยอมรับมัน”
ธารานิ่งไป สีหน้าของเขาดูเจ็บปวดกว่าที่ผมคิดไว้
“ผมขอโทษนะครับ”
ผมไม่ตอบอะไรอีก เพราะผมรู้ดีว่า คำขอโทษในวันนี้ ไม่สามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอะไรได้
แต่ถึงอย่างนั้น…หัวใจของผมก็ยังสั่นไหวทุกครั้งที่อยู่ใกล้เขา
ทั้งที่ผมควรจะชินกับมันได้แล้วแท้ๆ
