เมื่อ 'ตัวตน' เป็นของคนอื่น แต่ 'ความรัก' เป็นของฉันเพียงผู้เดียว สุดท้ายแล้ว... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ คือเรื่องจริง หรือแค่คำอธิษฐาน?
ผู้แต่ง
นิรันดร์พัชรเรื่องย่อ
เมื่อ 'ตัวตน' เป็นของคนอื่น แต่ 'ความรัก' เป็นของฉันเพียงผู้เดียว สุดท้ายแล้ว... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ คือเรื่องจริง หรือแค่คำอธิษฐาน?
ดราม่า,รัก,แฟนตาซี,ชาย-ชาย,ข้ามเวลา,แฟนตาซี,พล็อตสร้างกระแส,plotteller, ploteller, plotteler,พล็อตเทลเลอร์, แอพแพนด้าแดง, แพนด้าแดง, พล็อตเทลเลอร์, รี้ดอะไร้ต์,รีดอะไรท์,รี้ดอะไรท์,รี้ดอะไร, tunwalai , ธัญวลัย, dek-d, เด็กดี, นิยายเด็กดี ,นิยายออนไลน์,อ่านนิยาย,นิยาย,อ่านนิยายออนไลน์,นักเขียน,นักอ่าน,งานเขียน,บทความ,เรื่องสั้น,ฟิค,แต่งฟิค,แต่งนิยาย
อธิษฐานรักข้ามเวลา
เมื่อ 'ตัวตน' เป็นของคนอื่น แต่ 'ความรัก' เป็นของฉันเพียงผู้เดียว สุดท้ายแล้ว... ความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ คือเรื่องจริง หรือแค่คำอธิษฐาน?
”ไอ้กล้า! ไอ้กล้าโว้ย! เองอยู่ไหนวะ” เสียงคุณหญิงบัวที่ตะโกนเรียกไอ้กล้าให้มาช่วยจัดของเตรียมไปทำบุญที่วัดคุณหญิงบัวเรียกด้วยท่าทีที่หงุดหงิดเพราะกำลังจะไปทำบุญสาย
“ขอรับคุณหญิงบัว!” เสียงไอ้กล้าที่ดังมาจากในครัวเรือนได้ตอบรับคุณหญิงด้วยความตกใจ
ตึก ตึก ตึก เสียงฝีเท้าของไอ้กล้าที่รีบวิ่งออกมาจากในครัวได้หยุดลงที่หน้าคุณหญิงบัว
“ไอ้กล้าเองมั่วทำอันใดอยู่ให้ข้ายืนเรียกอยู่นาน”
"ขอโทษขอรับคุณหญิงกระผมจัดของทำบุญให้คุณหญิงบัวอยู่ขอรับ”
“เออแล้วเองจัดเสร็จหรือยังวะ”
“เสร็จแล้วขอรับ เดี๋ยวกระผมยกของลงเรือให้นะขอรับ"
"เออเร็วๆนะเอง ข้าจะไปวัดสาย”
ณ ห้องครัว กล้าได้ไปทำอาหารให้คุณท่านและหลวงเทิดในขณะที่ทำอยู่นั้นก็โดนทาสที่เรือนคุณหญิงใช้งานโดยที่ไม่สนว่ากล้าจะรู้สึกอย่างไร ทาสบนเรือนคุณหญิงบัวนั้นมักจะให้กล้าเป็นคนทำงานแทนตัวเองทั้งหมดไม่ว่าจะเป็นงานครัว งานทำความสะอาดเรือน และงานอื่นๆในเรือนกล้าต้องเป็นคนจัดการเองทั้งหมดมีแค่งานดูแลนายในเรือนที่กล้าจะไม่ต้องเหนื่อยมากเพราะนายบนเรือนจะมีทาสคอยรับใช้ส่วนตัว มีแค่คุณหญิงบัวที่จะใช้กล้าจัดของที่จะไปทำบุญเพราะกล้านั้นเป็นคนที่ละเอียดอ่อนจึงทำให้การจัดของทำบุญของคุณหญิงบัวนั้นมักจะดูดีกว่าคนอื่นๆคณหญิงบัวเลยชอบให้กล้านั้นเป็นคนจัดของทำบุญให้
เวลา 7โมงเช้ากล้าได้ยกสำรับอาหารเช้ามาที่ห้องกลาง
"ไอ้กล้าวันนี้เองทำอะไรให้ข้ากินรึ” เสียงหลวงเทิดถามกล้าด้วยท่าทางยิ้มเพียงเล็กน้อยและสายตาที่อ่อนโยน
“ขอรับ วันนี้กระผมทำแกงส้มที่คุณหลวงชอบขอรับ"
"อืมม เองนี่รู้ใจข้าจริงๆเองนี่เป็นผู้ชายยังไงวะ ทำอาหารได้และยังหน้าสวยจนข้าคิดว่าเป็นแม่หญิงเสียอีก ฮา ฮา ฮา"
“ขอบคุณขอรับคุณหลวง” กล้าตอบด้วยท่าทางที่เขินอายหน้าแดงเหมือนมะเขือเทศ
"มั่วคุยกันอยู่ใยคะคุณพี่ น้องหิวจะแย่แล้ว" เสียงแม่ปรางพูดขึ้นกลางบทสทนาของคุณหลวงและกล้า
ณ ห้องของแม่ปราง
ปัง ปัง "แม่นายอย่าโยนของเลยนะเจ้าคะ”
"อีน้อยมึงเห็นรึไม่ สายตาที่คุณหลวงมองไอ้กล้าสายตาที่คุณหลวงไม่เคยมองกูเช่นนี้” แม่ปรางพูดขึ้นด้วยนํ้าเสียงที่เรียบเฉยและหนักแน่น
"เห็นเจ้าค่ะแม่นาย”
"กูจะไม่เอามันไว้ที่เรือนนี้แน่ พวกมึงไปทำอย่างไดก็ได้ให้มันออกไปจากเรือนนี้ ไปป! "